Π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός: Το φανερό και το κρυμμένο

Στην ζωή μας υπάρχουν πάντοτε δύο όψεις: το φανερό και το κρυμμένο. Όταν ταυτίζονται, τότε ο άνθρωπος είναι ειλικρινής. Όταν υπάρχει διάσταση ανάμεσά τους, άλλο δηλαδή είναι ο άνθρωπος και άλλο φαίνεται, τότε μας διακατέχει μία μορφή υποκρισίας.

Η πνευματική ζωή αποσκοπεί στο να ταυτίσει το φανερό με το κρυμμένο και να οδηγήσει και τα δύο προς τον Θεό, με χαρακτηριστικό σημείο συνάντησης την αρετή. Η αρετή είναι η φανέρωση στην πράξη του κρυμμένου ήθους που διαπνέει τον άνθρωπο.

Η αρετή είναι καρπός ελευθερίας και καλλιέργειας, άσκησης, αγώνα. Η ελευθερία έγκειται στο ότι το ήθος δεν επιβάλλεται, αλλά ελεύθερα επιλέγεται και διαμορφώνεται από τον άνθρωπο. Δεν μπορούμε να αγαπήσουμε κατ’ επιβολήν. Θα διαλέξουμε την αγάπη ως στάση ζωής και θα παλέψουμε να την καλλιεργήσουμε.

Θα αποδεχτούμε τις όψεις της που είναι η συγχώρεση, η θυσία, η προσφορά, η έγνοια για τον άλλον, η ανοχή και στις διάφορες περιστάσεις της ζωής μας θα προσπαθήσουμε να ελέγξουμε τους λογισμούς μας, οι οποίοι μας οδηγούν στην αντίθετη κατεύθυνση. Στον εγωκεντρισμό και την αυτάρκεια. Στην απαίτηση από τον άλλο. Για να γίνει η αγάπη έξη, επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά, αλλά και στάση ζωής που θα μας χαρακτηρίζει, χρειάζεται άσκηση. Πίεση στον εαυτό μας. Επίγνωση ότι είναι προς αληθινό όφελός μας να αγαπούμε.

Εδώ χρειάζεται η παρουσία του Θεού. Ο άνθρωπος, όσο κι αν πιεστεί, δεν μπορεί αν δεν έχει ένα βαθύτερο κίνητρο, το οποίο ξεκινά από το πρότυπο της παρουσίας του Χριστού στην ζωή, να κρατηθεί στον αγώνα της αγάπης, στον αγώνα της αρετής. Κι αυτό το κίνητρο νοηματοδοτεί κάθε κόπο.

Όχι με την έννοια της ανταμοιβής, όπως οι καιροί μας θεωρούν, διότι ο μισθός έχει ένα όριο αντοχής. Κυρίως, με την αίσθηση της χαράς που η αρετή σε βάθος χρόνου προσφέρει και της συνάντησης με τον Θεό στο πρόσωπο του Χριστού και στην ζωή της Εκκλησίας. Αυτή η συνάντηση υπερβαίνει τα όρια του χρόνου. Και γίνεται μία μυστική βοήθεια, κρυμμένη για τους απέξω, αλλά λυτρωτική για όποιον την ζει.

Ο πολιτισμός μας ζητά και αυτός την ταύτιση του φανερού με το κρυμμένο. Δεν βλέπει όμως το κρυμμένο στην προοπτική της αρετής, αλλά της επιθυμίας. Να ικανοποιήσουμε ό,τι στο βάθος της ύπαρξής μας θέλουμε. Να απολαύσουμε αυτό που δεν τολμούμε να φανερώσουμε. Να γίνουμε ό,τι δεν είμαστε ή να φαινόμαστε ό,τι δεν είμαστε, προς δόξαν μας.

Δεν είναι κακό να επιθυμούμε. Κακό είναι να απουσιάζει η αρετή από την επιθυμία μας. Να είναι τα πάντα εγωκεντρικά. Η επιθυμία μας να μην γίνεται έξοδος από τα τείχη του εγώ μας, συνάντηση και χαρά και στον πλησίον, αλλά να τον εγκλωβίζει στην προοπτική της χρήσης του για να την ικανοποιήσουμε.

Ο Θεός κρύβεται στις καρδιές των ανθρώπων που αγαπούνε. Που αγωνίζονται χωρίς θόρυβο, αλλά γεμάτοι ελπίδα ο δικός Του τρόπος να αγκαλιάσει τον κόσμο. Να σώσει. Να ανοίξει την οδό της Βασιλείας! Σε μία από τις μεγαλύτερες γιορτές του χρόνου, όπως τα Θεοφάνεια.

Με την Βάπτισή Του ο Χριστός φανερώνει την κρυμμένη βασιλεία στον κόσμο και μας καλεί στις σχέσεις μας, στον εαυτό μας, στην κοινωνία να γίνουμε αληθινοί αγαπώντας και παλεύοντας για την αρετή! Δρόμος αυθεντικός και ωραίος!

Πηγή: oikohouse

Αλλάξαμε εμείς, συμφιλιώσου εσύ. Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Παλιά εξαφάνισες τους ανθρώπους με κατακλυσμό δικαίως. γιατί, ενώ δίδασκε ο Νώε, δεν τον άκουαν. Τους προανήγγειλες την καταστροφή, και δεν απέφυγαν την αμαρτία.

Τους Σοδομίτες δικαιολογημένα τους έκαψες, γιατί δεν θέλησαν να δεχθούν τις συμβουλές του Λωτ. Οι Αιγύπτιοι σωστά καταποντίστηκαν μαζί με τον Φαραώ, γιατί, ενώ τους δίδασκε ο Μωυσής, δεν πείσθηκαν, αν και είχαν δε­χθεί πολλές πληγές και είχαν αποκτήσει πείρα της δυνάμεώς Σου. Ή μήπως τολμήσαμε να αντιμιλήσουμε σε κανέναν;

Ένα μόνο προφήτη μας έστειλες τώρα και ούτε και αυτόν να μας διδάξει, αλλά να μας φέρει κακά μηνύματα, και αφού πιστέψαμε και δείξαμε μέσα σ’ αυτήν μεγάλη μεταβολή. Αν και μας κηρύχθηκε η καταστροφή μας, δεν χάσαμε την εμπιστοσύνη μας στη φιλανθρωπία Σου. Ενώ ο Προφήτης κήρυξε την καταστροφή, εμείς στηρίξαμε τις ελπίδες μας στο έλεός Σου.

Μη διαψεύσεις, αγαθέ, τις ελπίδες μας! Μη σταματήσεις γλώσσες που θέλουν να ανυμνούν την αγαθότητά Σου! Μη θανατώσιεις άνδρες που είναι πρόθυμοι να κηρύξουν την επιείκειά Σου! Μη μας εμποδίσεις να γίνουμε σ’ όλους τους δικούς μας δάσκαλοι της ευσεβείας! Μη παραμείνεις αμετακίνητος όμοια με εκείνους που δεν παρέμειναν ποτέ στα ίδια.

Αλλάξαμε εμείς, συμφιλιώσου Εσύ. Πάψε την οργή Σου, όπως εμείς σταματήσαμε την πλάνη. Πάψε Συ την τιμωρία, όπως εμείς την κακία. Μας διαπαιδαγώγησες αρκετά με το φόβο, δώσε μας λοιπόν καιρό να αποδείξουμε την αγάπη μας σε Σένα.

Αγιος Ιωάνης ο Χρυσόστομος

Πηγή: 1myblog

Η Τσέλσι Κλίντον εύχεται καλή χρονιά στην… Εκκλησία του Σατανά!

Η κόρη του Μπιλ Κλίντον και της Χίλαρι Κλίντον ανέφερε ότι πέρυσι εκείνη και οι Σατανιστές «βρέθηκαν σε μερικά threads μαζί». Ένα thread (νήμα) του Twitter είναι μια συζήτηση στον ιστότοπο κοινωνικής δικτύωσης.

Από το πρώτο τουίτ φαίνεται η σχέση μοιάζει να είναι θερμή και παλαιά, όπως με έναν καλό φίλο
Picture

Η «εκκλησία» αμέσως ανταποκρίνεται και απαντά – ανταλλάσσουν ευχές για ένα χαρούμενο 2018
Picture

​Αρκετοί χρήστες Twitter έσπευσαν να ρωτήσουν ποια είναι η σχέση της Κλίντον με την οργάνωση, κατηγορώντας την κόρη του Μπιλ και Χίλαρι ότι λατρεύει τον Σατανά.

Η Κλίντον γρήγορα απάντησε και ισχυρίστηκε ότι οι λεκτικές της ανταλλαγές με την ομάδα απλώς ισοδυναμούσαν με το σεβασμό των άλλων θρησκευτικών απόψεων.

«Ω! Μα μπορούμε να είμαστε πολιτικοί, χαρούμενοι, γεμάτοι σεβασμό και φίλοι με ανθρώπους που δεν μοιράζονται τις θρησκευτικές μας πεποιθήσεις», δήλωσε η Κλίντον. «Μερικές φορές, ακόμα και τους παντρευόμαστε. Είμαι Μεθοδίστρια και ο σύζυγός μου είναι Εβραίος, ευχαριστώ που ρωτήσατε. Ένα πολύ χαρούμενο νέο έτος για εσάς Rhonda!»

Picture

Ο διάλογος αυτός έγινε δεκτός με επαίνους από τους λίμπεραλ χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, αποκαλώντας την Chelsea “graceful” και “classy”.

«Φανταστείτε εάν ο Ντόναλντ Τραμπ αντάλλασσε ευχές για “ευτυχές το νέο έτος” με τον David Duke ή οποιονδήποτε άλλον αμφιλεγόμενο ή θεωρούμενο λευκό ρατσιστή / ναζί / ΚΚΚ κλπ», έγραψε Jim Hoft του ‘Gateway Pundit’. «Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης θα είχαν μουρλαθεί!»

«Ακόμη χειρότερα, εάν οι οπαδοί του Trump έτρεχαν και υποστήριζαν την χαρούμενη ανταλλαγή ευχών ως “classy”», συνέχισε ο Hoft.

Κάποιοι άλλοι σχολίασαν στο tweeter: «Τουλάχιστον η Τσέλσι Κλίντον δηλώνει ανοιχτά την λατρεία της στον Σατανά. Μακάρι να ήταν και η Χίλαρι Κλίντον ειλικρινής».

Με τέτοιο παγκόσμιο πολιτικό τζετ σετ, δεν χρειάζεται καν να αναρωτιέται κανείς γιατί τα πάντα σ’ αυτόν τον πλανήτη πηγαίνουν… κατά διαόλου!

Πώς πρέπει να αντιμετωπίζουμε τους επαίνους και τα εγκώμια;

Ρωτήθηκε κάποτε ένας ερημίτης:

-Πώς πρέπει να αντιμετωπίζουμε τους επαίνους και τα εγκώμια;

Και απάντησε:

-Να έχετε ταπείνωση και να γνωρίζετε καλά τον εαυτό σας. Να σας πω ένα παράδειγμα:

Όταν σκαλίζω στο ξύλο μία μορφή αγίου και τελειώνω, νομίζω ότι είναι καλή.

Την ξανακοιτάζω μετά από λίγο και βλέπω ότι έχει ελλείψεις. Αν βάλω το φακό, θα δω ότι δεν είναι τίποτα το σπουδαίο. Το ίδιο συμβαίνει και με τα χέρια.

Βλέπουμε ότι είναι καθαρά.

Αν βάλουμε όμως το φακό, θα δούμε ότι έχουν βρωμιές και πολλά μικρόβια. Έτσι να κοιτάμε προσεκτικά τον εαυτό μας και θα βλέπουμε ότι δεν είμαστε τίποτα κι ας λέει ο κόσμος.

Πηγή: themeliosiaspis

Παράδειγμα δεν είναι η τελειότητα, αλλά η αληθινότητα μας…

π. Λίβυος

Όσα κηρύγματα κι αν κάνουμε δεν έχουμε τίποτα να πούμε εάν ο τρόπος που ζούμε είναι ψεύτικος. Δηλαδή ξενιτεμένος από το βίωμα μας.

Όμως ας προσέξουμε,γιατί εδώ είναι που εισέρχεται ο ευσεβισμός και ηθικισμός της τελειομανίας και ενοχοποίησης.

Το ότι διδάσκουμε με το παράδειγμα μας, δεν σημαίνει ότι διδάσκουμε με την τελειότητα μας.

Παράδειγμα σημαίνει είμαι αληθινός σε ότι κάνω. Και στην αρετή και στην αμαρτία μου, και στην νίκη και στην ήττα μου.

Παράδειγμα δεν είναι μόνο τα κατορθώματα μας, άλλα και η συντριβή μας, η ταπείνωση και παραδοχή, η ελπίδα, η αναγνώριση της ρακένδυτης φύσης μας.

Δεν διδάσκει μόνο η «αρετή» αλλά και η συντριβή.

Τα παιδιά μας, οι συνάνθρωποι μας, δεν θα μας κατηγορήσουν επειδή είμασταν αδύναμοι και ειλικρινείς στα λάθη μας, αλλά γιατί υποδυόμαστε τον ρόλο του «τέλειου» και «άψογου», επικριτή των πάντων, ενώ στην πραγματικότητα είχαμε τα μαύρα μας τα χάλια.

Γιατί παράδειγμα δεν είναι η τελειότητα, αλλά η αληθινότητα μας…

Πηγή: oikohouse

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: Γιατί γίναμε ο σύγχρονος πύργος της βαβέλ

Ο πύργος της Βαβέλ! Διαβάσατε στην Αγία Γραφή για τον πύργο της Βαβέλ; Έλκος της γης! Έλκος της ανθρωπότητας μετά τον κατακλυσμό του Νώε. Όσο οι άνθρωποι ήταν ανήθικοι πριν τον Κατακλυσμό, τόσο μετά τον Κατακλυσμό ήταν άθεοι. Πότε πρόλαβαν; Πότε πρόλαβαν να ξεχάσουν τον Θεό οι απόγονοι του Νώε; Ο Νώε ήταν ο μοναδικός που σώθηκε από τον Θεό μετά τον Κατακλυσμό, λόγω της πίστης του και της δικαιοσύνης του.

Ο Κατακλυσμός, η τιμωρία του Θεού δεν βοήθησε καθόλου τους απογόνους του Νώε; Βοήθησε κάποιους ποτέ ο κόσμος δεν ξέμεινε από δίκαιους ανθρώπους αλλά πολλούς δεν τους βοήθησε.

Τότε αυτοί οι πολλοί αποφάσισαν να χτίσουν τον πύργο της Βαβέλ, για να δοξαστούν, λέγοντας τα εξής: «Ας χτίσουμε για τον εαυτό μας πόλη και πύργο του οποίου η κορυφή θα φτάνει μέχρι τον ουρανό, για να δοξαστούμε προτού διασκορπιστούμε στη γη» (Γέν. 11:4).

Τι σημαίνουν αυτά τα λόγια; Όταν έλεγαν πως θα χτίσουν την πόλη, σημαίνει πως ήθελαν να ρυθμίσουν όλη την προσωπική και την κοινωνική ζωή τους χωρίς την ευλογία του Θεού. Όταν είπαν πως θα χτίσουν πύργο μέχρι τον ουρανό, έδειξαν πείσμα στον ουράνιο Θεό, εμπιστευόμενοι περισσότερο τις δυνάμεις τους παρά Αυτόν.

Όταν είπαν «για να δοξαστούμε», σημαίνει πως επιθύμησαν να δοξαστούν ανάμεσα στους ανθρώπους, επιθύμησαν να τους θαυμάζουν οι άνθρωποι, επιθύμησαν οι άνθρωποι να υποκλίνονται μπροστά τους. Όταν είπαν να μη διασκορπιστούν, αυτό σημαίνει πως ήθελαν να τακτοποιήσουν τη ζωή τους σύμφωνα με τη θέλησή τους και σύμφωνα με τα σχέδιά τους, μη δίνοντας σημασία στο θέλημα του Θεού και στην πρόνοια του Θεού. Με μία λέξη: Όλα τα έκαναν για τη δική τους δόξα σε πείσμα του Θεού.

Αν θέλετε να ξέρετε τι όψη είχαν αυτοί οι απόγονοι του δίκαιου Νώε, οι οποίοι τόσο γρήγορα ξέχασαν τον Θεό, γυρίστε από την Ανατολή στη Δύση και κοιτάξτε τον σύγχρονο πύργο της Βαβέλ. Οι στόχοι του χτισίματος του ασιατικού πύργου της Βαβέλ και του σύγχρονου πύργου είναι ολόιδιοι. Η ίδια αρρώστια και στους παλιούς και στους σύγχρονους χτίστες: η απομάκρυνση από τον Θεό. Το κίνητρο και στις δύο περιπτώσεις ήταν: προσωπική και εθνικιστική δόξα, εναντίωση στον Θεό και στους ανθρώπους που πιστεύουν στον Θεό. Οι στόχοι του χτισίματος ήταν: να κάνουν τους εαυτούς τους Θεούς, να ρυθμίζουν τα πάντα με τη λογική, χωρίς να δίνουν καμία σημασία στον Δημιουργό τους.

Τέσσερις είναι οι τοίχοι του νέου πύργου της Βαβέλ: ο πρώτος τοίχος είναι η επιστήμη, ο δεύτερος είναι η βιομηχανία, ο τρίτος είναι η πολιτική και ο τέταρτος τοίχος είναι ο εγωκεντρισμός.

Και οι τέσσερις τοίχοι δεν έχουν την ευλογία του Θεού και είναι ενάντια στον Θεό. Είναι σκοτεινοί σαν νύχτα χωρίς αστέρια και φεγγάρι. Σ’ αυτό τον πύργο κατοικούν κάποιοι σκοτεινοί άνθρωποι στους οποίους το σκοτάδι είναι πιο αγαπητό και από το φως. Από οποιαδήποτε πλευρά του πύργου και να σταθείτε, θα ακούσετε να φιλονικούν.

Μπροστά στον τοίχο των επιστημόνων θα ακούσετε παραμύθια για τον κόσμο και τον άνθρωπο και τόση φασαρία, που θα βιαστείτε να φύγετε μακριά.

Αν βρεθείτε στον τοίχο της βιομηχανίας, πάλι θα ακούσετε να φιλονικούν. Θα δείτε την ανοησία που υπάρχει στην αχρείαστη παραγωγή και καβγάδες όσον αφορά την εργασία και την αμοιβή της. Τα αυτιά σας θα πονέσουν.

Αν βρεθείτε μπροστά από τον τοίχο της πολιτικής, πάλι θα ακούσετε να καυγαδίζουν. Θα δείτε την ανοησία του κάθε πολιτικού, που προσπαθεί με αδικίες σε βάρος άλλων κομμάτων να προχωρήσει το δικό του κόμμα και με αδικίες σε βάρος άλλων λαών να δοξαστεί ο λαός του.

Ο καθένας ψάχνει τη δική του ανάσταση πάνω από τον τάφο του άλλου, τη δική του ευτυχία πάνω στην ατυχία του άλλου. Και να μη μιλάμε για τους καυγάδες των πολιτικών. Γι’ αυτούς χρησιμοποιούνται κάθε μέρα βαγόνια χαρτιού για να τυπωθούν εφημερίδες, οι οποίες γράφουν για τις κενοδοξίες, τις υποκρισίες και τους καυγάδες τους.

Στο τέλος, αν πλησιάσετε στον τέταρτο τοίχο, πάλι θα ακούσετε να φιλονικούν. Θα δείτε την ανοησία, επειδή ο εγωκεντρισμός από μόνος του είναι η πιο σκοτεινή ανοησία, η αιτία πολλών καβγάδων μεταξύ των ανθρώπων και των λαών.

Εδώ θα δείτε τον εγωκεντρισμό σ’ όλες τις μορφές του και μ’ όλες τις ονομασίες του: προσωπικός, ομαδικός, βιομηχανικός, πολιτικός, κομματικός και εθνικιστικός. Σκοτάδι χωρίς ούτε μία ακτίνα του ηλίου.

Φιλονικίες χωρίς τέλος. Όλη η ζωή σ’ αυτόν τον πύργο είναι ζωή χωρίς παιδεία, χωρίς χαρά, χωρίς νόημα, χωρίς αγάπη. Έρχεται στον άνθρωπο η επιθυμία να φωνάξει: Φύγετε τρέχοντας από αυτή τη γη που την παράτησε ο Θεός και την καταράστηκε.

Οι χτίστες δεν μπόρεσαν να τελειώσουν τον παλιό πύργο της Βαβέλ. Δεν τους άφησε ο Θεός, τους μπέρδεψε τη γλώσσα και δεν μπορούσαν να καταλάβουν ο ένας τον άλλο. Γι’ αυτό το λόγο παράτησαν τη δουλειά τους και διασκορπίστηκαν σ’ όλο τον κόσμο, όπως το ήθελε ο Θεός. Και έτσι πραγματοποιήθηκε το θέλημα του Θεού και όχι το θέλημα των στενοκέφαλων και σκοτεινών ανθρώπων, των απογόνων του Νώε.

Αδερφοί μου, δεν βλέπετε πως ό Θεός μπέρδεψε τις γλώσσες και στους χτίστες του νέου πύργου της Βαβέλ; Κανένας κανέναν δεν καταλαβαίνει. Καθένας δικαιολογεί μόνο τον εαυτό του και κατακρίνει τούς άλλους. Ό καθένας αντιμάχεται τον Χριστό και τον πλησίον του.

Μπορεί μία τέτοια πόλη να επιβιώσει; Μπορεί ένας τέτοιος πύργος να φτάσει μέχρι τον ουρανό; Με τίποτε. Ό πύργος γκρεμίζεται και η πόλη ερημώνει.

Πραγματοποιείται το θέλημα του Θεού και όχι το θέλημα του ανθρώπου. Όταν ό Θεός θα θελήσει, τότε θα σηκωθούν όλοι οι λαοί του κόσμου εναντίον αυτού του νέου πύργου της Βαβέλ και θα έρθουν να τον καταστρέψουν συθέμελα.

Και όπως όλος ό κόσμος γελάει διαβάζοντας την ιστορία για το χτίσιμο του πρώτου πύργου της Βαβέλ και λέει: «Παρ’ όλο πού είχαν το παράδειγμα του προπάτορά τους, του δίκαιου Νώε, δεν ακολούθησαν το δρόμο του», έτσι θα γελάνε και οι μελλοντικές γενιές με τους λαούς του σύγχρονου πύργου της Βαβέλ και θα λένε: «Είχανε τον Χριστό, το Ευαγγέλιο, την Εκκλησία, τους αγίους ανθρώπους του Θεού, τους προπάτορές τους, αλλά δεν ακολούθησαν το παράδειγμά τους. Αντίθετα, τους γύρισαν την πλάτη και μιμήθηκαν το παράδειγμα των άθεων χτιστών του πρώτου πύργου της Βαβέλ. Έτσι ο Θεός τούς χτύπησε και τους τιμώρησε. Δόξα και αιώνια ευχαριστία. Αμήν».

Από το βιβλίο: Αγίου Νικολάου Επισκόπου Αχρίδος, Μέσα από το παράθυρο της φυλακής. Μηνύματα στο λαό. Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2012

Πηγή: orthodoxia

Εφραίμ Αριζόνας: Μία μέρα ήρθε ένα καραβοτσακισμένο πλάσμα που έκανε πενήντα εκτρώσεις!

Έτσι μία ημέρα ήρθε ένα τέτοιο καραβοτσακισμένο πλάσμα ήλθε μία γυναίκα στο μυστήριο εγώ βέβαια τη λυπήθηκα τρομερά και μου παρουσιάζει η καημένη πενήντα εκτρώσεις! Βάλε τώρα το γεγονός αυτό να τίθεται στην κρίση του πνευματικού πενήντα φόνοι παιδιών!

Φυσικά εφ’ όσον ο Θεός την έχει στην ζωή ακόμη, είναι εγγύησης του Θεού ότι την ανέχεται και την περιμένει, οπότε ποιος πνευματικός είναι εκείνος, ο οποίος θα της φερθεί κατ’ άλλον τρόπον;
Την πήρα βέβαια με πολλή στοργή, με πολλή αγάπη, προσπάθησα να την βολέψω και της έδωσα εκείνο το φάρμακο που της χρειαζότανε. Σκεφτείτε πόσα χρόνια περάσανε την βασάνιζε το αμάρτημα αυτό και δεν είχε την τόλμη να το πει! Και γύρισε πίσω με την ελπίδα της σωτηρίας. Πόσο τρομερή είναι η αγάπη του Θεού! Αλλά και η χαρά των Αγγέλων!

«Επί ενί αμαρτωλώ μετανοούντι μεγάλη χαρά γίνεται εν τω ουρανώ» (Λουκ. 15, 7).

Δεν είναι μόνον το ότι μετανοεί ο άνθρωπος και κλαίει και οδύρεται την κατάντια του και ο Θεός τον σώζει, αλλά και ότι παραχρήμα γίνεται και στον ουρανό χαρά. Ολόκληρος ο ουρανός πανηγυρίζει και οι Άγγελοι υμνούν και αινούν τον Θεό για την σωτηρία μιας αθανάτου ψυχής!

Πηγή: panagia-ierosolymitissa

Ο σταυρός φέρνει την ανάσταση

Η χαρά παρηγορεί, αλλά δεν μας φέρνει κοντά στον Θεό.

Σε ξεγελά και ξεχνάς την φιλοπονία, την άρση του σταυρού.

Εγώ πολλές φορές βλάφτηκα από την πολλή χαρά. Οι θλίψεις, οι πειρασμοί, οι στενοχώριες σε καθαρίζουν και αισθάνεσαι κοντά σου τον Θεό. Ο σταυρός σε κάνει ταπεινό και αυτός φέρνει την ανάσταση. Δεν βλέπεις τι λέει; “Ιδού γαρ ήλθε δια του σταυρού χαρά εν όλω τω κόσμω”.

Η ζωή μας εδώ είναι ένα συνεχές μαρτύριο. “Στενή και τεθλιμμένη οδός”, η μόνη που οδηγεί στον ουρανό. “Διά πολλών θλίψεων δει υμάς εισελθείν εις την βασιλείαν του Θεού”(Πραξ. 4,22).

Γεύθηκα, αδελφοί μου, και δεν περιαυτολογώ και την γλυκύτητα του παραδείσου, αλλά και την πικρία του άδου.

Ανέβηκα στα ύψη του ουρανού, αλλά κατόπιν κατέβηκα στα κατώτερα βάραθρα και τάρταρα της κολάσεως.

Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης

Πηγή: yiorgosthalassis

-Γέροντα, πως έρχεται ο θείος φωτισμός;

Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτη

Πολλές φορές λέω σε μερικούς: «Κανόνισε όπως σε φωτίσει ο Θεός». Όταν λέω «όπως σε φωτίσει ο Θεός», εννοώ ο άνθρωπος να δη τα πράγματα με θείο φωτισμό και όχι με την ανθρώπινη λογική. Να μη νομίζη πως ό,τι αναπαύει εκείνον είναι και η φώτιση του Θεού.

-Γέροντα, πώς έρχεται ο θείος φωτισμός;

-Αν ξεσκουριάσουμε τα καλώδια, ο παλαιός άνθρωπος γίνεται καλός αγωγός και τότε περνάει η Χάρις του Θεού και δέχεται το φως της Χάριτος. Αλλιώς γίνονται βραχυκυκλώματα και δεν ενεργεί η Χάρις. Όλη η βάση είναι να προσέξη ο άνθρωπος να μην τον εγκαταλείψη η Χάρις του Θεού, για να έχη τον θείο φωτισμό. Γιατί αν δεν υπάρχη θείος φωτισμός, όλα χαμένα είναι.

Τι τράβηξε ο Χριστός με τους Μαθητές, πριν τους επισκιάση η Χάρις, γιατί ήταν γήινοι! Πριν από την Πεντηκοστή είχε δοθή εξουσία από τον Θεό στους Μαθητές να βοηθούν τον κόσμο. Δεν είχαν όμως ακόμη τον θείο φωτισμό που πήραν την Πεντηκοστή. Ενώ τους έλεγε ο Χριστός ότι θα πάη στα Ιεροσόλυμα και θα σταυρωθή ο Υιός του ανθρώπου κ.λπ., εκείνοι νόμιζαν ότι, όταν θα πάη στα Ιεροσόλυμα, θα Τον κάνουν βασιλιά. Σκέφτονταν ανθρώπινα.

Γι’ αυτό τους απασχολούσε ποιος θα καθήση δεξιά και ποιος αριστερά από τον Χριστό. Πήγε η μητέρα των υιών του Ζεβεδαίου και Τον παρακαλούσε να βάλη στην βασιλεία Του το ένα παιδί της από τα δεξιά Του και το άλλο από τα αριστερά Του! Από την ημέρα όμως της Πεντηκοστής, που ο Χριστός τους έστειλε τον Παράκλητο, το Άγιο πνεύμα, είχαν πλέον οι Απόστολοι μόνιμα την θεία Χάρη.

Προηγουμένως μόνο μερικές φορές είχαν θείο φωτισμό∙ ήταν σαν να γέμιζε η μπαταρία τους και πάλι εξηντλείτο. Πάλι έπρεπε να την βάλουν στην μπρίζα! Όταν τους έστειλε τον Παράκλητο, δεν χρειαζόταν πια η …μπρίζα.

Όχι ότι εμείς τώρα είμαστε καλύτεροι και εκείνοι ήταν χειρότεροι, αλλά εμείς ζούμε στον καιρό της χάριτος, γι’ αυτό δεν έχουμε ελαφρυντικά. Είμαστε βαπτισμένοι, έχουμε και τον Παράκλητο, τα έχουμε όλα. Τότε δεν είχε σταυρωθή ακόμα ο Χριστός, και είχε, κατά κάποιον τρόπο, εξουσία ο διάβολος και εύκολα παρέσυρε τους ανθρώπους.

Μετά την Σταύρωση δόθηκε σ’ όλους η δυνατότητα από τον Χριστό να έχουν τον θείο φωτισμό. Θυσιάσθηκε ο Χριστός και μας ελευθέρωσε. Βαπτισθήκαμε στο όνομά Του. Την μπρίζα την έχει συνέχεια βαλμένη. Τώρα εμείς γινόμαστε αιτία να μην περνάη το ρεύμα της θείας Χάριτος, γιατί αφήνουμε τα καλώδιά μας σκουριασμένα.

Από το βιβλίο: ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Β΄. ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ» ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Πηγή: simeiakairwn