Το καλύτερο ποδαρικό της νέας χρονιάς.

Ο «χρόνος», άλλαξε…φόρεσε άλλο νούμερο και όλοι, περιμένουν κάτι καλύτερο, σε σχέση με τον προηγούμενο .

Με την αλλαγή του χρόνου ο γονιός έδωσε στα παιδιά του στον καθένα το εικόνισμα του Αγίου του και ο ίδιος επήρε το εικόνισμα της Παναγιάς με το Χριστό αγκάλη…
Βγαίνουν από το σπίτι…το θυμιατό αναμμένο, και ξαναμπαίνουν στο σπίτι.

Ο γονιός ψελλίζει το «δι ευχών των αγίων πατέρων ημών».

‘Έτσι όπως μπαίνουμε με τα εικονίσματα στα χέρια , να μπαίνουν οι ‘Άγιοι στο σπίτι μας να το βλογούν όλο το χρόνο.

Καλή και ευλογημένη χρονιά !

Πηγή: agiameteora

Για σας τους παντρεμένους κομποσχοίνια και μετάνοιες είναι τα παιδιά σας

Ήταν κάποιο ανδρόγυνο ευλαβές και είχαν εννιά παιδιά. Ο σύζυγος ήταν πάρα πολύ ευλαβής και ολίγον τι ζηλωτής στα πνευματικά.

Κατά γράμμα ήθελε να τα κάνει όλα σαν καλόγερος. Η γυναίκα παραπονιόταν στο Γέροντα ότι κουράζεται και θέλει βοήθεια. Όταν ερχόταν στη Μονή το βράδυ μόνη της η σύζυγος με τα παιδιά κλαίγανε, φώναζαν αυτά, έκλαιγε και αυτή γιατί κουραζόταν..

Αυτός πήγαινε σ’ ένα παρεκκλήσι των Αγίων Aναργύρων έκανε μετάνοιες, κομποσχοίνι και αγρυπνούσε.
Η σύζυγος παραπονιόταν και έκλαιγε στον Γέροντα και είχε δίκιο.
Την άλλη μέρα ο Γέροντας μόλις τους είδε στην αυλή μαζί κατάλαβε ότι κάτι συμβαίνει και ότι είχαν έλθει σε καυγά μεταξύ τους.

Ο Γέροντας μιλάει με γλυκά λόγια και διάκριση για να παρηγορήσει την πονεμένη μητέρα και κουρασμένη και διακριτικά με το χαμόγελο λέει στον πατέρα: «Σε χάρηκα, απόψε. Έψαλλες όλη τη νύκτα και προσευχόσουν. Καλά έκανες! Αλλά θα είχε μεγαλύτερη ευλογία και μισθό, αν καθόσουν μισή ώρα και όχι τρεις ώρες και ήσουν κοντά στη γυναίκα και τη βοηθούσες για τα παιδιά να φάνε και να κοιμηθούν.

Γιατί για σας τους παντρεμένους κομποσκοίνια και μετάνοιες είναι τα παιδιά σας. Όταν μεγαλώσουν θα έχετε καιρό να κάνετε… «αδελφός υπό αδελφού βοηθούμενος». Να γίνεται πάντα κάτι εν κοινή συναινέσει.

Πηγή: hellas-orthodoxy

Οι γονείς μου δεν με ακούν!

–Παππού, σκέφθηκα τί δῶρο θέλω γιὰ τὴ γιορτή μου!

–Εὐχαρίστως νὰ τὸ ἀκούσω, Νίκη! Τί σκέφτεσαι; Ἕνα καλύτερο κινητό, κάποιο παιχνίδι ἢ μήπως θέλεις νὰ σοῦ δώσω χρήματα νὰ ἀγοράσεις καινούργια ροῦχα;…
–Τίποτε ἀπὸ αὐτά, παππού. Κάτι ἄλλο θέλω. Ξέρεις τί;… Μιὰ γάτα!
–Γάτα!… Ἐσὺ δὲν εἶχες ποτὲ κάποιο ζωάκι γιὰ νὰ φροντίζεις. Κι εἶσαι ἤδη στὴν Γ΄ Γυμνασίου. Θὰ μπορεῖς νὰ ἀφιερώνεις χρόνο γιὰ νὰ προσέχεις τὴ γατούλα ποὺ θέλεις;…
–Χρόνο;… Ὅσο θέλεις θὰ τῆς δώσω. Ἔχω τόσα πολλὰ νὰ τῆς πῶ!

–Σὲ ποιόν;… Στὴ γάτα;
–Ναί, παππού. Ἐσὺ δὲν μένεις ἐδῶ. Σὲ ποιὸν νὰ μιλήσω;
–Στοὺς γονεῖς σου, παιδί μου. Δὲν μιλᾶς μὲ τοὺς γονεῖς σου;

–Βεβαίως καὶ τοὺς μιλάω. Ἀλλὰ δὲν μὲ ἀκοῦνε. Τοὺς λέω κάτι κι ἐκεῖνοι ἀρχίζουν τὸ δικό τους «τροπάριο»: ἡ μαμὰ πάντα μὲ διορθώνει κι ὁ μπαμπὰς θυ­μᾶται ἱστορίες ἀπὸ τὰ παιδικά του χρόνια. Μιὰ φορὰ δὲν ἔχω καταλάβει νὰ μὲ ἔχουν ἀκούσει. Πάντοτε ἔχουν νὰ ποῦν κάτι… Κατάλαβες, παππού, γιατί θέλω τὴ γάτα; Αὐτὴ τουλάχιστον θὰ μὲ ἀκούει καὶ δὲν θὰ μιλάει. Τί λές, λοιπόν;… Θὰ μοῦ κάνεις αὐτὸ τὸ δῶρο στὴ γιορτή μου;…

Ἔμεινε σκεφτικὸς ὁ παππούς. Δὲν τὸν ἀπασχολοῦσε ποῦ θὰ ἔβρισκε γάτα. Αὐτὸ ἦταν εὔκολο. Ἐκεῖνο ποὺ σκεπτόταν ἦταν πῶς θὰ μποροῦσε νὰ βοηθήσει τοὺς γονεῖς νὰ μάθουν νὰ ἀκοῦν καὶ νὰ συζητοῦν μὲ τὴν κόρη τους.

Δὲν εἶναι εὔκολο νὰ ἀκοῦμε τοὺς ἄλ­λους. Ἔχουμε συνηθίσει νὰ μιλᾶμε. Πο­λὺ περισσότερο δὲν εἶναι εὔκολο νὰ ἀ­κοῦμε τὰ παιδιά μας.

Τὸ αἴτημα τῆς νεαρῆς ἐφήβου ποὺ ἀ­ναφέραμε προηγουμένως, φανερώνει τὴν ἀδυναμία πολλῶν γονέων νὰ ἐπικοινωνοῦν ἀκόμη καὶ μὲ τὰ ἴδια τους τὰ παιδιά. Κι ὅμως, εἶναι τόσο ἀπαραί­τητο νὰ κτίσουμε γέφυρες ἐπικοινωνίας! Τὰ παιδιά, καὶ μάλιστα οἱ ἔφηβοι, αἰ­σθάνον­ται τὴν ἀνάγκη νὰ ἐκφράζουν τὶς σκέψεις καὶ τὰ συναισθήματά τους, νὰ μοιραστοῦν τὶς ἀνησυχίες καὶ τοὺς φόβους τους, νὰ λάβουν ἀπαντήσεις στὶς ἀπορίες καὶ τοὺς προβληματισμούς τους.

Εἶναι πολὺ σημαντικὸ λοιπὸν νὰ σταθεῖ κάποιος κοντά τους καὶ νὰ τοὺς ἀκούσει μὲ κατανόηση καὶ συγκατάβαση, μὲ ὑπομονὴ καὶ ἀγάπη.
Τὸ ἐρώτημα εἶναι κατὰ πόσο ἐμεῖς εἴμαστε σὲ θέση νὰ τοὺς ἀκούσουμε… Ἡ ἀπάντηση δὲν εἶναι εὔκολη. Κάποια λάθη ποὺ κάνουμε συχνά, δυσκολεύουν ἢ ἀκόμη καὶ ματαιώνουν κάθε προσπάθεια ἐπικοινωνίας. Τί μποροῦμε λοιπὸν νὰ κάνουμε γιὰ νὰ δώσουμε στὰ παιδιὰ τὴν ἄνεση νὰ μᾶς μιλοῦν;…

Πρῶτα ἀπ’ ὅλα νὰ δείξουμε στὰ παιδιὰ τὸ εἰλικρινές μας ἐνδιαφέρον γιὰ τὰ προβλήματά τους. Τὰ παιδιὰ ἔχουν αὐξημένη παρατηρητικότητα καὶ μποροῦν νὰ καταλάβουν πόσο τὰ προσέ­χουμε. Ἂν τὴν ὥρα ποὺ μᾶς μιλοῦν, ἐ­μεῖς σκεπτόμαστε τὶς ὑποθέσεις μας ἢ ἀσχολούμαστε μὲ ἄλλες δουλειές, τὸ βλέπουν καὶ πληγώνονται. Ἀλήθεια, οἱ ἀτελείωτες ἐργασίες μας εἶναι πιὸ σημαντικὲς καὶ ἐπείγουσες ἀπὸ τὴν ψυχὴ τοῦ παιδιοῦ μας ποὺ θέλει κάπου νὰ ἀκουμπήσει καὶ νὰ στηριχθεῖ;… Ἐπιτέλους, ἂς ἀφήσουμε γιὰ λίγο στὴν ἄκρη τὸν ἑαυτό μας καὶ τὰ προβλήματά μας. Ἀκόμη κι ἂν τὸ θέμα ποὺ ἀπασχολεῖ τὸ παιδί μας, μᾶς θυμίζει δικά μας προσω­πικὰ βιώματα, ἂς μὴ μιλήσουμε γι’ αὐτά. Αὐτὲς οἱ στιγμὲς τῆς ἐπικοινωνίας τοῦ ἀνήκουν ὁλοκληρωτικά. Ὁ ἔφηβος θέλει νὰ ἐκφραστεῖ καὶ νὰ πεῖ αὐτὸ ποὺ νιώθει. Οἱ δικές μας ἀναμνήσεις μποροῦν νὰ περιμένουν γιὰ ἄλλη φορά.

Πολὺ σημαντικὸ εἶναι ἐπίσης νὰ μὴν ἐκφραζόμαστε μὲ ἀπόλυτο τρόπο, ἀκόμη κι ἂν εἴμαστε βέβαιοι ὅτι ἐκπροσωποῦμε τὴν ὀρθὴ ἄποψη. Δὲν χρειάζεται νὰ βιαζόμαστε γιὰ νὰ ἐπιβάλουμε αὐτὸ ποὺ ἐμεῖς θεωροῦμε σωστό. Ὅταν μᾶς ρωτοῦν τὰ παιδιὰ ἂν ἐπιτρέπεται τὸ α ἢ τὸ β, καλὸ εἶναι νὰ μὴν ἀπαντοῦμε ἀμέσως. Μποροῦμε ἄλλωστε νὰ ρωτήσουμε: «Ἡ δική σου γνώμη ποιὰ εἶναι;»… Εἶναι καλύτερο νὰ ἐπαναλάβουμε μία δική τους παρατήρηση παρὰ νὰ δώσουμε μία ἕτοιμη ἀπάντηση. Οἱ ἔφηβοι ἔχουν κριτικὴ σκέψη.

Ἂς τοὺς βοηθήσουμε λοιπὸν μὲ τὴ διακριτική μας καθοδήγηση νὰ ἀνακαλύψουν οἱ ἴδιοι ὅ,τι εἶναι σωστὸ καὶ ὠφέλιμο. Βέβαια αὐτὸ μπορεῖ νὰ χρειαστεῖ χρόνο ἢ νὰ ὁδηγήσει προσωρινὰ σὲ λάθος ἐπιλογές. Ἂς μὴν τρομάζουμε γι’ αὐτό. Τὰ λάθη μποροῦν νὰ γίνουν σπουδαία ἀφορμὴ γιὰ αὐτοκριτικὴ καὶ ἀναθεώρηση.

Τέλος, γιὰ νὰ διατηρεῖται ἡ ἐπικοινωνία μας μὲ τὰ παιδιὰ ὀφείλουμε νὰ καλλιεργοῦμε κλίμα ἐμπιστοσύνης καὶ ὄχι τρομοκρατίας. Γιὰ παράδειγμα, ἂν τὸ παιδὶ μᾶς ἀναφέρει κάποια παράβασή του καὶ ἡ πρώτη μας ἀντίδραση εἶναι τοῦ τύπου «αὐτὸ δὲν τὸ περίμενα ἀπὸ ἐσένα», «ἀπορῶ πῶς ἔκανες τέτοια ἀνοησία» ἢ ἄλλες ἀπαξιωτικὲς ἐκφράσεις, εἶναι βέβαιο ὅτι στὸ ἑξῆς θὰ διστάζει νὰ ὁμολογεῖ τὰ σφάλματά του καὶ θὰ κλείνεται ὅλο καὶ περισσότερο στὸν ἑαυτό του.

Ἀντίθετα τὸ παιδὶ θὰ συνεχίσει νὰ μᾶς ἐμπιστεύεται, ἂν ὁ πρῶτος μας λόγος εἶναι ἐνθαρρυντικός: «Θέλω πρῶτα νὰ σὲ ἐπαινέσω γιατὶ εἶχες τὸ θάρρος νὰ ὁμολογήσεις τὸ λάθος σου». Ξεκινώντας ἔτσι, στὴ συνέχεια μποροῦμε νὰ συζητήσουμε γιὰ τὶς συν­έπειες ἀπὸ τὴν ὅποια ἐκτροπὴ καὶ νὰ τὴν ἀποδοκιμάσουμε. Αὐτὸ μᾶς συμβουλεύει καὶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, ὡς ἔμπειρος παιδαγωγός: Νὰ κάνουμε διάλογο «μετ’ ἐπιεικείας καὶ πολλῆς τῆς πραότητος» (ΕΠΕ 30, 462).

Εἰδικὰ στὰ μεγαλύτερα παιδιὰ εἶναι σημαντικὸ νὰ στεκόμαστε μὲ σεβασμὸ στὰ ὅρια ἐκείνων ποὺ μᾶς ἐμπιστεύον­ται καὶ νὰ μὴν προχωροῦμε σὲ ἀδιάκριτες ἐρωτήσεις, οὔτε νὰ τὰ αἰφνιδιάζουμε ἀποκαλύπτοντας ὅτι ἐμεῖς γνωρίζουμε καὶ αὐτὰ ποὺ δὲν μᾶς εἶπαν.

Τελικὰ αὐτὸ ποὺ ἔχουν ἀνάγκη τὰ παιδιὰ εἶναι ἡ ἀγάπη. Κι ἕνας τρόπος νὰ ἐκφράσουμε τὴν ἀγάπη μας ἀπέναντί τους εἶναι νὰ ἀφιερώνουμε χρόνο γιὰ νὰ τὰ ἀκούσουμε. Ἂς τὰ ἀφήσουμε νὰ μᾶς μιλήσουν. Ἔχουν τόσα πολλὰ νὰ μᾶς ποῦν!

(Περιοδικό «Ὁ Σωτήρ», τ. 2159, 15 Ἰουλίου 2017), Ὁ Σωτήρ

Πηγή: hellas-orthodoxy

Πλάθοντας ένα σωστό αγόρι

Η αγωγή των παιδιών και μάλιστα των αγοριών πάντα ήταν μια δύσκολη υπόθεση για τους γονείς. Ιδιαίτερα όμως στις μέρες μας τους φαίνεται σαν βουνό ψηλότερο του Αραράτ, όπου άραξε η Κιβωτός για να σωθεί το ανθρώπινο γένος!

Αντιφατικές πληροφορίες από παντού με τον μανδύα της επιστήμης, δυσκολεύουν το έργο της αγωγής. Οι επιπτώσεις της παραπληροφόρησης πλήττουν κυρίως τα παιδιά και ιδιαίτερα τα αγόρια, τα οποία λόγω της φύσης τους, αλλά και της λαθεμένης αντίληψης ότι η αγωγή πρέπει να είναι κοινή ή άφυλη. Για να δημιουργηθεί έτσι ο νέος τύπου ανθρωπομορφώματος, άφυλος ή πολύφυλος στο ίδιο πρόσωπο. Εντελώς ξένος και αφύσικος προς τον άνθρωπο που πλάστηκε «καθ’ ομοίωση» του Δημιουργού.

Κάποιες σκέψεις και θέσεις ίσως βοηθήσουν να ξεπεραστεί ο σκόπελος, ώστε να ελπίζουμε σε ώριμους άνδρες που θα σηκώσουν στους δυνατούς και σταθερούς ώμους τους το βάρος της μελλοντικής οικογένειας, για να την περάσουν αλώβητη στην αντίπερα όχθη του Θεού.

Πρώτο: Βοηθούμε το αγόρι να «χειραγωγήσει» τα συναισθήματά του.

boy-play-toy-bulldozer-1080P-wallpaper

Ο ισχυρός, λιγόλογος ή σιωπηλός «άντρας» που προβάλλεται στον κινηματογράφο ή στην τηλεόραση μπορεί να ελκύει και να φαντάζει στα μάτια πολλών ως «ιδανικός» ή πρότυπο, εντούτοις απέχει πολύ από την πραγματικότητα της ζωής. Τυχόν ταύτιση μαζί του θα έχει ολέθρια αποτελέσματα για την ψυχοσωματική και συναισθηματική ισορροπία του αγοριού.

Φράσεις που έχουν περάσει στερεοτυπικά ως «μη-ανδρικές» συμπεριφορές δεν βοηθούνε στην ορθή συναισθηματική αγωγή την τόσο απαραίτητη για την ψυχική και σωματική υγεία του αγοριού. « Οι άνδρες δεν κλαίνε, δεν φοβούνται, δεν είναι ευαίσθητοι σαν γυναίκες, δεν…» είναι απαράδεκτες και καταστροφικές. Έτσι πολλά αγόρια ντρέπονται να εκφράσουν ανοιχτά τα συναισθήματά τους, εκτός από τον θυμό, την οργή, το θίξιμο. Αυτά όμως υπάρχουν και όταν δεν μπορούν ελεύθερα να εκφραστούν παραμορφώνονται πολύ επικίνδυνα. Και τότε μαραζώνουν σαν την ξερή σταφίδα στον ήλιο ή εκρήγνυνται ή ελλοχεύουν και υποβόσκουν για χρόνια μέχρι να έρθουν άξαφνα στην επιφάνεια. Το αποτέλεσμα είναι η μη σωστή κοινωνικοποίηση των αγοριών και οι προβληματικές σχέσεις με τους άλλους.

Δεύτερο: Μαθαίνουμε στα αγόρια την ενσυναίσθηση.

GettyImages_152819343-56a2dcb13df78cf7727abba2

Όταν τα αγόρια είναι σε θέση να καταλάβουν πώς αισθάνονται οι άλλοι τριγύρω του, τα αδέρφια, οι φίλοι, αυτό τους κάνει καλύτερους στις σχέσεις που δημιουργούν και τους προετοιμάζει για τους ρόλους τους ως συζύγους, γονείς καθώς και στις κοινωνικές τους συναναστροφές και τις εργασιακές σχέσεις με συναδέλφους, προϊσταμένους ή υφισταμένους.

Η εντρύφηση σε παραδείγματα της Γραφής, όπως η παραβολή του καλού Σαμαρείτη, θα βοηθήσουν πολύ στην ανάπτυξη της ενσυναίσθησης και της σημασίας της για τη ζωή, τις σχέσεις και την προσφορά στους άλλους και ιδιαίτερα στους αδύναμους και αναγκεμένους.

Δυστυχώς όμως η ενσυναίσθηση πολλές φορές εκλαμβάνεται ως αδυναμία του χαρακτήρα και δεν δίνεται η προσοχή που χρειάζεται. Είναι δύσκολο να διδαχθεί σε ένα σκληρό κόσμο που μας περιβάλλει, καθότι συχνά οι γονείς και οι παιδαγωγοί αγνοούν τη σημαντικότητά της ή τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να την εμφυσήσουν στα παιδιά

Έρευνες σε αμερικάνικα πανεπιστήμια έδειξαν ότι οι σημερινοί φοιτητές είναι 40% λιγότερο συναισθηματικοί από τους φοιτητές πριν από είκοσι χρόνια. Οι πιο πιθανοί λόγοι, κατά τους ερευνητές, είναι τα βίαια βιντεοπαιχνίδια που μουδιάζουν τον πόνο του παιδιού προς τους άλλους και τα κοινωνικά δίκτυα, Facebook, Twitter, Instagram, που γεμίζουν με εικονικούς φίλους με σχέσεις επιδερμικές ως πολύ επικίνδυνες.

Ενθαρρύνουμε τα αγόρια να διαβάζουν μυθιστορήματα και βιογραφίες σπουδαίων ανθρώπων. Μελέτες Πανεπιστημίου στο Τορόντο δείχνουν ότι άνθρωποι που διαβάζουν περισσότερο μυθιστορήματα, παρά πεζό λόγο, πετυχαινουν υψηλότερη βαθμολογία στα τεστ ενσυναίσθησης.

Τρίτο: Ενισχύουμε την αίσθηση του εαυτού του.

dad and little son

Ας σκεφτούμε τους άνδρες που θαυμάζουμε. Όλοι είχαν ή έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: υγιή αυτοεκτίμηση. Όταν ένας άνθρωπος αισθάνεται καλά με τον εαυτό του, δεν σημαίνει ότι αυτό είναι εγωιστικό. Σημαίνει ότι μάλλον νιώθει αυτοπεποίθηση, είναι ικανός να δράσει και να πάρει αποφάσεις. Αυτό δεν θα επιθυμούσαμε για ένα αγόρι;

Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε προς αυτή την κατεύθυνση;

Αποφεύγουμε τον ψεύτικο έπαινο και εστιάζουμε στην προσπάθεια και όχι στο ταλέντο ή στο αποτέλεσμα. Δεν θα πούμε ποτέ στο παιδί: «Μπράβο, είσαι το πιο έξυπνο παιδί της τάξης» αλλά «Χαίρομαι πολύ για την επιτυχία σου. Εργάστηκες σκληρά και συστηματικά. Μπράβο, έτσι θα προχωρήσεις στη ζωή». Δεν βάζουμε ετικέτες που επικρίνουν τη συμπεριφορά τους ως αγόρια ή την συγκρίνουμε με άλλους. Τα μηνύματα που παίρνουν τα αγόρια από τους γονείς τους αλλά και τους δασκάλους παίζουν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους.

Τέταρτο: Ενσταλάζουμε στα αγόρια το σεβασμό για τους άλλους.

family-on-beach

Το αγόρι που μεγαλώνει υπακούοντας σε πρόσωπα ευθύνης, σε κανόνες και σχετίζεται με ενήλικες δημιουργεί τη βάση για να σέβεται τους άλλους. Μεγαλώνοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο η έξη θα γίνει δεύτερη φύση. Θέτουμε όρια και κανόνες και τα τηρούμε. Οι συνέπειες αφορούν όλους.

Ως ενήλικες δίνουμε το καλό παράδειγμα. Αντιμετωπίζουμε τους ενήλικες που εμπλέκονται στη ζωή του παιδιού με σεβασμό είτε είναι οι δάσκαλοί του, οι προπονητές ή οι παππούδες του. Θα κάνει το ίδιο κι εκείνο στη συνέχεια. Αν προκύψει κάποια διένεξη μεταξύ του αγοριού και κάποιου δασκάλου του, τη χειριζόμαστε με σύνεση και έξυπνα. Ακούμε προσεκτικά και τις δύο πλευρές. Όταν το παιδί μας έχει δίκαιο του το αναγνωρίζουμε, με την επισήμανση όμως ότι στους μεγαλύτερους μιλάμε πάντα με σεβασμό κι όχι αγενώς.

Πέμπτο: Δείχνουμε στοργή.

Showing his son how it's done

Το αγόρι όταν ακόμη είναι μικρό αγαπάει τις αγκαλιές και τα φιλήματα. Μόλις εισέλθει στην προεφηβεία τα πράγματα αλλάζουν. Είναι απόλυτα φυσιολογικό σε αυτή την ηλικία τα αγόρια να επιδιώκουν την ανεξαρτησία τους από τους γονείς. Συνεχίζουν, όμως, να νιώθουν την ανάγκη για αγάπη και τρυφερότητα από εκείνους. Ως γονείς και ενήλικες χρειάζεται να επινοήσουμε έξυπνους τρόπους για να την εκδηλώσουμε και να την προσφέρουμε, χωρίς να φέρνουμε σε δύσκολη θέση τους εφήβους. Εκλέγουμε τον σωστό χρόνο, τόπο και τρόπο. Ο έφηβος αισθάνεται άβολα όταν η τρυφερότητα των γονιών εκδηλωθεί μπροστά σε τρίτους.

Τα αγόρια χρειάζονται και θέλουν το άγγιγμα της μητέρας και του πατέρα. Πρέπει να γνωρίσουν τη φυσική τρυφερότητα, για να γίνουν αργότερα στοργικοί σύζυγοι και γονείς.

Ο ρόλος του πατέρα

kohili

6

Μια εξαιρετική ρήση αναφέρει κάτι πετυχημένο: ο μπαμπάς για την κόρη είναι η πρώτη της αγάπη και για το γιο είναι ο πρώτος ήρωας.

Όταν αναφερόμαστε στο μεγάλωμα των αγοριών, ο πατέρας έχει ένα σαφές πλεονέκτημα έναντι της μητέρας. Ανήκει στο ίδιο φύλο και αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. «Μια μητέρα σίγουρα μπορεί να βοηθήσει το γιο της να γίνει καλός άνθρωπος, αλλά ένας πατέρας μπορεί να του δείξει τι σημαίνει αυτό και είναι πολύ ισχυρό» (Roland Warren).

Τρία είναι τα βασικότερα καθήκοντα που ένας πατέρας δεν πρέπει να παραλείπει κατά το μεγάλωμα του γιου του

Να είναι παρών.

Ακούγεται τόσο απλό αλλά είναι πολύ σημαντικό και πολύ βαθιά ανάγκη για τον γιο να έχει έναν πατέρα που ξοδεύει αρκετό χρόνο μαζί του για να του μάθει την τέχνη της ζωής. Τα αγόρια προσλαμβάνουν το μήνυμα: ο πατέρας μου με αγαπά, χαίρεται τη συντροφιά μου και την προτιμάει από οποιαδήποτε άλλη. Είναι διαθέσιμος όποια στιγμή τον χρειαστώ. Η παρουσία του πατέρα δίπλα στο γιο του, δίνει την αίσθηση της ασφάλειας και της σιγουριάς, γεγονός που αποδεικνύει τη σπουδαιότητα της παρουσίας του στα πρώτα βήματα της ζωής του γιου του.

Να συμπεριφέρεται σωστά στις γυναίκες.

Το αγόρι, παρακολουθώντας τη συμπεριφορά του πατέρα του απέναντι στις γυναίκες, μαθαίνει πώς να συσχετίζεται με το άλλο φύλο. Αν ο πατέρας του σέβεται τις γυναίκες και δεν εκφράζεται απαξιωτικά, ιδιαίτερα απέναντι στη μητέρα του, όταν ζητά συγγνώμη για κάποιο λάθος, όταν σε κάποια διαφωνία κρατά χαμηλούς τόνους και ελέγχει τα συναισθήματα και τα λόγια του, γίνεται το καλύτερο παράδειγμα μίμησης για τον γιο του.

Να παίζει με τον γιο.

Σχετικές μελέτες δείχνουν ότι η ενασχόληση του πατέρα με το παιχνίδι, ιδιαίτερα οι διάφορες μορφές παιχνιδιού – ακόμα και (ψευδο)παλέματος – με τον γιο του, βοηθάει τον μικρό γιο να ελέγχει τις φυσικές παρορμήσεις, τη μυϊκή του δύναμη και να ρυθμίζει τα συναισθήματά του. Επίσης το φυσικό άγγιγμα ενός πατέρα, καθώς σφίγγει το γιο του στην αγκαλιά του και τον φιλάει τρυφερά, είναι απίστευτα βεβαιωτικό του ανδρισμού για τα αγόρια. Είναι ξεχείλισμα αγάπης, ισχυρό όπλο και προϋπόθεση για να αγαπήσει το αγόρι τον Θεό Πατέρα. Κρύβει μεγάλη αλήθεια η ρήση: «Αυτός που δεν έχει πάρει αγάπη από τον πατέρα του στην παιδική ηλικία θα δυσκολευτεί πολύ να αγαπήσει τον Θεό».

Αθαν. Αστ. Γκάτζιος

Πηγή: themeliosiaspis

Α, ρε μαμά… Μεγάλωσα.

Α, ρε μαμά... Μεγάλωσα. Κοντά σου, μακρυά σου, με σένα, χωρίς εσένα. Ήσουν πάντα εκεί. Με ένα δικό σου τρόπο. Πως το κατάφερνες αυτό; Την ίδια στιγμή που μου φώναζες και με έβαζες τιμωρία και εγώ νόμιζα πως σε μισώ και ποτέ δεν θα αλλάξει αυτό την ίδια στιγμή με ρωτούσες αν πεινάω και αν διάβασα ώστε να σπουδάσω και να κάνω τα όνειρά μου πραγματικότητα. Κάθε φορά που έβγαινα από την πόρτα μου έλεγες να προσέχω, αν έχω ντυθεί καλά να μην κρυώσω και να έχω το νου μου εκεί που θα πάω μη μου βάλουν τίποτα στο ποτό.

Κάθε φορά που έμπαινα σπίτι με ρωτούσες πως πέρασα, αν έχω φάει, αν είμαι καλά. Θυμάμαι να κλειδώνομαι στο δωμάτιό μου και να κλαίω με λυγμούς για εφηβικό έρωτα. Ο κόσμος γύρω μου γκρεμιζόταν, νόμιζα πως το κορμί μου σκιζόταν και θα πεθάνω. Εσύ διακριτικά με κοιτούσες από την πόρτα, σχεδόν χαμογελούσες. Ήξερες. Ήσουν εκεί αλλά ποτέ δεν παραβίασες τον χώρο μου, τα συναισθήματά μου. Θυμάμαι να τσακωνόμαστε για το τι ώρα θα επιστρέψω αλλά τότε ο χρόνος ήταν σχετικός και εγώ θύμωνα και σου φώναζα.

Α, ρε μαμά... Έγινα μεγάλη γυναίκα, φοράω τις δικές μου γόβες πια και περπατάω δίπλα στις δικές σου γιατί είσαι πάντα εδώ. Φόρεσα και τις δικές σου, τις νυφικές, και πήγαμε μαζί σε ένα γάμο. Έλεγες σε όλους ότι από παιδί τις φορούσα κρυφά και έπειτα σου έλεγα να μου τις κρατήσεις. Και τις κράτησες. Όλα να μου τα δώσεις.

Όλα τα δικά σου, ότι ζητήσω κι ότι δεν ξέρω να ζητήσω εσύ το έδωσες. Μεγάλωσα και πάλι δεν σε καταλάβαινα, ότι είσαι κι εσύ άνθρωπος και γυναίκα μαζί και πως θέλουμε τα ίδια πράγματα… και σου έβαλα πάλι τις φωνές και εσύ μου έδωσες το χρόνο να σε πλησιάσω πάλι. Πως το κάνεις αυτό; Να με παίρνεις και να με ρωτάς αν έφαγα κι αν ντύθηκα καλά όταν εγώ, ενήλικη πια, κλαίω πάλι για έναν έρωτα; Πάντα είσαι τόσο γραφική κι όμως πάντα έχω ανάγκη να με ρωτήσεις αν έφαγα.

Α,ρε μαμά... Τώρα που σκέφτομαι να γίνω μαμά φοβάμαι τόσο πολύ που στα μάτια μου φαντάζεις ήρωας. Ένας σούπερ ήρωας με μαγική κάπα που πριν καν σε φωνάξω εσύ ήσουν εκεί. Πως θα το κάνω αυτό; Υπάρχει ένα μαγικό φίλτρο που πίνει κανείς πριν κάνει όλα όσα έκανες εσύ για μένα; Είναι μια μάχη που πας άοπλος και χωρίς πανοπλία και όμως βγαίνεις νικητής; Στα μάτια μου και στην καρδιά μου είσαι αυτή η ΜΙΑ που λένε όλοι και δεν μπορώ να σκεφτώ καμία άλλη να με αντέχει, να με αγαπά, να με αγκαλιάζει όπως εσύ και να με νοιάζεται όσο εσύ μετά από τόσους τσακωμούς από τόσες κόντρες από τόσες φουρτούνες…γιατί δεν ήμουν ήσυχο παιδί μα εσύ ήσουν ανένδοτη στο να με στηρίζεις.

Α, ρε μαμά... Μεγάλωσα κι ακόμα σε έχω ανάγκη. Πάντα θα σε έχω κι ας έλεγα μικρή πως δεν σε έχω και μπορώ και μόνη μου. Και εσύ λες σε όλους πόσο σε κάνω περήφανη κι εγώ κάποια βράδια κλαίω γιατί δεν σου είπα όσες συγγνώμες ήθελα ως τώρα ούτε όσα ευχαριστώ σου αξίζουνε. Κι αν τα σ’αγαπώ μου είναι μετρημένα η αγάπη μου δεν μετριέται…!

Α, ρε μαμά… τι ρόλος παρασκηνιακός στην αυλαία της ζωής μου. Και φοβάμαι μην έρθει η μέρα που δεν θα σε φωνάζω πια και που δεν θα μπορείς να έρχεσαι…και τότε δεν θα ξαναπώ την πιο γλυκιά λέξη του κόσμου, δισύλλαβη από το ΜΑ, την πρώτη συλλαβή που λέμε όταν ακόμα είμαστε μωρά…κι έπειτα κολλάμε άλλο ένα ΜΑ γιατί δεν ξέρουμε κάτι άλλο να πούμε και εσύ χαμογελάς γιατί σε φωνάζουμε να’ ρθεις… Μα αυτό το ΜΑ είναι τελικά η αρχή μιας πρότασης με παράπονο ή η αρχή μιας λέξης με νόημα; ΜΑ εγώ ΜΑΜΑ σε αγαπώ και θα το λέω και για σένα κρυφά θα κλαίω γιατί ξέρω πια πως δεν είσαι σούπερ ήρωας παραμυθιού που πλέκει το μυαλό μου αλλά άνθρωπος…γυναίκα! Μαμά, γυναίκα, φίλη,άνθρωπος.

Α, ρε μαμά…ρώτα με, μη σταματάς,ρώτα με αν έχω φάει κι αν ντύθηκα καλά να μην κρυώσω…

Πηγή: 1myblog

«Να είμαι και άγιος, να είμαι και «μάγκας»

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ. ~ ΝΙΝΑ ΠΑΒΛΟΒΑ

Κάποια Δευτέρα έψησα στον φούρνο ένα σωρό τυρόπιτες. Δεν πρόλαβα να αναστενάξω «Για ποιον έκανα τόσες;» και με επισκέφτηκε μια οικογένεια με πολλά παιδιά. Προς μεγάλη μου χαρά τα επτά παιδιά «καθάρισαν» γρήγορα τις τυρόπιτες, ενώ οι γονείς δεν τις άγγιξαν…

– Τουλάχιστον γευτείτε μία, επέμενα εγώ…
– Μα δεν πεινάμε, δεν πολυέχουμε όρεξη…
– Έχετε, έχετε! φώναξαν τα παιδιά. Η μαμά κι ο μπαμπάς νηστεύουν τη Δευτέρα, επειδή ο Βασίκα καπνίζει!
– Μπορεί να καπνίσει με την ησυχία του, είπε ο πατέρας, του το επέτρεψε ο πνευματικός.
– Μα δεν καπνίζω! άρχισε να κλαίει ο Βασίκα. Εσύ τουλάχιστον, μαμά, μη νηστεύεις τη Δευτέρα.
– Πολύ μεγάλη τιμή να νηστεύω για σένα, του απάντησε η μητέρα, αλλά τυροπιτάκι ωστόσο δεν πήρε. Ήταν προφανές πως οι γονείς νήστευαν, δηλαδή έκαναν μια ειδική νηστεία κάθε Δευτέρα.

 

 

 

 

 

 

[aesop_quote type=»pull» background=»#ffffff» text=»#ffffff» width=»50%» align=»left» size=»1″ quote=»– Φοβάμαι το αίμα, ψιθύρισε η αδελφούλα του.
– Δεν είναι τίποτα, ο Κύριος θα μας βοηθήσει, δεν είμαστε Ιούδες για να τον προδώσουμε…» parallax=»on» direction=»right» revealfx=»frombelow»]

Για να γίνω κατανοητή, θα τα αναφέρω όλα με τη σειρά. Μια μέρα, ο πατέρας πρόσεξε πως ο γιος του ο αγαπητός, ο Βασίλης, δεν μυρίζει πια γάλα, αλλά καπνό. Εκείνος το αναγνώρισε τίμια:
– Μπαμπά, προσπάθησα, αλλά στην τάξη μου και τα κορίτσια καπνίζουν, μερικοί έχουν και σχέση. Έτσι έμενα με πειράζουν! Είμαι το μαύρο πρόβατο, κατάλαβέ με. Επίτρεψέ μου να καπνίζω μόνο για να με αφήσουν ήσυχο!

Ο πνευματικός του Βάσια, μαθητή της έκτης, άκουσε την διήγηση περί «μαύρου προβάτου» και πήρε μία απρόσμενη απόφαση:
– Εντάξει, Βασίλη, κάπνισε, αλλά με έναν μόνο όρο, για κάθε τσιγάρο θα κάνεις τριάντα μετάνοιες. Συμφωνείς;

Ο Βάσια πολλαπλασίασε γρήγορα τον αριθμό των τσιγάρων με το τριάντα και διαμαρτυρήθηκε αγανακτισμένος: Δηλαδή εξακόσιες μετάνοιες για ένα βρωμοπακέτο; Δεν ξανακαπνίζω!
– Αλλά θέλεις τόσο πολύ να συμμορφωθείς και να είσαι «μάγκας;»
– Έχετε δίκιο, πάτερ, εγώ όλα τα θέλω, να είμαι και άγιος, να είμαι και
«μάγκας»….

Έτσι γίνεται σε αυτήν την ηλικία, τα θέλεις όλα. Θυμήθηκα πως πριν από έναν χρόνο, ο Βασίλης μιλούσε με την αδελφούλα του στην όχθη του ποταμού, το δειλινό……ενώ εγώ άκουσα τυχαία τη συζήτησή τους.
– Ακούγεται πως θα γίνουν διωγμοί, είπε ο Βασίλης, ναι θα πρέπει να πεθάνουμε για τον Χριστό.
– Φοβάμαι το αίμα, ψιθύρισε η αδελφούλα του.
– Δεν είναι τίποτα, ο Κύριος θα μας βοηθήσει, δεν είμαστε Ιούδες για να τον προδώσουμε…

 

 

 

[aesop_quote type=»block» background=»#d8d8d8″ text=»#252525″ align=»center» size=»1″ quote=»Θα νηστεύω μέχρι να πεθάνω για να ευχαριστήσω τον Θεό!» parallax=»off» direction=»left» revealfx=»inplaceslow»]

Να λοιπόν που έφτασε για τον νεαρό χριστιανό ο καιρός εκείνος των αοράτων διωγμών, όταν πλησιάζει την ψυχή η αχρειότητα της κόλασης και προσπαθεί να την καταπιεί.

Μόνος σου δεν μπορείς να αντέξεις και στην πνευματική μάχη των παιδιών μπαίνουν και οι γονείς, νηστεύοντας γι’ αυτούς τις Δευτέρες.

Η νηστεία της Δευτέρας, υποχρεωτική για τους μοναχούς, είναι αφιερωμένη σύμφωνα με την παράδοση, στις Ουράνιες Ασώματες Δυνάμεις, στους Αρχαγγέλους και στους Αγγέλους που μας προστατεύουν.

Σήμερα τα παιδιά σ’ αυτόν τον κόσμο των πειρασμών δυσκολεύονται και πολλοί Ορθόδοξοι γονείς νηστεύουν κάθε Δευτέρα. Η νηστεία για τη σωτηρία του πλησίον είναι μια παλαιά ορθόδοξη συνήθεια…

Στο ημερολόγιό μου, το 1988, βρήκα μια σημείωση για τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο…

«Η νηστεία είναι το όπλο του χριστιανού. Όταν ο αρχιμανδρίτης Κύριλλος Παβλώβ ρωτήθηκε πώς μπορεί να εξηγήσει το θαύμα που βγήκε αλώβητος από τον πόλεμο, ο στάρετς απάντησε πως τον προστάτευε η προσευχή της μητέρας του η οποία όλα τα χρόνια του πολέμου κάθε Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή νήστευε με πλήρη ασιτία».

Τότε άκουσα για πρώτη φορά περί πλήρους ασιτίας και σκεφτόμενη να το μοιραστώ με την φίλη μου, την ζωγράφο Έλενα Εβδοκίμοβα, της τηλεφώνησα…
– Ναι, μου απάντησε η Λένα, η γιαγιά μας έτσι έσωσε τέσσερα παιδιά. Η κόρη της ήταν νοσοκόμα και πήγε στο μέτωπο, όπως και οι τρεις γιοι της. Σε όλη την διάρκεια του πολέμου η γιαγιά όλες τις Δευτέρες, Τετάρτες και Παρασκευές νήστευε με πλήρη ασιτία, ούτε μια σταγόνα νερό δεν έπινε. Και οι τέσσερις επέστρεψαν από τον πόλεμο σώοι, αλλά η γιαγιά συνέχισε να νηστεύει…
– Μητέρα, της έλεγαν τα παιδιά, γυρίσαμε ζωντανοί. Γιατί συνεχίζεις την νηστεία;
– Από ευγνωμοσύνη στον Θεό, απάντησε η γιαγιά. Δείξτε μου μια οικογένεια που να γύρισαν από το μέτωπο τέσσερα μέλη της ζωντανά! Θα νηστεύω μέχρι να πεθάνω για να ευχαριστήσω τον Θεό!

Έτσι νήστεψε η γιαγιά μέχρι να πεθάνει…

Για τους νεους που δυσκολευονται να νηστεψουν

Νηστεία, μία παράξενη λέξη!
Θυμίζει στέρηση, παραίτηση από το δικαίωμά μας να φάμε ό, τι θέλουμε, να ζήσουμε όπως θέλουμε, θυμίζει απαγόρευση, παλαιότερες εποχές. Στους περισσότερους φαίνεται αστείο να βάζεις περιορισμούς στον εαυτό σου.
«Γιατί», ρωτούν, σε μια εποχή που όλα επιτρέπονται. Ποιό είναι το νόημα;
Κι όμως πίσω από την αλλαγή του φαγητού κρύβεται ένας άλλος τρόπος ζωής. Αφάνταστα νεανικός και επαναστατικός. Παραιτούμαστε από τα δικαιώματά μας, γιατί αγαπάμε Εκείνον περισσότερο απ’ όλα. Αλλάζουμε την τροφή μας γιατί κάνουμε υπακοή στα λόγια Του, στο παράδειγμα Του, ως μία μικρή ανταπόκριση στην θυσία Του.
Κάνουμε αντίσταση στο ρεύμα των πολλών, όχι γιατί εμείς είμαστε οι καλοί, αλλά γιατί θέλουμε να τους σκεφτόμαστε και να ζούμε γι’ αυτούς.
 Γιατί μόνο όποιος μαθαίνει να παραιτείται από τα δικαιώματά του, μπορεί να αγαπήσει πραγματικά τον άλλο, γιατί μπορεί να του δώσει, να του προσφέρει χωρίς να νοιαστεί να πάρει απ’ αυτόν.
 Γιατί όποιος ξέρει ότι μπορεί να ζήσει χωρίς κρέας, γάλα, τυρί, αυγό, ξέρει ότι μπορεί να ζήσει και χωρίς εγωισμό, χωρίς να τα θέλει όλα δικά του.
Ξέρει ότι μπορεί ν’ αγαπήσει και να προσευχηθεί για τον άλλο, ότι μπορεί να τον ακούσει θυσιάζοντας τον χρόνο του, μπορεί να νοιώσει την καημό του, να αξίζει το δάκρυ του, να χαρεί με το χαμόγελό του.
 Και είναι δύσκολο να νηστέψεις, όχι μόνο από φαγητό, αλλά και απ’ ό, τι σε χωρίζει από τον Χριστό και τον άλλο, που είναι η αμαρτία και το ψέμα.
Δεν είναι δύσκολο ν’ αφήσεις το μίσος και την κακία κατά μέρος, αρκεί να το ζητήσεις απ’ Αυτόν που σ’ αγαπά. Αρκεί να βάλεις αρχή προσπάθειας στην ζωή σου, σα να ξεκινάει τώρα. Αρκεί να μην πεις «δεν θα ξεχωρίσω», «δεν θέλω να με ειρωνευτούν», «δεν πειράζει, έχω χρόνο». Αρκεί να νοιώσεις ότι «είναι κάτι» να το παλέψεις. Κι έχει νόημα γιατί είναι η παράδοσή μας, είναι η ιστορία μας και νηστεύοντας κρατάς κάτι που ισχύει 2000 χρόνια τώρα. Γίνεσαι συνεχιστής μιας κίνησης ζωής προς Αυτόν που μας δίνει τη Ζωή.
Ξέρω ότι δεν είμαι μόνος μου στον αγώνα μου αυτό, ξέρω ότι είσαι και συ μαζί μου, κι είμαστε κι άλλοι. Γιατί μέσα από την νηστεία και την γιορτή βρίσκουμε το κλειδί της πίστης που ξεκλειδώνει την ψευτιά του σήμερα. Το κλειδί της αγάπης που δίνει αλλιώτικο νόημα στην ζωή μας. Και ξέρω ότι θέλεις αυτό το νόημα.
Γιατί πιστεύεις, γιατί ο Θεός υπάρχει μέσα σου.
Καλή Σαρακοστή!

Αμαρτίες γονέων…

Τριώδιο.

Περίοδος περισυλλογής, αυτοελέγχου και μετανοίας. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή επανέρχεται μπροστά μας και «δίνεται» μόνιμη πρόκληση  στους εραστές της τελειότητας.

Πάλι μπροστά μας προβάλλει η ανθρώπινη αδυναμία, τα πάθη και ο αμαρτωλός εαυτός μας. Πρόκειται για μια ιστορία παλιά. Τότε που ο προπάτορας, ο γενάρχης Αδάμ, αρνήθηκε να εφαρμόσει  τη θεία εντολή, αστόχησε στον προορισμό του και αμάρτησε. Από τότε όλοι οι απόγονοί του, ως γνήσια παιδιά του, κληρονομούν  αυτή την κατάσταση, που εκφράζεται ως ροπή, ως τάση προς την αμαρτία.

Η ενανθρώπηση του Υιού και Λόγου του Θεού εξέφρασε την αμέτρητη αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο και αποσκοπούσε στη διόρθωση του σφάλματος του πρώτου Αδάμ. Έτσι ο Χριστός ως ο δεύτερος Αδάμ, ως νέος γενάρχης, τέλειος ο Ίδιος, αποκαθιστά με τη ζωή και το λόγο Του, το Πάθος και την Ανάστασή Του, την αμαρτωλή ανθρώπινη φύση στην προ της πτώσεως παραδείσια κατάσταση. Σώζει τον κάθε άνθρωπο, που το επιθυμεί, γενόμενος γι’  αυτόν αδελφός και πατέρας, τροφή και ένδυμα και κατοικία Θεία. Ο Ίδιος προσφέρεται για μετοχή και κοινωνία και αντίδοση ιδιωμάτων. Προσλαμβάνει την ανθρώπινη φύση και την οδηγεί στη θέωση.

Όμως η ανθρώπινη φύση παραμένει τρεπτή  και οδηγείται με ευκολία  προς το κακό και την αμαρτία, ενώ χρειάζεται πολύς αγώνας, για να αντισταθεί, να νικήσει τα πάθη, να αποφύγει την αμαρτία, αλλά και να μιμηθεί τη ζωή του Χριστού.

«Πάντες ήμαρτον». Ένας κανόνας χωρίς εξαιρέσεις. Όλοι γνωρίζουν  αυτή την κατάσταση. Πρώτα ως εμπειρία προσωπική, από τον ίδιο τους τον εαυτό, αλλά και μέσα από την ιστορία  και τη σύγχρονη πραγματικότητα. Τελικά, ο άνθρωπος γίνεται θηρίο ζώντας μακριά από το Θεό.

Την ανθρωπογνωσία αυτή την κατέχουν ιδιαίτερα όσοι σπουδάζουν  την ανθρώπινη συμπεριφορά σε όλα τα στάδια, που διέρχεται η ανθρώπινη ζωή, από τη βρεφική ηλικία μέχρι και τα βαθειά γεράματα.

Ζώντας ο άνθρωπος μέσα στις οργανωμένες κοινωνίες, πάντοτε εκδήλωνε ντροπή  και συστολή για ό,τι κακό έπραττε. Πάντοτε αμάρτανε, όμως, συναισθανόταν αυτό που έκανε, δεν το κοινοποιούσε, απέφευγε τη δημοσιότητα, ντρεπόταν και φοβόταν την κατακραυγή της κοινωνίας. Αν μάλιστα δεν είχε αποβάλλει το σεβασμό και το φόβο προς το Θεό, τότε πιο εύκολα μετανοούσε και αγωνιζόταν να νικήσει τον εαυτό του.

Η Εκκλησία μας κατά την Τρίτη Κυριακή του Τριωδίου θυμάται τη Δευτέρα Παρουσία  του Χριστού και την κρίση όλων των ανθρώπων, μπροστά στα μάτια όλων, όπου ο δικαιοκρίτης Κύριος θα αποδώσει στον καθένα ανάλογα με τα έργα του.

« Ώ ποία ώρα τότε και ημέρα φοβερά,

όταν καθίση ο κριτής επί θρόνου φοβερού!!

Βίβλοι ανοίγονται και πράξεις ελέγχονται

και τα κρυπτά του σκότους δημοσιεύονται…

Όταν άγγελοι παρίστανται ελέγχοντες τας πράξεις,

τας διανοίας, τας ενθυμήσεις, τα εν νυκτί και εν ημέρα…».

Αυτή η κοινοποίηση της ζωής όλων έχει σκοπό την ανάδειξη της αγιότητας και του αγώνα όσων αντιστάθηκαν στο κακό και στους πειρασμούς, παρά την εσωτερική τους παρόρμηση, αλλά και να μας κάνει πιο προσεκτικούς και να μας οδηγήσει στη μετάνοια και την εξομολόγηση, για να αλλάξουμε τρόπο ζωής.

Με αυτή την προειδοποίηση για την κοινοποίηση ακόμη και  των κρυφών πράξεων, σκέψεων, ενθυμήσεων και επιθυμιών, που έγιναν τη νύχτα και την ημέρα, θέλει να μας κάνει προσεκτικούς ακόμη και στις λεπτομέρειες. Η κοινοποίηση της προσωπικής ζωής, τότε, δεν θα επηρεάσει κανένα, δεν θα παρασύρει κανένα στο κακό.

Γνωρίζοντας λοιπόν η Εκκλησία μας την ανθρώπινη φύση και τι θα συμβεί στα έσχατα, παιδαγωγεί τον άνθρωπο, για να τον κάνει προσεκτικό, καλύτερο, αλλά και για να τον οδηγήσει στη μετάνοια.

Συμβαίνει όμως στις μέρες μας και άλλοι άνθρωποι, που γνωρίζουν την ανθρώπινη αδυναμία και τη ροπή που έχει προς το κακό, να την εκμεταλλεύονται και να καθοδηγούν τους ανθρώπους και μάλιστα τους νέους, στο κακό και στην αμαρτία και να τους καθοδηγούν προς αυτή την κατεύθυνση με επιστημονικό τρόπο. Διαφθείρουν ιδιαίτερα τους αστήρικτους πνευματικά και τους κάνουν «ήρωες»  προτρέποντάς τους να κοινοποιήσουν την προσωπική τους ζωή, κυρίως για το χρήμα, αλλά και για άλλους λόγους.

Μιλάμε για τις δυο τηλεοπτικές εκπομπές, τα δυο «Β» (Big Brother), για τις οποίες προβληματίζονται οι σκεπτόμενοι άνθρωποι, για το σκοπό που εξυπηρετούν…!! Περιεχόμενο συζητήσεων κάτω του μετρίου. Προτάσεις για τη ζωή, τον άνθρωπο, την κοινωνία, τον πολιτισμό… ανύπαρκτες. Διασκέδαση και ψυχαγωγία, ούτε λόγος να γίνεται. Είναι σίγουρο πως το κενό και η απουσία κυριαρχούν.

Πολλά έχουν ειπωθεί από ειδικούς και μη ειδικούς για το θέμα αυτό. Πρόκειται για έναν ακούσιο εθισμό στον οποίο υποβάλλεται η κοινωνία, ώστε να παρακολουθείται  αδιαμαρτύρητα, από όσους έχουν τα μέσα και τις δυνατότητες να ελέγχουν τη ζωή των ανθρώπων.

Πρόκειται για συστηματικό αποπροσανατολισμό από τα σοβαρά προβλήματα, που απασχολούν  τους ανθρώπους και θα πρέπει οι άνθρωποι να μάθουν, να μη σκέφτονται.

Δημιουργείται έξαψη των κατωτέρων δυνάμεων  του ανθρώπου, εθισμός και αδιαφορία μια και «όλα επιτρέπονται». Έτσι κατασκευάζεται ο άνθρωπος, που δεν έχει ιδανικά και ζει χωρίς αντιστάσεις αποδεχόμενος εύκολα και αδιαμαρτύρητα το κάθε τι.

Αμφισβητούνται οι υπάρχουσες αξίες της κοινωνίας μας. Καθιερώνεται η αποδοχή του «τίποτα» και του «μηδενός» από ανθρώπους, που ήρθαν από το πουθενά, με το επιχείρημα της υψηλής τηλεθέασης.

Έτσι το φαινόμενο, όπου πολλοί νέοι, αγόρια και κορίτσια, έτρεξαν να διεκδικήσουν μια θέση στα δυο «Β» , είναι χαρακτηριστικό της κρίσεως, που περνάει η ελληνική κοινωνία. Κάποτε οι Έλληνες ζούσαν για μια τιμή και μια αξιοπρέπεια! Σήμερα ζούνε μόνο για το χρήμα, τη δόξα και τη «στιγμή», με το όποιο κόστος. Χωρίς ντροπή, αλλά και με αίσθημα καυχήσεως. «Κοίταξε, τί κάνω»!! Μιλάμε για πράγματα για τα οποία «αισχρόν εστι και λέγειν».

Σίγουρα οι μόνοι που δεν φταίνε είναι οι νέοι. Η ευθύνη πέφτει στην Πολιτεία, που διαμορφώνει τις συνθήκες ζωής των πολιτών και ενδιαφέρεται μόνο για τα οικονομικά μεγέθη, αλλά και στην πνευματική ηγεσία του τόπου μας. Πού είναι η Ακαδημία Αθηνών; Πού είναι τα Πνευματικά Ιδρύματα; Το Υπουργείο Παιδείας, το Υπουργείο Πολιτισμού, (άραγε πολιτισμός είναι μόνον τα Μουσεία;), η ΟΛΜΕ, οι Σύλλογοι Γονέων;  Η Αρχή Προστασίας των Προσωπικών Δεδομένων με τον πολύ κ. Δαφέρμο… η Δικαιοσύνη;

Γιατί όλοι αυτοί σιωπούν; Άραγε δεν αισθάνονται τον κίνδυνο που απειλεί  την κοινωνία μας και ιδιαίτερα τους νέους μας;  Φαίνεται πως έγινε της μόδας να  λέμε «ναι» σε όλα!

Τριώδιο. Μ. Σαρακοστή. Πρόκειται για τη μεγάλη ευκαιρία να κοιταχτούμε στον καθρέφτη μας και να κάνουμε την αυτοκριτική μας.

Η μετάνοια είναι για τους δυνατούς και τους ζωντανούς!!

 

Σ.Κ.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ο διωγμός των παιδιών από τον παράδεισο της παιδικής τους ηλικίας

Ως πότε θα συνεχίζουμε να θυσιάζουμε το παρόν των παιδιών μας για το συμφέρον του μέλλοντός τους; Οφείλουμε να καταλάβουμε ότι παρόλο που επικαλούμαστε ως κίνητρο το «καλό των παιδιών» στην ουσία τα πληγώνουμε ανεπανόρθωτα. Το μόνο που καταφέρνουμε είναι ο πρόωρος διωγμός των παιδιών από τον παράδεισο της παιδικής τους ηλικίας.

Δημήτρης Τσιριγώτης, Φυσικός

Σαν να υπάρχει ένας «Μεγάλος Ελκυστής» που έλκει τα παιδιά προς τα εμπρός, προς το μέλλον. Ποιο είναι το πραγματικό πρόσωπο αυτού του Ελκυστή; Μα φυσικά, η μελλοντική επαγγελματική καταξίωση ή αποκατάσταση. Υπάρχει μια υπερβολική βιασύνη να δούμε τα παιδιά μας αποκαταστημένα. Αυτή η προσδοκία μας είναι που εκσφενδονίζει τα παιδιά προς το μέλλον, σαν να είναι κάψουλες που κινούνται με μεγάλη ταχύτητα και δεν τους επιτρέπει να ζούνε το παρόν της κάθε φάσης της ζωής τους.

Η κουλτούρα της «προετοιμασίας του παρακάτω»

Έχουμε λοιπόν τους νηπιαγωγούς εκείνους που μαθαίνουν τα παιδιά ανάγνωση και γραφή πριν την ώρα τους ώστε να είναι προετοιμασμένα όταν πάνε στο δημοτικό, τους δασκάλους εκείνους που βάζουν υπερβολική δουλειά για το σπίτι με φωτοτυπίες και με οδηγίες προς τους γονείς για το πώς θα διαβάσουν τα παιδιά τους με την δικαιολογία ότι «στο Γυμνάσιο ζορίζουν τα πράγματα» και τους καθηγητές Γυμνασίου εκείνους που κάνουν και λίγη ύλη Λυκείου αφού «εκεί μερικά πράγματα θεωρούνται δεδομένα ότι τα ξέρετε ήδη» και τέλος τους καθηγητές εκείνους του Λυκείου που κάνουν φροντιστήριο στο σχολείο αφού «ο στόχος είναι η προετοιμασία για την υπέρτατη στιγμή των εισαγωγικών εξετάσεων».

Όσο στο μυαλό των γονέων θα είναι να προηγείται το δικό τους παιδί μερικά μέτρα κατά την εκκίνηση του τελικού αγώνα των εισαγωγικών εξετάσεων τόσο θα θεωρούν καλούς εκπαιδευτικούς αυτούς που τους «μαθαίνουν το παρακάτω» και τους δείχνουν πώς να «κόψουν δρόμο». Στην ουσία όμως πρόκειται για ιδιότυπες μορφές παραπαιδείας ακόμα και μέσα στο ίδιο το σχολείο όπου οι εκπαιδευτικοί τις προσφέρουν με μοναδικό κέρδος την αποδοχή των γονέων. Και φυσικά για όσους εκπαιδευτικούς αντισταθούν σε αυτή την κουλτούρα της «προετοιμασίας του παρακάτω» τους περιμένει η αμφισβήτηση και η έντονη δυσαρέσκεια των γονέων. Το μόνο σίγουρο είναι πρέπει να είμαστε ανάμεσα στις λίγες χώρες του κόσμου όπου οι εισαγωγικές εξετάσεις έχουν τόσο δραματικό ρόλο και που καθορίζουν όλη την εκπαιδευτική διαδικασία, από το νηπιαγωγείο μέχρι και το τέλος του Λυκείου. Είναι κωμικοτραγικό να βλέπουμε στο πρόσωπο ενός «μπόμπιρα» έναν υποψήφιο εισαχθέντα στο πανεπιστήμιο. Το άλμα που κάνουμε είναι πελώριο και πολύ φοβάμαι ότι χάνουμε πολύτιμα κομμάτια από τα ενδιάμεσα στάδια.

Η «σχολική ετοιμότητα» του παιδιού

Είναι καταστροφικό να μην λαμβάνουμε υπόψη μας στην εκπαιδευτική διαδικασία τη «σχολική ετοιμότητα» του παιδιού δηλαδή το τι μπορεί να μάθει το παιδί στα διάφορα στάδια της ανάπτυξής του.

Οι εκπαιδευτικές βαθμίδες (νηπιαγωγείο, δημοτικό, γυμνάσιο, λύκειο) έχουνε να κάνουν ακριβώς με την «σχολική ετοιμότητα» του παιδιού. Παράδειγμα: όταν ένα παιδί είναι νοητικά σε θέση να μπορεί να κάνει λογικές πράξεις είναι η ώρα που θα πάει στο δημοτικό(6-7 ετών) και όταν ένα παιδί είναι νοητικά σε θέση να έχει αφαιρετική σκέψη είναι η ώρα που θα πάει στο γυμνάσιο(12 ετών). Οποιαδήποτε προσπάθεια του παιδιού να μάθει κάτι «πριν την ώρα του» ακόμα και αν δεν αποτύχει-που είναι το πιο πιθανό- είναι άκρως επιβαρυντική για το παιδί το οποίο πληρώνει το κόστος πολύ ακριβά. Είναι προτιμότερο να μάθει ένα παιδί να διαβάζει ένα χρόνο αργότερα από το να του δημιουργηθεί αποστροφή για το διάβασμα. Φυσικά όλα γίνονται για την βελτίωση της επίδοσης με οποιοδήποτε κόστος. Όμως όταν η επίδοση είναι προϊόν εξαναγκασμού οδηγεί στην αμαύρωση της ψυχής και στο στένεμα της όψης που έχουν τα παιδιά για τον κόσμο και αυτό πρέπει να το λάβουμε σοβαρά υπόψη μας.

Τα παιδιά στη χώρα μας όλη μέρα εκπαιδεύονται

Ως συνέπεια των παραπάνω αναπόφευκτα φτάνουμε στην παράταση της σχολικής ζωής των παιδιών και σε μια δεύτερη απογευματινή βάρδια. Δηλαδή ουσιαστικά μιλάμε για παιδιά που εκπαιδεύονται σχεδόν όλη μέρα και οτιδήποτε κάνουν έχει σχεδόν πάντα να κάνει με την μαθητική τους ιδιότητα. Τι γίνεται όμως με την παιδική τους φύση; Δεν έχουν χρόνο ούτε να παίξουν, ούτε να κάνουν κάτι που τα ευχαριστεί . Πρόκειται δηλαδή για παιδιά που όχι απλά δεν χαίρονται την υποτιθέμενη ανεμελιά της παιδικότητάς τους αλλά που είναι από το μεσημέρι και μετά σε ένα διαρκές τρέξιμο να προλάβουν να τα κάνουν όλα και να τα μάθουν όλα.

Ειδικά στη χώρα μας η εξωσχολική μελέτη και εκπαίδευση των παιδιών βρίσκεται σε εξωφρενικά επίπεδα. Οι ίδιοι οι γονείς αλλά και οι εκπαιδευτικοί πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι τελικά κάνουν κακό στα παιδιά φορτώνοντας τα με εργασίες και δραστηριότητες.

Αξίζει να αναφέρουμε ένα γεγονός που έλαβε χώρα στην Ισπανία τον Νοέμβριο του 2016: Οι Ισπανοί γονείς αποφάσισαν να κατέβουν σε απεργία ενάντια στις σχολικές εργασίες για όλο τον Νοέμβριο. Η ισπανική Ένωση των Συλλόγων Γονέων (CEAPA), ένα δίκτυο που καλύπτει περίπου 12.000 δημόσια σχολεία σε ολόκληρη τη χώρα, κάλεσε σε απεργία ζητώντας την κατάργηση των εργασιών τα Σαββατοκύριακα για τους μαθητές της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Ο πρόεδρος της CEAPA, δήλωσε πως οι γονείς ξεκίνησαν την πρωτοφανή αυτή πρωτοβουλία λόγω της «απόλυτης βεβαιότητας πως η εξωσχολική εργασία είναι επιζήμια για τα παιδιά, καταστρέφοντας την εξωσχολική τους ανάπτυξη». Στη χώρα μας όμως καλός εκπαιδευτικός θεωρείται εκείνος που «βάζει πολύ δουλειά στους μαθητές για το σπίτι».

Πώς να μεγαλώσεις όταν δεν έχεις υπάρξει ποτέ ως μικρός;

Ο μεγάλος Γάλλος παιδαγωγός Ζαν-Ζακ Ρουσσώ έλεγε ότι: «δεν θα είμαστε ποτέ σε θέση να δημιουργήσουμε σοφούς, αν πρωτύτερα δεν τους έχουμε αφήσει να μεγαλώσουν στην κατάσταση της φυσικής τους αγριότητας». Ο Ρουσσώ προφανώς ήθελε να τονίσει τον κίνδυνο της πρόωρης ευθυγράμμισης του παιδιού με τον ενήλικο. Να το πούμε και αλλιώς: πως μπορεί κάποιος «να μεγαλώσει» όταν δεν έχει αφεθεί να υπάρξει ποτέ του μικρός;

Ας πάρουμε σαν παράδειγμα τους σημερινούς νέους μας (18 ως 25). Η πλειοψηφία τους μοιάζει να θέλει να απέχει από τα κοινωνικά και πολιτικά δρώμενα της εποχής μας. Το μόνο που θέλουν είναι να περνάνε καλά, ανέμελα. Που πήγε αυτή η νεανική ορμή που είχαν οι παλιότερες γενιές που θέλανε να επαναστατήσουν και αλλάξουν τον κόσμο; Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά. Οι παλιότερες γενιές είχαν περάσει παιδική ηλικία και εφηβεία. Πολύ αμφιβάλλω όμως ότι συμβαίνει το ίδιο και για τους σημερινούς νέους, οι οποίοι μοιάζουν να θέλουν να αναπληρώσουν την ανεμελιά που δεν είχαν ποτέ τους γευτεί.

Το παιχνίδι ως πρόβα ενηλικίωσης

Αντιμετωπίζουμε λοιπόν τα παιδιά σαν αυριανούς ενήλικες. Η παιδική ηλικία, η εφηβική ηλικία θεωρούνται απλά μεταβατικά στάδια που οδηγούν στην ενήλικη ζωή. Έχουμε ξεχάσει την αξία τους. Έχοντας πειστεί ότι ο σκοπός ενός παιδιού θα πρέπει να είναι προετοιμασία του και η εκπαίδευσή του για το μέλλον και ξεχνάμε ότι η βασική του εργασία είναι να παίζει, ότι η φυσική του προδιάθεση είναι το παιχνίδι.

Τα παιδιά μέσα από το παιχνίδι μαθαίνουν για τους εαυτούς τους και για τους άλλους. Το παιχνίδι επιτρέπει στα παιδιά να αρχίσουν να αντιλαμβάνονται τον κόσμο και να προσδιορίζουν τη θέση τους μέσα σε αυτόν. Το κυριότερο είναι ότι προετοιμάζει τα παιδιά για τον κόσμο των ενηλίκων δηλαδή την ομαλή και αυθόρμητη μετάβαση σε αυτόν.

Τι είναι όμως το παιχνίδι; Το παιχνίδι είναι κάθε αυθόρμητη δραστηριότητα του παιδιού, φυσική ή διανοητική που συμβαίνει μόνο και μόνο για την ευχαρίστηση που προκαλεί. Τότε λοιπόν για πιο λόγο οι περισσότεροι γονείς και εκπαιδευτικοί υποτιμούν το παιχνίδι ως μέρος της γνωστικής διαδικασίας και διαδικασίας κοινωνικής ωρίμανσης του παιδιού και το βλέπουν μόνο ως «ένα αναγκαστικό διάλλειμα για να ξεκουραστεί το παιδί» από την διαδικασία εκπαίδευσής του; Πολλοί νηπιαγωγοί, που προφανώς γνωρίζουν πολύ καλά την αξία του παιχνιδιού στη ζωή ενός παιδιού, δέχονται την παρεμβατική επίθεση γονέων για τον χρόνο που αφιερώνουν στο παιχνίδι αφού κατά τη γνώμη τους θα έπρεπε ξοδεύεται «στο να μάθουν τα παιδιά τους γράμματα». Γενικά πάντως, και στις άλλες τις βαθμίδες επικρατεί έντονη καχυποψία σχετικά με τον παιγνιώδη χαρακτήρα που μπορεί να έχει ένα μάθημα και υποτιμούμε αντικείμενα που δεν χαρακτηρίζονται από την σοβαροφάνεια των ενηλίκων όπως οι διάφορες μορφές τέχνης (θέατρο, χορός, εικαστικές τέχνες) και η άθληση.

Πρέπει να επισημάνουμε επίσης πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα όσον αφορά το παιχνίδι σε σχέση με παλαιότερα. Το παιχνίδι στη φύση, το παιχνίδι στο δρόμο έχουν μειωθεί δραματικά. Αυτή όμως που είναι η πιο εντυπωσιακή αλλαγή που έχει συμβεί είναι ότι τα τελευταία χρόνια τα παιδιά παίζουν πάντα υπό την επίβλεψη ή την καθοδήγηση ενός τουλάχιστον ενήλικα. Σχεδόν ποτέ δεν παίζουν μόνα τους. Το θέμα είναι ότι η παρουσία του «επιβλέποντος» ή του «καθοδηγητή» ενήλικα δεν επιτρέπει στα παιδιά να εκφράσουν τον εαυτό τους και να εξασκηθούν με αυτό τον τρόπο στην μελλοντική τους ενηλικίωση. Σαν παραδείγματα θα αναφέρω τα εξής :

α) Δύο παιδιά σπρώχνονται στην αυλή ενός σχολείου σαν να πρόκειται να παλέψουν. Ο επιβλέπων δάσκαλος (εφημερεύων) αμέσως τους χωρίζει και τους απομακρύνει μεταξύ τους –πολλές δε φορές επιβάλει και τιμωρία. Σύμφωνα όμως με την ταξινόμηση των μορφών παιχνιδιού του πιο σημαντικού σε θέματα παιχνιδιού σύγχρονου παιδαγωγού Bob Hughes , πρόκειται για μια πολύ σημαντική μορφή παιχνιδιού (Rough and Tumble Play) , εντελώς ακίνδυνη. Αυτό το ψεύτικο μάλωμα των παιδιών έχει σαν σκοπό να τους μάθει να ελέγχουν την δύναμή τους, να μάθουν να έχουν έντονη σωματική επαφή χωρίς να καταλήγει σε βία και να εκτονώνουν μεγάλο μέρος της ενέργειάς τους. Η βιαστικές παρεμβάσεις του επιβλεπόντων είναι βασικός λόγος που τέτοια συμβάντα μελλοντικά καταλήγουν σε πραγματικούς ξυλοδαρμούς αφού τα παιδιά δεν έχουν μάθει μόνα τους να μαλώνουν «στα ψέματα».

β) Μια άλλη ανάγκη των παιδιών τα ωθεί σε μια ιδιαίτερα ωφέλιμη μορφή παιχνιδιού στην οποία θέλουν να δοκιμάσουν επικίνδυνες εμπειρίες όπως να σκαρφαλώνουν, να ισορροπούν, να ανάβουν μικρές φωτιές και πολλά άλλα που στα μάτια ενός σημερινού ενήλικα μοιάζουν εξωφρενικά επικίνδυνα παρόλο που κατά μεγάλη πιθανότητα όταν εκείνος ήταν παιδί τα έχει δοκιμάσει. Κατά τον Bob Hughes αυτή η μορφή παιχνιδιού λέγεται Deep Play. Τα παιδιά με το «βαθύ παιχνίδι» μαθαίνουν να ξεπερνούν το αίσθημα του φόβου και αναπτύσσουν ικανότητες επιβίωσης.

Τα παιδιά δεν είναι το παιχνίδι των ενηλίκων

Το μεγάλο λάθος που κάνουμε εμείς οι ενήλικες είναι πως πιστεύουμε ότι γνωρίζουμε τις ανάγκες του παιδιού, συχνά ταυτίζοντάς τες με τις δικές μας. Δηλαδή ότι πάσχουμε από ενηλικοκεντρισμό. Στην πραγματικότητα όμως προβάλλουμε στα παιδιά τις δικές ανάγκες , τους δικούς μας φόβους και τα δικά μας όνειρα. Ξεχνάμε ότι πρόκειται για ένα εντελώς διαφορετικό και αυτόνομο κόσμο. Με αυτό τον τρόπο εμείς οι ενήλικες εμποδίζουμε να παιδιά να εξασκήσουν το θάρρος τους , την ανεξαρτησία τους και όλα τα υπόλοιπα χρήσιμα πράγματα που τα παιδιά μαθαίνουν το ένα από το άλλο μακριά από τα μάτια των ενηλίκων. Η συνεχής παρέμβαση των ενηλίκων δεν επιτρέπει στα παιδιά να είναι ο εαυτός τους αφού η παρουσία ενηλίκων τα κάνει να παίζουν ρόλους με μοναδικό κίνητρο την αποδοχή τους. Όσο εμείς οι ενήλικες τα προσφέρουμε όλα έτοιμα στα παιδιά μας τόσο αυτά δεν κάνουν βήματα ενηλικίωσης. Ας τα αφήσουμε να παίξουν χωρίς την παρουσία μας, να εξερευνήσουν, να ψάξουν τα όριά τους, να βαρεθούν και να βρίσκουν τρόπους μόνα τους να ξεπερνούν την βαρεμάρα αυτή, να ανακαλύψουν τα δικά τους ενδιαφέροντα. Ας σταματήσουμε να είμαστε εμείς οι πρωταγωνιστές στη δική τους ζωή. Γιατί πολύ φοβάμαι ότι για πολλούς από εμάς τους ενήλικες τα παιδιά μας είναι τα δικά μας παιχνίδια, οι μαριονέτες μας που χωρίς εμάς απλά στέκονται και δεν κάνουν τίποτα. Και το κυριότερο από όλα: ας επιτρέψουμε στα παιδιά μας να ζήσουν την παιδική και εφηβική τους ηλικία και ας τη χαρούμε και εμείς μαζί τους.

 

 

 

ΑΝΑΣΤΑΤΟΙ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΕΣ ΕΚΔΡΟΜΕΣ ΤΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ.

Πολλές οἱ ἐκδρομές με τά σχολεῖα μας, οἱ ὁδηγοί ὅλων τῶν μέσων συγκοινωνιῶν με τά ἐπικίνδυνα καιρικά φαινόμενα καί στήν χώρα μας ὀφείλουν νά προσέχουν. Τό δέ ὑπουργεῖον Παιδείας μας νά περιορίσει τίς πολλες και ἄσκοπες μετακινήσεις τῶν μαθητῶν μας.

ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΜΕΘΑ ΣΕ ΕΠΑΓΡΥΠΝΗΣΗ ΚΑΙ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΔΥΟ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΑΣ:

ΠΡΟΣΟΧΗ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Παρακάτω, ἁλιευόμενον ἀπό τό διαδίκτυον.

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΥΝΕΒΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΤΑΡΑΚΤΙΚΟ!!!! Πιλότος της Sudan Air ΗΡΘΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΞΕΣΠΑΣΕ ΣΕ ΔΑΚΡΥΑ ΚΑΙ ευχαριστεί τον Αρχάγγελο Μιχαήλ!!! ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΟ ΘΑΥΜΑ!!! ΔΕΝ ΘΑ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΤΙ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ!!!

Ήταν ένα ανοιξιάτικο πρωινό στη μακρινή χώρα κάτω, στο Σουδάν. Στο αεροδρόμιο της πρωτεύουσας παρατηρείτο μια ασυνήθιστη κίνηση. Εκτός των κανονικών δρομολογίων, ανέμελα νιάτα, μαθητές, με τους εκδρομικούς σάκους των, είχαν γεμίσει τις αίθουσες του αερολιμένα.

Μια σχολική εκπαιδευτική, αεροπορική εκδρομή, είχε προγραμματιστεί για την ημέρα αυτή. Σχολικά τραγούδια και χαρούμενες φωνές έσπαγαν το μονότονο βουητό των αεροπλάνων, που απογειωνόταν και προσγειωνόταν εις τον αερολιμένα. Και ξάφνου τα μικρόφωνα ανήγγειλαν;..

«Οι εκδρομείς και οι κύριοι συνοδοί αυτών να επιβιβαστούν εις το σκάφος. Το σκάφος σε 5 λεπτά απογειώνεται». Ένας χείμαρρος από νέα παιδιά όρμισε στον αερολιμένα και κατευθύνθηκε προς το αεροσκάφος. Σέ τρία λεπτά όλα ήταν έτοιμα για την απογείωση.

Ο Κυβερνήτης, ένας αθλητικός νέος, πού δεν απείχε πολύ στην ηλικία από τους νέους επιβάτες του, αλλά αριστούχος και ίσως ο καλύτερος και ο πλέον δοκιμασμένος της Εταιρείας, τους καλωσόρισε στο σκάφος και τους υποσχέθηκε ένα ωραίο ταξίδι. Όλα ήταν έτοιμα.

Ο Κυβερνήτης έριξε μια -τυπική- τελευταία ματιά στά όργανα του σκάφους, δια του ασυρμάτου είπε ατό κέντρο το «Οκέϋ» καί έβαλε σε κίνηση τους κινητήρες. Το κέντρο του είπε τις τελευταίες πληροφορίες της μετεωρολογικής υπηρεσίας, πού ήταν πάρα πολύ καλές και του ευχήθηκε καλό ταξίδι.

Σε δύο λεπτά το αεροπλάνο φιλούσε για τελευταία φορά τη γη και ορμούσε με δύναμη στους αιθέρες, σαν ένα μεγάλο αρπακτικό πουλί, για να καταβροχθίσει την απόσταση των 500 μιλίων πού τους χώριζε με το αεροδρόμιο του προορισμού τους.

Το αεροσκάφος είχε διανύσει περίπου τα 100 μίλια και όλα έδειχναν ότι συμβάλλουν εις ένα ωραίο αεροπορικό ταξίδι, μέσα σε ένα καταγάλανο ουρανό. Οι επιβάτες δε, χόρταιναν να απολαμβάνουν το ωραίο θέαμα πού τους προσέφερε το μεγάλο ύψος. Κάτω από τα πόδια τους ένας πελώριος ανάγλυφος χάρτης, ζωντανός, με χωριά, βουνά, ποταμούς και πεδιάδες απλωνόταν. Η αεροσυνοδός δεν έπαυε να τους ξεναγεί και να τους ενημερώνει συνεχώς.

Ο Κυβερνήτης έπαιρνε σειρά στο δικό του μικρόφωνο για να πιάσει συζήτηση με τους επιβάτες και να τους λέει τα μυστικά του αεροπλάνου και της τεχνικής του. Ήταν πράγματι ένα υπέροχο ταξίδι. Ο Κυβερνήτης άνοιξε τον ασύρματο και ζήτησε από το κέντρο το στίγμα του και τον καιρό. Αυτό με την σειρά του, του απάντησε και τον πληροφόρησε ότι μέχρι τέλους του ταξιδιού τους δεν προβλέπεται καμιά αλλαγή του καιρού. Έκλεισε τον ασύρματο και ζήτησε με το μικρόφωνο να μιλήσει με τους επιβάτες, όταν εμπρός του διέκρινε ένα κατάμαυρο σύννεφο. Έκλεισε το μικρόφωνο και έσφιξε το πηδάλιο να οδηγήσει το σκάφος κάτω από το σύννεφο και να μη χάσουν οι επιβάτες την οπτική επαφή τους με τη γη.

Ήταν κάτω από το σύννεφο όταν εμπρός του εμφανίστηκε δεύτερο, πλέον κατάμαυρο, με βροντές και αστραπές. Είχε πέσει σε καταιγίδα!

Έδωσε ύψος στο σκάφος για να ξεφύγει, το ρολόι έδειχνε 8.000 πόδια, η καταιγίδα όμως δεν σταματούσε. Έδωσε και άλλο ύψος. Το ρολόι έδειχνε 10.000 πόδια, το μάξιμουμ της αντοχής του αεροπλάνου του, οι επιβάτες άρχισαν να θορυβούνται.Η ορατότης ήταν μηδέν. Το χαλάζι κτυπούσε σαν σφαίρες στα παράθυρα του σκάφους. Οι κεραυνοί και οι αστραπές φώτιζαν μόνον τον ουρανό σαν εχθρικό πυροβολικό που προσπαθούσε να τους καταρρίψει. Η αεροσυνοδός προσπαθούσε με ψυχραιμία να τους καθησυχάσει.

Το σκάφος σαν παιχνιδάκι μέσα στην φοβερή αγκαλιά της καταιγίδας, άρχιζε να τρίζει και το ρολόι έδειχνε 12.000 πόδια. Ο Κυβερνήτης ψύχραιμος άρχισε να κατεβάζει το σκάφος χαμηλά. 8.000 πόδια, 6,000 πόδια, 5.000 πόδια, 4.000 πόδια, 3.000 πόδια, 2.000 πόδια, η ίδια κατάστασις!

Στό φόβο μήπως προσκρούσει σε καμιά κορυφή βουνού, άρχισε πάλι να ανεβαίνει. Φτάνει στα 8.000 πόδια και ανοίγει τον ασύρματο να μάθει από τον πύργο ελέγχου το στίγμα του, πού βρίσκεται και να τους πληροφορήσει ότι έχει πέσει σε καταιγίδα, παρά τις καλές μετεωρολογικές ειδήσεις, αλλά διαπίστωσε ότι δεν λειτουργεί.

Άνοιξε αμέσως το ραδιόφωνο, η ίδια σιγή. Ένα κρύο χέρι έσφιξε την καρδιά του. Άνοιξε το χάρτη και προσπάθησε μόνος του να προσδιορίσει τη θέση του.

Μάταιος κόπος. Με την προσπάθεια να ξεφύγει από την καταιγίδα είχε χάσει τον προσανατολισμό του. Στά μάτια του συγκυβερνήτου του άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια του πανικού. Ο Κυβερνήτης διάβασε μέσα στα μάτια του βοηθού του την αγωνία καί πριν του μιλήσει έκαμε ακόμα μία προσπάθεια με τον ασύρματο και το ραδιόφωνο.

Μάταιος κόπος, η μεγάλη καταιγίδα παραδόξως τα είχε καταστρέψει! Προσπάθησε πάλι με τον χάρτη, το αυτό αποτέλεσμα.

Σέ παρόμοιες καταστάσεις, το θάρρος και η ψυχραιμία του Κυβερνήτου, φέρουν καλά αποτελέσματα. Γύρισε στον συγκυβερνήτη του που τον κοίταζε ακίνητος, μαρμαρωμένος και του ζήτησε ψυχραιμία, διότι η κατάστασή τους είναι πολύ κρίσιμη και πρέπει να αποφευχθεί ο πανικός των επιβατών. Ο πανικός όμως δεν απείχε πολύ από τους επιβάτες. Η αεροσυνοδός μη ξέροντας απολύτως την κρισιμότητα της κατάστασης, κατέβαλε κάθε φιλότιμη προσπάθεια να τους καθησυχάσει.

Πράγματι, η κατάσταση ήταν πάρα πολύ κρίσιμη. Ο κυβερνήτης, χωρίς προσανατολισμό, ασύρματο, ραδιόφωνο και στίγμα, μέσα στη φοβερή θύελλα που δεν είχε τέλος, δε μπορούσε να πιλοτάρει το σκάφος με σιγουριά. Άρχισε να κάμει κύκλους και να ανεβοκατεβαίνει, προσπαθώντας να βγει μέσα από την θύελλα. Το σκάφος τυφλά οδηγείτο από τον ψύχραιμο μέχρι στιγμής Κυβερνήτη.

Όμως οι ώρες περνούσαν, θα έπρεπε να είχαν προσγειωθεί προ δυόμισι ώρες περίπου και ακόμη βρισκόταν στα ύψη. Τα καύσιμα άρχισαν να λιγοστεύουν επικίνδυνα. Καμιά βοήθεια, κανένα φωτεινό σημείο. Οι επιβάτες γνωρίζοντας εκ των προτέρων το χρόνο πού εχρειάζετο το ταξίδι τους και βλέποντας ότι έχουν καθυστερήσει πάρα πολύ, ξέσπασαν σε κλάματα και υστερισμούς, Ακόμη και η αεροσυνοδός έχασε τον έλεγχό της και δεν μπορούσε να προσφέρει καμιά βοήθεια στους επιβάτες.

Μάταια ο κυβερνήτης προσπαθούσε με το μικρόφωνο να τονώσει το ηθικό τους. Ο συγκυβερνήτης, ένα ράκος, ανίκανος να προσφέρει την παραμικρή βοήθεια. Μέσα στην αγωνία του ο κυβερνήτης ρίχνει την ματιά του στον πίνακα των καυσίμων. Κρύος ιδρώτας τον περιέλουσε. Είχανε δεν είχανε ακόμη 20 λεπτά καύσιμα. Από την στιγμή αυτή άρχισε να κάμπτεται και αυτός. Του ήλθε να κλάψει! Κρατήθηκε. Σχεδόν ήτανε βέβαιος για την καταστροφή. Έβαλε τον αυτόματο πιλότο, έσκυψε πάνω στο πηδάλιο και αφέθηκε στο μοιραίο.

Σάν κινηματογραφική ταινία, στις τελευταίες αυτές στιγμές, περνούσαν από το μυαλό του όλα τα γεγονότα της ζωής του, από τα παιδικά του χρόνια. Σέ μια στιγμή ταράχτηκε. Μα βέβαια. Στήν οθόνη των σκέψεων του παρουσιάστηκε η Ελλάδα, η Μυτιλήνη, η Συκαμνιά. Ήταν Έλληνας και η μητέρα του κατάγεται από την Συκαμνιά της Μυτιλήνης, Θυμήθηκε που μικρός ήλθε στην γενέτειρα της μητέρας του, στήν Συκαμνιά, να γνωρίσει τη γιαγιά του, τους συγγενείς του. Θυμήθηκε ακόμη ότι η ευσεβής μητέρα του, του μιλούσε συνεχώς για τον θαυματουργό Ταξιάρχη Μιχαήλ του Μανταμάδου.

Θυμήθηκε ότι μαζί της πήγε στον Μανταμάδο μικρός, για να προσκυνήσουν την θαυματουργό εικόνα του Ταξιάρχη.

Ένοιωσε το ρίγος που τότε ένοιωσε, όταν αντίκρισε την ανάγλυφη εικόνα του Αρχαγγέλου. Στ’ αυτιά του, ζωηρά ακούγονται και τώρα τα λόγια, τότε, των γερόντων πού του έλεγαν: «ο Αράπης, παιδί μου, όταν τον καλέσεις με πίστη, (έτσι ακόμη και σήμερα λένε τον Ταξιάρχη, λόγω της μελανής εικόνας του), είναι πάντοτε κοντά σου, πρόθυμα να σε βοηθήσει, χειροπιαστά θαύματα έχουμε εμείς στους πολέμους».

Αναρίγησε! Αναθάρρησε! Πίστευσε πραγματικά στον Μεγαλόχαρο και σηκώνοντας τα χέρια του ψηλά, μέσα από την καρδιά του φώναξε με δύναμη «Ταξιάρχη μου, Αράπη μου, σώσε μας, σώσε μας και εγώ λαμπάδα ίση με το μπόι μου θα Σου ανάψω και ολόχρυσο ομοίωμα του αεροπλάνου μας θα Σου κρεμάσω».

Τη στιγμή αυτή, μέσα στο Γραφείο της Εκκλησίας των Ταξιαρχών, όπου μου αφηγείται τα περιστατικά ο Νικόλαος Χατζόγλου, ο κυβερνήτης του αεροσκάφους, σηκώνεται όρθιος, κατακίτρινος και τρέμοντας κάνει τον σταυρό του. Ζει ακόμη μια φορά τα περιστατικά τα μοναδικά της ζωής του και με κόπο συνεχίζει:

«Τότε, εμπρός μου άνοιξαν τα κατάμαυρα σύννεφα και φάνηκε ο καταγάλανος ουρανός και όπως ανοίγει η αυλαία και φαίνεται το σκηνικό του θεάτρου, έτσι κάτω από τα πόδια μας, μέσα στον ήλιο λουσμένο φάνηκε το αεροδρόμιο του προορισμού μας. Έπιασα το πηδάλιο χαρούμενος και σε λίγο προσγειωνόμασταν ατό αεροδρόμιο. Έριξα μια ματιά στα καύσιμα και παρατήρησα ότι μας είχαν απομείνει ακόμη 5 λεπτά βενζίνη περίπου.

Με την πρώτη ευκαιρία πήρα την άδειά μου και σήμερα είμαι εδώ, Πάτερ μου, για να αποδώσω στον Άγιο, σωτήρα μας, την ευγνωμοσύνη και την λατρεία μας και να αποθέσω εμπρός Του με ευλάβεια το τάμα μου.

Στά χέρια του, που έτρεμαν, εμφανίστηκε ένα ολόχρυσο ομοίωμα αεροπλάνου. Ήταν το μεγάλο του τάμα. Τον κοίταξα με συγκίνηση. Στά δακρυσμένα μάτια του διέκρινες την ικανοποίηση πού νοιώθει κανείς όταν πραγματοποιεί μία μεγάλη του υποχρέωση. Ένιωσα τη γλώσσα μου βαριά για να μιλήσει. Τα μάτια μου να πονούν καθώς προσπαθούσα να συγκρατήσω τα δάκρυα. Αρκέσθηκα μόνον να ψελλίσω το:

«Έχων Σέ προστάτην και βοηθόν,
φύλακα καί ρύστην της ψυχής μου της ταπεινής,
Μιχαήλ Πρωτάρχα καί Μέγα Ταξιάρχα,
εν ώρα του κινδύνου, Σύ μοι βοήθησαν».

Από το βιβλίο του πρωτοπρεσβυτέρου Ευστρατίου Δήσσου «Το ιστορικό και τα θαύματα του Ταξιάρχη Μανταμάδου»

Αραβανή Λάζαρου
Ιστορικού-Ερευνητή