WAZ: Σχεδόν 2.000 Τούρκοι κατέφυγαν στην Ελλάδα για να γλιτώσουν από τον Ερντογάν

Η γερμανική εφημερίδα παρατηρεί ότι ακόμα κι εδώ οι εξόριστοι φοβούνται το μακρύ χέρι του προέδρου Ερντογάν, ιδίως τώρα που η ελληνική κυβέρνηση επιδιώκει να ακυρώσει το άσυλο που χορηγήθηκε στους οκτώ τούρκους στρατιωτικούς

«Σχεδόν 2.000 τούρκοι πολίτες έχουν καταφύγει στην Ελλάδα για να γλιτώσουν από τις «εκκαθαρίσεις» στην πατρίδα τους, γράφει η Westdeutsche Allgemeine Zeitung σε ανταπόκριση από την Αθήνα με τίτλο «Τούρκοι καταφεύγουν στην Ελλάδα για να γλιτώσουν από τον πρόεδρο Ερντογάν».

Η γερμανική εφημερίδα παρατηρεί ότι ακόμα κι εδώ οι εξόριστοι φοβούνται το μακρύ χέρι του προέδρου Ερντογάν, ιδίως τώρα που η ελληνική κυβέρνηση επιδιώκει να ακυρώσει το άσυλο που χορηγήθηκε στους οκτώ τούρκους στρατιωτικούς. Μετά από αίτημα της ελληνικής κυβέρνησης το Διοικητικό Εφετείο Αθηνών, ανέστειλε τη Δευτέρα τη χορήγηση ασύλου στον συγκυβερνήτη του τουρκικού ελικοπτέρου Σουλεϊμάν Οζκαϊνακτζί. Η απόφαση ισχύει προσωρινά μέχρι την συζήτηση της αίτησης ακύρωσης στις 15 Φεβρουαρίου. Ήδη τη Δευτέρα ο συγκυβερνήτης συνελήφθη.

Η υπόθεση φέρνει τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα σε δύσκολη θέση, συνεχίζει η WAZ, μιας και είχε υποσχεθεί στον πρόεδρο Ερντογάν ότι θα στείλει τους τούρκους στρατιωτικούς πίσω στην Τουρκία. Όμως ο Άρειος Πάγος απέρριψε το αίτημα της τουρκικής δικαιοσύνης για έκδοση των αξιωματικών, διαπιστώνοντας ότι δεν θα τύχουν δίκαιης δίκης στην Τουρκία.

Ένας από τους Τούρκους που κατάφεραν να περάσουν παράτυπα στην Ελλάδα είναι ο 35χρονος δάσκαλος Ερντάλ. Εργαζόταν σε ιδιωτικό σχολείο μέχρι τα τέλη του 2016 όταν έχασε τη δουλειά του με διάταγμα του προέδρου Ερντογάν, βάσει του οποίου απολύθηκαν 30.000 εκπαιδευτικοί σε δημόσια και ιδιωτικά σχολεία. Όπως οι περισσότεροι τούρκοι πρόσφυγες θεωρεί ότι απειλείται η ζωή του. Η συνάντηση μαζί του σε καφέ στον Ασπρόπυργο δεν κανονίστηκε εύκολα.

Όπως δηλώνει ο ίδιος «το μακρύ χέρι του Ερντογάν βρίσκεται παντού». Για την επικοινωνία με άλλους εξόριστους Τούρκους στην Αθήνα ο 35χρονος εκπαιδευτικός λέει «αποφεύγουμε e-mail και κινητά γιατί παρακολουθούνται» και προσθέτει πως «δεν είναι πια μυστικό ότι η τουρκική μυστική υπηρεσία ΜΙΤ διαθέτει πολυάριθμους πληροφοριοδότες στην Ελλάδα». Με την εκτίμηση αυτή συμφωνούν κύκλοι των ελληνικών αρχών ασφαλείας. Οι Τούρκοι, οι οποίοι διέφυγαν στην Ελλάδα φοβούνται ακόμα περισσότερο από τότε, που λίγο πριν τα Χριστούγεννα, ο κούρδος πολιτικός Γκάρο Παϊλάν έκανε λόγο, σε συνέντευξη Τύπου στην Άγκυρα, για πληρωμένους δολοφόνους που καταδιώκουν στο εξωτερικό αντικαθεστωτικούς».

Πηγή: protothema

«Βόμβα» Τσαβούσογλου: Διπλωματία, Χάγη ή πόλεμος με την Ελλάδα

Κατά την ομιλία του υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, στη βουλή για τον προϋπολογισμό, απαντώντας στην αξιωματική αντιπολίτευση, αναφέρθηκε στα νησιά του Αιγαίου ενώ έκανε λόγο και για 3 εναλλακτικές που υπάρχουν – κατά την Άγκυρα – για την επίλυση του θέματος.
Σύμφωνα με ανταποκρίτρια του ΑΝΤ1 στην Τουρκία, ο Τσαβούσογλου κάλεσε επίσης την αντιπολίτευση να συνεργαστεί για την εξεύρεση μίας λύσης στο θέμα αντί να «χτυπάει» την Κυβέρνηση: «Όταν αυτό το ζήτημα τέθηκε νωρίτερα στην ατζέντα, είπα στους αντιπροέδρους των κομμάτων ‘αυτό είναι σημαντικό ζήτημα και έχει να κάνει με την εθνική πολιτική. Γι’ αυτό να μην ασκούμε πατριδοκαπηλία σε ένα τέτοιο ζήτημα. Αν το κάνετε, αυτό ζημιώνει τα προηγούμενα κόμματα που δεν έκαναν τίποτα για αυτό, όχι το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP). Μάλιστα πρότεινα να κάνουμε συζήτηση κεκλεισμένων των θυρών και να ενημερώσω τους αρχηγούς των κομμάτων. Πότε με καλέσατε; Είμαι έτοιμος να έρθω όποτε με καλέσουν οι αρχηγοί. Έπειτα από την κρίση των Ιμίων το 1996, δεν έγινε καμία αλλαγή όσον αφορά το νομικό στάτους των νησιών. Όλα έγιναν πριν. Άρα, επί του θέματος αυτού υπαίτιος δεν είναι το AKP. Ναι, να το λύσουμε, αλλά να μην λέτε ψέματα ότι αυτά τα νησιά καταλήφθηκαν κατά τη διακυβέρνηση του AKP».

Λέγοντας αυτά, ξέσπασαν έντονες αντιδράσεις των βουλευτών του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP), και ο Τσαβούσογλου απάντησε ότι: «Ο δικός σας ο αντιπρόεδρος ήταν εκείνος που είπε ότι αυτά (τα νησιά) καταλήφθηκαν κατά την περίοδο του Ατατούρκ. Δεν το είπα εγώ. Πρέπει να αποφασίσουμε πώς θα επιλύσουμε αυτά τα προβλήματα συζητώντας με την Ελλάδα. Τρεις εναλλακτικές υπάρχουν:

Ή να τα βρούμε λύση μέσω της διπλωματίας.

Ή να προσφύγουμε στο διεθνές δικαστήριο.

Ή να στείλουμε στρατό και να πάρουμε τα νησιά.

Εμείς συνεχίζουμε τη διπλωματία με την Ελλάδα. Αν δεν συμφωνήσουμε, η βουλή θα αποφασίσει για τις εναλλακτικές και εμείς θα τις εφαρμόσουμε. Όμως αυτό είναι εθνική πολιτική. Αυτό δεν είναι ένα ζήτημα που θα συζητηθεί στους διαδρόμους και που θα χρησιμοποιηθεί για να φέρει κάποιον σε δύσκολη θέση. Δημιουργήσαμε μία ομάδα που αποτελείται και από στρατιωτικούς στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Συζητάμε το πρόβλημα και ποια βήματα μπορούμε να κάνουμε. Είναι πιο ωφέλιμο να μειώσουμε την ένταση ή να την αυξήσουμε; Αυτά είναι εθνικά θέματα και εμείς μπορούμε αντίστοιχα να γίνουμε πατριδοκάπηλοι. Είναι εύκολο να σας κατηγορήσω. Σας δείχνω τα έγγραφα, τα δίνω και σε άλλους και βλέπουμε ποιανού η υπογραφή υπάρχει σε αυτά. Όμως αυτό δεν είναι σωστό».

Πηγή: newsbomb

Ένα ακόμη θαύμα της Παναγίας Παραμυθίας

Διήγηση των μοναζουσών για το θαύμα: —Πάρτε αυτήν την εικόνα στην Ελλάδα, για ευλογία.
—Που να την έχω εγώ την εικόνα, Γερόντισσα, στο σπίτι μου;

—Πάρτε την στην Ελλάδα και η Παναγία θα σας δείξει που θέλει να μείνει.

Αυτά είπε η Γερόντισσα Θαβωρία στην κ. Κατερίνα από την Θεσσαλονίκη, όταν η τελευταία επισκέφθηκε τους Αγίους Τόπους.

Η Γερόντισσα Θαβωρία, μία ευλαβέστατη μοναχή της Ιεράς Μονής Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στο Όρος Θαβώρ, με το λιγοστό φως των ματιών της αγιογράφησε την εικόνα της Παναγίας Παραμυθίας και την δώρησε στο προσκύνημα της Παναγίας στην Ναζαρέτ. Εκεί η εικόνα επετέλεσε πολλά θαύματα ακόμη και σε μουσουλμάνους. Η Γερόντισσα όμως έλαβε την πληροφορία μέσα της να την στείλει στην Ελλάδα για ευλογία. Πράγματι, η εικόνα έφθασε στη Θεσσαλονίκη τον Αύγουστο του 2012 και πήγαινε από σπίτι σε σπίτι, όπου σκορπούσε την παρηγοριά και θεράπευε τους ανθρώπους που είχαν ανάγκη.

Το γεγονός το πληροφορήθηκε και η Καθηγουμένη του Ιερού Ησυχαστηρίου Αγίου Γεωργίου και Παναγίας Παραμυθίας Ανύδρου Γερόντισσα Ιωάννα και ζήτησε από την κ. Κατερίνα να πάρει και στο Μοναστήρι την εικόνα για ευλογία. Η κ. Κατερίνα ανταποκρίθηκε στην παράκληση της Γερόντισσας και έφερε την εικόνα στο Μοναστήρι για λίγες μέρες στο πανηγύρι της Μονής στις 21 Ιανουαρίου του 2013. Την ημέρα που ήταν προγραμματισμένο να επιστρέψει η εικόνα στην Θεσσαλονίκη και την ώρα που κατεβάζανε οι μοναχές την εικόνα από τα κελλιά στην εκκλησία συνέβη το εξής θαυμαστό γεγονός. Χιλιάδες πουλιά, αμέτρητα πουλιά, συγκεντρώθηκαν και πετούσαν χαρούμενα ακριβώς πάνω από τη Μονή.

Κατά διαστήματα χωρίζονταν σε κοπάδια και κατέβαιναν στις ρεματιές, στα χωράφια και στους ελαιώνες της περιοχής και μετά από λίγο όλα μαζί πάλι συγκεντρώνονταν πάνω από το Μοναστήρι και συνέχιζαν το χαρούμενο πέταγμά τους, σαν ενα αόρατο χέρι να τα κατηύθυνε. Ήταν κάτι το καταπληκτικό και ανερμήνευτο μια που βρισκόμασταν στην καρδιά του χειμώνα και δεν μπορεί να γίνει λόγος για αποδημητικά πουλιά. Όταν μάλιστα η εικόνα έφθασε μπροστά στην εκκλησία, όλα εκείνα τα πουλιά έπεσαν στο έδαφος μέσα στους κήπους και στα παρτέρια της Μονής για να προσκυνήσουν την Μητέρα του Κυρίου. Το φαινόμενο, που δεν είχε το προηγούμενό του ούτε επαναλήφθηκε κατόπιν, ήταν ένα σημάδι για την ευλογία που θα ακολουθούσε.

Όταν το απόγευμα ήρθε η κ. Κατερίνα να παραλάβει την εικόνα και πληροφορήθηκε το θαύμα με τα πουλιά, ήχησαν στ’ αυτιά της τα λόγια της Γερόντισσας Θαβωρίας.

—Πάρτε την εικόνα στη Ελλάδα και η Παναγία θα σας δείξει που θέλει να μείνει.

Δεν χωρούσε αμφιβολία· το μοναστήρι ήταν το σπίτι της και εκεί ήθελε η Παναγία να μείνει· και έμεινε.

Από τότε η Ιερά Μονή πλουτίζεται και με δεύτερο θαυματουργό αντίγραφο της Παναγίας Παραμυθίας προς μεγάλη χαρά της Γερόντισσας Θαβωρίας.

Πηγή: Θεοδρομία, Τριμηνιαία Έκδοση Ορθοδόξου Διδαχής, Έτος ΙΣΤ΄, Τεύχος 1, σελ.11-12, Ιανουάριος – Μάρτιος 2014

Πηγή:  vimaorthodoxias.gr

Κυριακή των Βαΐων: Έθιμα από όλη την Ελλάδα

 Κυριακή των Βαΐων

Διαβάστε για τα έθιμα της Κυριακής των Βαΐων που τηρούνται σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας.

Η Κυριακή της Μεγάλης Εβδομάδας ονομάζεται έτσι, γιατί «μετά Βαΐων και κλάδων» έγινε η υποδοχή του Χριστού στα Ιεροσόλυμα. Χαρακτηριστικό έθιμο της ημέρας είναι ο στολισμός των εκκλησιών με βάγια, ενώ μετά τη λειτουργία ο παπάς ευλογεί και δίνει στους πιστούς σταυρούς από βάγια, τους οποίους βάζουμε στα εικονίσματα ή όπου αλλού χρειαζόμαστε προστασία.

Η Κυριακή της Μεγάλης Εβδομάδας ονομάζεται έτσι, γιατί «μετά Βαΐων και κλάδων» έγινε η υποδοχή του Χριστού στα Ιεροσόλυμα.

Ο Χριστός μπαίνει στην πόλη χωρίς την βασιλική πολυτέλεια, καθισμένος επί πώλου όνου, αντί για ροδοπέταλα και τελετές, τα μικρά παιδιά κουνούν τα βάγια των φοινίκων, αντί να τον υποδεχτούν οι πολιτικοί και θρησκευτικοί ηγέτες του τόπου.

Χαρακτηριστικό έθιμο της ημέρας είναι ο στολισμός των εκκλησιών με βάγια, ενώ μετά τη λειτουργία ο παπάς ευλογεί και δίνει στους πιστούς σταυρούς από βάγια, τους οποίους βάζουμε στα εικονίσματα ή όπου αλλού χρειαζόμαστε προστασία.

Στις φωτό από τον ιερό Ναό της Παναγίας Ναυπλίου και τον ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος όπου από την παραμονή των Βαίων, γυναίκες μαζεύονται και κόβουν τα βάγια και τα ετοιμάζουν για την εορτή.

Την Κυριακή των Βαΐων είναι έθιμο να τρώμε ψάρι.

Ο Χριστός εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα «επί πώλον όνου». Πορεύεται και οι Ισραηλίτες τον υποδέχονται με τιμές ως Βασιλιά. Εκείνος δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία στις τιμές, δεν περιορίζεται στο πανηγύρι, στην πρόσκαιρη δόξα, αλλά προχωρεί στο σταυρό και την Ανάσταση.

Η είσοδος του Χριστού στα Ιεροσόλυμα είναι τελικά η είσοδος του μαρτυρίου στην επίγεια ζωή του Κυρίου.

Σε λίγες ημέρες θα μαρτυρήσει και θα θανατωθεί στο σταυρό, για να θανατώσει το θάνατο και να χαρίσει τη ζωή.

ΕΘΙΜΑ

Την Κυριακή των Βαΐων, σε ανάμνηση της θριαμβευτικής εισόδου του Χριστού στα Ιεροσόλυμα, όλοι οι ναοί στολίζονται με κλαδιά από βάγια, από φοίνικες δηλαδή ή από άλλα νικητήρια φυτά, όπως δάφνη, ιτιά, μυρτιά και ελιά. Μετά τη λειτουργία μοιράζονται στους πιστούς.

Η εκκλησία μας καθιέρωσε ήδη από τον 9ο αιώνα το έθιμο αυτό μια και όπως αναφέρει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης «όχλος πολύς…έλαβον τα βαΐα των φοινίκων και εξήλθον εις υπάντησιν αυτώ».

Στα πρώτα χριστιανικά χρόνια, στα Ιεροσόλυμα, ο επίσκοπος έμπαινε στην πόλη «επί πώλου όνου», αναπαριστάνοντας το γεγονός, ενώ στα βυζαντικά γινόνταν «ο περίπατος του αυτοκράτορα», από το Παλάτι προς τη Μεγάλη Εκκλησία.

Στη διαδρομή αυτή ο αυτοκράτορας μοίραζε στον κόσμο βάγια και σταυρούς και ο Πατριάρχης σταυρούς και κεριά. Με τα βάγια οι πιστοί στόλιζαν τους τοίχους των σπιτιών και το εικονοστάσι τους. Και σήμερα ακόμα όλες οι εκκλησίες στολίζονται με δαφνόφυλλα ή βάγια.

Τα παλιότερα χρόνια τους τα προμήθευαν τα νιόπαντρα ζευγάρια της χρονιάς ή και μόνο οι νιόπαντρες γυναίκες, για το καλό του γάμου τους. Πίστευαν πως η γονιμοποιός δύναμη που κρύβουν τα φυτά αυτά θα μεταφερόταν και στις ίδιες και η μια χτυπούσε την άλλη με τα βάγια.

Τα “βαγιοχτυπήματα” σιγά-σιγά άρχισαν να γίνονται και από τις άλλες γυναίκες και τα παιδιά τις μιμούνταν και όπως χτυπιούνταν μεταξύ τους εύχονταν: “Και του χρόνου, να μη σε πιάν’ η μυίγα”. Δυνάμεις ιαματικές και αποτρεπτικές, μαζί με τις γονιμοποιές, αποδίδονταν στα βάγια και γι αυτό έπρεπε μετά την εκκλησία όλα να τα “βατσάσουν” για το καλό. Τα δέντρα, τα περβόλια, τα κλήματα, τις στάνες, τα ζώα, τους μύλους, τις βάρκες.

Από ένα κλαδάκι κρεμούσαν στα οπωροφόρα, για να καρπίζουν και στα κηπευτικά, για να μην τα πιάνει το σκουλήκι. “Μέσα βάγια και χαρές, όξω ψύλλοι, κόριζες !” ‘Ολα εξαφανίζονταν από τα σπίτια μόλις μπαίναν τα βάγια. Κρατούσαν την πρώτη θέση στο εικονοστάσι και μ’ αυτά “κάπνιζαν” οι γυναίκες τα παιδιά για το “κακό το μάτι”. Στη Λέσβο τα παιδιά, μετά την εκκλησία, στόλιζαν ένα δεμάτι από κλαδιά δάφνης με κόκκινα ή πράσινα πανάκια από καινούργιο φουστάνι, κρεμούσαν κι ένα κουδούνι και καθώς πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι ψάλλοντας και λέγοντας εξορκισμούς για τους ψύλλους και τα ποντίκια, έδιναν και ένα κλαράκι δάφνης στη νοικοκυρά.

Στο τέλος ζητούσαν και το χάρισμά τους: “Χρόνια πολλά, εν ονόματι Κυρίου, δό μ’ τ’ αυγό να φύγω.” Στην Ανατολική Ρωμυλία, τα κορίτσια έφτιαχναν με τα βάγια στεφάνια, τους έδεναν μια κόκκινη κλωστή και τραγουδώντας όλες μαζί πήγαιναν και τα πέταγαν στο ρέμα κι όπως έπαιρνε τα στεφάνια το νερό, όποιας πήγαινε μπροστά εκείνη θα γινόταν “συντέκνησσα”.

Πρώτη στο γυρισμό, πρώτη στο χορό και στο δικό της σπίτι η μάνα της θα έφτιαχνε τα φασόλια και θα τις φίλευε όλες, μαζί με ελιές.

Στη Τήνο, την Κυριακή των Βαΐων, τα παιδιά τριγύριζαν στους δρόμους κρατώντας μαζί με το στεφάνι τους την “αργινάρα”, μια ξύλινη ή και σιδερένια ροκάνα που τη στριφογύριζαν με δύναμη. Μέσα σε εκκωφαντικό θόρυβο κατέληγαν στη θάλασσα, όπου πετούσαν στο στεφάνι στο νερό.

Το έθιμο της περιφοράς των κλαδιών θυμίζει την “ειρεσιώνη”, το στολισμένο με καρπούς κλαδί, που στις γιορτές της άνοιξης περιέφεραν στους δρόμους τα παιδιά, στην αρχαιότητα. Τα βάγια τα έπλεκαν σε πάρα πολλά σχέδια: φεγγάρια, πλοία, γαϊδουράκια, το πιο συνηθισμένο όμως ήταν ο σταυρός.

Σε μερικά μέρη τους έδιναν το σχήμα του ψαριού. Ψάρι είχαν σαν σημάδι αναγνώρισης οι πρώτοι χριστιανοί, η λέξη ΙΧΘΥΣ, εξάλλου, προέρχεται από τα αρχικά Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ.

Αν και είναι εκόμα σαρακοστή, η εκκλησία την Κυριακή των Βαϊων επιτρέπει το ψάρι.

Έτσι και το τραγούδι των παιδιών λέει: “Βάγια, Βάγια των βαγιών, τρώνε ψάρι και κολιό, κι ως την άλλη Κυριακή με το κόκκινο αυγό ! ” Αναγράφει το Ωρολόγιο: Πέντε μέρες προ του Νομικού Πάσχα, ερχόμενος ο Ιησούς από τη Βηθανία στα Ιεροσόλυμα, έστειλε δύο από τους μαθητές του και του έφεραν ένα ονάριο και αφού κάθισε πάνω του εισερχόταν στη πόλη.

Ο λαός μόλις άκουσε ότι έρχεται ο Ιησούς (είχαν μάθει και τα περί αναστάσεως του Λαζάρου) έλαβαν στα χέρια τους βάϊα από φοίνικες και πήγαν να τον προϋπαντήσουν. Άλλοι με τα ρούχα τους, άλλοι έκοβαν κλαδιά από τα δένδρα και τα έστρωναν στο δρόμο όπου διερχόταν ο Κύριος και τον ακολουθούσαν.

Ακόμα και τα νήπια τον προϋπάντησαν και όλοι μαζί φώναζαν: Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, ο βασιλεύς του Ισραήλ (Ιωαν.ιε΄). Αυτή τη λαμπρή και ένδοξο πανήγυρη της εισόδου στα Ιεροσόλυμα του Κυρίου εορτάζομε αυτή τη Κυριακή.

Σήμαιναν δε τα βάϊα, οι κλάδοι των φοινίκων, τη κατά του διαβόλου και του θανάτου νίκη του Χριστού. Το δε Ωσαννά ερμηνεύεται σώσον παρακαλώ. Το δε πωλάριο της όνου και το κάθισμα του Ιησού πάνω του, ζώου ακάθαρτου κατά τον νόμο τους, σήμαινε τη πρώην ακαθαρσία και αγριότητα των εθνών και την μετά από λίγο υποταγή αυτών στο άγιο Ευαγγέλιο.

Η Εκκλησία μας ψάλλει:

Αφού ταφήκαμε μαζί με Σε, Χριστέ και Θεέ μας, δια του βαπτίσματός μας (το οποίο είναι τύπος του θανάτου Σου και της ταφής Σου), αξιωθήκαμε δια της αναστάσεώς Σου να εισέλθωμε στην αθάνατο ζωή της Βασιλείας Σου. Γι’ αυτό υμνούντές Σε, κράζομε: Βοήθησέ μας και σώσε μας, Συ, που ως Θεός κατοικείς στα ύψιστα μέρη του Ουρανού. Άς είσαι ευλογημένος Συ, που έρχεσαι απεσταλμένος από τον Κύριο!

Πηγή: vimaorthodoxias.gr

Ο Άγγλος πρέσβης γράφει συγκλονισμένος για το Άγιο Όρος: Ντράπηκα για τα δάκρυα στο πρόσωπό μου…

Ήμουν 19 χρονών όταν προσπάθησα για πρώτη φορά να πάρω διαμονητήριον για το ´Αγιον ´Ορος. Είμαι πιστός αγγλικανός, και ενδιαφέρομαι εδώ και πολλά χρόνια για το μοναχισμό και την πνευματικότητα της Ορθοδοξίας, γράφει ο John Kittmer, ο Πρέσβης της Μεγάλης Βρετανίας στην Αθήνα.

Ελληνομαθής και λάτρης της Ελλάδας, έχει κατορθώσει να εκπλήξει ευχάριστα όσους τον έχουν συναντήσει, συμπεριλαμβανομένου του αρχιεπισκόπου κ. Ιερώνυμου, που πρόσφατα τον δέχθηκε στην Αρχιεπισκοπή.

Στο blog του, ο Βρετανός Πρέσβης, έγραψε για τις εμπειρίες του όταν κατόρθωσε μετά από αρκετά χρόνια προσπαθειών, να επισκεφθεί το Άγιον Όρος.

Γράφει ο πρέσβης:

«Ήμουν 19 χρονών όταν προσπάθησα για πρώτη φορά να πάρω διαμονητήριον για το ´Αγιον ´Ορος. Είμαι πιστός αγγλικανός, και ενδιαφέρομαι εδώ και πολλά χρόνια για το μοναχισμό και την πνευματικότητα της Ορθοδοξίας
Το 1987, η αίτησή μου δεν έγινε δεκτή και αποκαρδιώθηκα λίγο. Έτσι χρειάστηκε να περιμένω 25 και πλέον χρόνια για να καλύψω το κενό αυτό στο ελληνικό μου βιογραφικό.

Την περασμένη βδομάδα, αφού απέκτησα επιτέλους και χωρίς πρόβλημα (χάρη στις εκκλησιαστικές αρχές) την απαραίτητη άδεια, ταξίδεψα βόρεια, μόνος μου εκτός από την αστυνομική μου συνοδεία, με σκοπό να περάσω τρεις νύχτες στον ´Αθω.

´Ημουνα αποφασισμένος να περιηγηθώ ως προσκυνητής, με τη λιγότερη δυνατή εθιμοτυπία. Κατά την άποψή μου, ο σοβαρός προσκυνητής περπατάει και μετράει την πνευματική εμπειρία σε πραγματικό χρόνο, μακρυά από το αυτοκίνητο και το ρολόι. Τώρα πια που οι περισσότεροι ταξιδεύουν στο ´Ορος με αμάξι, ήμουν τυχερός που ένας από τους συνεργάτες της ασφάλειάς μου ήταν πρόθυμος να ανεχτεί έναν εκκεντρικό Άγγλο, και να με συνοδέψει πεζός.

Έτσι ο ακούραστος συνοδός ασφαλείας μου κι εγώ περπατήσαμε για πολλά χιλιόμετρα, άλλοτε στην ενδοχώρα, άλλοτε δίπλα στην ακτή, άλλοτε στο δάσος. Η φυσική ομορφιά του Όρους είναι εκπληκτική: βρίσκεται όχι μόνο στο αστραφτερό φως στην επιφάνεια του πελάγους και στον επιβλητικό όγκο του ´Αθω του ίδιου, αλλά και στη γεμάτη αποχρώσεις σκιά του φυλλοβόλου δάσους, και στους ορμίσκους και τους μυχούς της ακτής. Εκεί ένας λυρικός ρομαντικός νιώθει να προσεγγίζει το Υπερβατικό, άσχετα από την πίστη του και τις ελπίδες του.

Αλλά για μένα, η κύρια εμπειρία του ´Αθω δεν είναι τόσο η φυσική ομορφιά του παρθενικού τοπίου, όσο η εμβάπτιση του πιστού στους ρυθμούς και τις απαιτήσεις του μοναστικού βίου. Έτσι επισκεφτήκαμε πέντε μονές στα βόρεια και διανυκτερεύσαμε σε τρεις. Σε όλες, μας προσφέρθηκαν φιλοξενία, φιλία και συζήτηση με τους γέροντες, και παροτρυνθήκαμε διακριτικά να συμμετάσχουμε στην προσευχή της κοινότητας. Να ποιο είναι, ειδικά για τον μη ορθόδοξο, το προνόμιο του διαμονητηρίου.

Αγαπώ την ορθόδοξη λειτουργία και έχω παρευρεθεί σε πολλές υπέροχες λειτουργίες. Αλλά στην Ι.Μ. Ιβήρων, τη Σταυρονικήτα και τη Ξενοφώντος, είχα για πρώτη φορά την αίσθηση ότι η λειτουργία άνοιγε πραγματικά το δρόμο προς τις βαθύτατες πνευματικές αλήθειες και εξέθετε την ψυχή στην πιο βαθειά της αναζήτηση.

Στη Θεία Λειτουργία της Ιβήρων και στον Εσπερινό της Ξενοφώντος, ντράπηκα για τα δάκρυα στο πρόσωπό μου. Αλλά, κοιτώντας γύρω μου, κατάλαβα ότι δεν ήμουνα ο μόνος.

Οι περισσότεροι από εμάς συγκινηθήκαμε εμφανώς από τη θαυμάσια αρμονία της μουσικής, της αρχιτεκτονικής και της τέχνης, καθώς και από τον μεστό λόγο της λειτουργίας και τη σταθερή της προτροπή σε μια πορεία μετάνοιας και ελέους.

Για μένα δεν ήταν μόνο μια πολύτιμη εμπειρία που θα φυλάξω, αλλά κάτι που ελπίζω να επαναλάβω στο διάστημα της θητείας μου εδώ στην Ελλάδα.

Πηγή: athoshistory.wordpress.com

ΠΕΡΙ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΗΤΑΣ Ο ΛΟΓΟΣ

Η Ελλάδα της Ελληνικής Παιδείας και της Ορθοδοξίας, δε χρειάζεται να γίνει σπουδαία. Είναι σπουδαία!

Ο μέσος Έλληνας, γνήσιος φορέας της προαναφερόμενης παρακαταθήκης, δε χρειάζεται να γίνει σπουδαίος. Είναι σπουδαίος! Το αποδεικνύει η καθημερινότητά του, εντός κι εκτός συνόρων.

Αυτό που απομένει, λοιπόν, είναι ο σπουδαίος μέσος Έλληνας αξιοποιώντας, μέσω της πολιτικής πράξης, τα σπουδαία ιδανικά της Ελληνικότητας να επαναφέρει τους θεσμούς στη σπουδαιότητα που του(ς) πρέπουν(ει) εκτοπίζοντας άπαξ και διαπαντός τις μετριότητες (που πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν) οι οποίες λυμαίνονται και υποβαθμίζουν τον τόπο.

Τότε μόνο θα δούμε και το Έθνος μας να γίνεται ξανά σπουδαίο.

 

Γεώργιος Τασούδης