Η προσευχή δεν είναι μαγειρική συνταγή!

π.Λίβυος
Η Προσευχή δεν είναι συνταγή για καλιτσούνια ή μουστοκούλουρα, ώστε να πρέπει να την εκτελέσεις τέλεια και προσεκτικά για να πετύχει.

 Καταρχήν δεν προσεύχομαι για να πετύχω, μα για να κοινωνήσω με τον Θεό μου, με ένα κομμάτι του εαυτού μου, που δεν έχω ενεργοποιήσει και δεν ξέρω ότι διαθέτω.

Όταν λοιπόν ακούω ότι, πρέπει να προσεύχεσαι έτσι, τόσες φορές επί τόσες μέρες, με αυτό τον τρόπο και αυτή την ώρα, και το αποτέλεσμα θα είναι σίγουρο, αυτό που ζητάς θα γίνει, όχι γιατί ο Θεός γνωρίζει και θέλει, μα γιατί εκτέλεσες σωστά την συνταγή ως άλλος πνευματικός σεφ, τότε πραγματικά ναι, τρελαίνομαι…

Είναι δυνατόν η προσευχή, που είναι μια από τις ανώτερες μορφές εσωτερικής έκφρασης και δημιουργίας, ανώτερη μορφή τέχνης, ως έλεγε ο Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ «η προσευχή είναι ατελεύτητος δημιουργία, και ανωτέρα πάσης τέχνης ή επιστήμη..», εμπειρική σχέση με τον Θεό, να μετατρέπεται σε γυμναστικές επιδείξεις, χημικές ενώσεις, και συνταγογραφούμενες ευκαιρίες;

Δεν προσεύχομαι καλά και κακά, σωστά και λάθος, δεν ρωτάω ακούστηκε η προσευχή μου; τώρα θα γίνει αυτό που ζήτησα; Πόσο ακόμη να προσευχηθώ για να επιτευχθεί ο στόχος μου; Τώρα έπιασε η προσευχή που είπα; Έχει δύναμη με τον τρόπο που την έκανα;

Όλες αυτές οι ερωτήσεις και αγωνιώδης απορίες, είναι σεβαστές αλλά πολύ μακριά από αυτό που είναι η προσευχή.

Στην προσευχή καλλιεργούμε μια σχέση. Ενωνόμαστε με τον μυστήριο ζώντος Θεού. Κοινωνούμε την αδυναμία μας και την αστοχία μας, με την πληρότητα Εκείνου. Ομολογούμε την ανεπάρκεια μας, και ζητάμε την αγάπη Του να αγκαλιάσει την αδύναμη φύση μας. Τον πόνο, τους καημούς και τα βάσανα μας, τα κάνουμε αιτία κουβέντας και κοινωνίας με τον Πατέρα μας.

Λέει ο Γέροντας Σωφρόνιος, «Να παρασταθεί κάποιος ενώπιον του Θεού δεν σημαίνει καθόλου να «σταθεί μπροστά στις εικόνες», αλλά να Τον αισθανθεί στο βάθος της συνειδήσεώς του ως Εκείνον που γεμίζει με την παρουσία Του τα πάντα. Να Τον ζήσει ως την αληθινή Πρωταρχική Πραγματικότητα από την οποία προέρχεται ο κόσμος στην τάξη της κατώτερης, δεύτερης δημιουργημένης κτιστής πραγματικότητος.

Γι’ αυτό μπορεί να είναι κατάλληλη η κάθε στάση στην οποία βρίσκεται το σώμα: είτε κατακλίνεται, είτε βαδίζει, είτε κάθεται, είτε στέκεται και τα παρόμοια. Αν ο νους και η καρδιά σου δοκιμάζουν προσευχητική διάθεση κατά την ανάγνωση της Αγίας Γραφής, τότε μένε σε αυτήν όσο δεν διακόπτεται η προσευχητική αυτή διάθεση.

Ο κανόνας είναι ο εξής: Κάθε λόγος, κάθε θέση του σώματος, στα οποία ο νους και η καρδιά ενώνονται σε μια ζωή της μνήμης του Θεού, δεν πρέπει να αλλάζει, ωσότου εξαντληθεί ο νους ή η καρδιά ή το σώμα..»..

Πηγή: vimaorthodoxias

 

 

 

Πώς πρέπει να αντιμετωπίζουμε τους επαίνους και τα εγκώμια;

Ρωτήθηκε κάποτε ένας ερημίτης:

-Πώς πρέπει να αντιμετωπίζουμε τους επαίνους και τα εγκώμια;

Και απάντησε:

-Να έχετε ταπείνωση και να γνωρίζετε καλά τον εαυτό σας. Να σας πω ένα παράδειγμα:

Όταν σκαλίζω στο ξύλο μία μορφή αγίου και τελειώνω, νομίζω ότι είναι καλή.

Την ξανακοιτάζω μετά από λίγο και βλέπω ότι έχει ελλείψεις. Αν βάλω το φακό, θα δω ότι δεν είναι τίποτα το σπουδαίο. Το ίδιο συμβαίνει και με τα χέρια.

Βλέπουμε ότι είναι καθαρά.

Αν βάλουμε όμως το φακό, θα δούμε ότι έχουν βρωμιές και πολλά μικρόβια. Έτσι να κοιτάμε προσεκτικά τον εαυτό μας και θα βλέπουμε ότι δεν είμαστε τίποτα κι ας λέει ο κόσμος.

Πηγή: themeliosiaspis

Μείνε αυθεντικός…

Μην σε φοβίζουν οι αλλαγές και οι διαφορετικές φάσεις που περνάς στην ζωή σου.

Προσπάθησε να είσαι ο εαυτός σου και όσο το δυνατόν αυθεντικός σε ότι κάνεις, σε όποια κατάσταση κι αν βρίσκεσαι.

Στην χαρά, την θλίψη, στην αρετή και πτώση, στο γέλιο και το δάκρυ, εκεί που αισθάνεσαι τον Θεό να σου «μιλάει», εκεί που ραγίζεις από την «απουσία» Του. Να είσαι εσύ, ολόκληρος εκεί. Παρόν. Μην φοβάσαι να ζήσεις τα πάντα και να περάσεις από όλες τις φάσεις μιας αληθινής ζωής.

Καλύτερα ο πόνος μιας αυθεντικής ζωής παρά το κρυφτό σε δύσοσμες κρυψώνες.

Μονάχα εκείνος που γονάτισε, λύγισε, φοβήθηκε και γκρίνιαξε πολύ έφτασε κάποια μέρα στην αληθινή δοξολογία Θεού. Διότι η Χάρις του Θεού αναπαύεται στην ψυχική μας ειλικρίνεια. Στα τίμια σωθικά ανθίζει ο παράδεισος.

Ξέχασα την Αγάπη…

Διανύουμε την περίοδο της λεγόμενης ”κρίσης”. Άλλους συνανθρώπους μας η ”κρίση” αυτή τους άγγιξε λίγο,άλλους πάλι πολύ.

Ο καθένας από εμάς βιώνει τον προσωπικό του αγώνα και τις δυσκολίες του ανάλογα με τις δυνάμεις και τις αντοχές του. Μπορεί να είναι μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδος, αλλά θα μπορούσαμε να διακρίνουμε ότι είναι και μια ιδιαίτερη ευκαιρία μετάβασης.

Μετάβασης από τον υλικό κόσμο, που τα τελευταία χρόνια είχαμε επιδοθεί λίγο πολύ όλοι μας στο να τον αποκτήσουμε στο περισσότερο δυνατό από τη μια και από την άλλη στο να τον καταναλώσουμε στο περισσότερο δυνατό, σε έναν άλλο κόσμο που πολύ λιγότερο, έως καθόλου, έχει ανάγκη τα υλικά. Ο κόσμος αυτός είναι ο κόσμος της Αγάπης.

Αν σταθούμε και αφιερώσουμε ένα λεπτό από τη ζωή μας στο να συλλογισθούμε και να αναλογισθούμε τι κάναμε μέχρι τώρα, έναν μικρό και γρήγορο απολογισμό, θα παρατηρήσουμε ότι πολλές φορές δεν χαμογελάσαμε στον διπλανό μας…

Πολλές φορές δεν είπαμε μια κουβέντα, απλή για εμάς, αλλά σωτήρια για τον πλησίον μας…
Πολλές φορές δεν σκεφτήκαμε την κατάσταση του πλησίον μας…
Πολλές φορές δεν νιώσαμε τον πλησίον μας…
Πολλές φορές δεν κοιτάξαμε στα μάτια τον πλησίον μας…
Πολλές φορές δεν είδαμε τον πόνο του πλησίον μας…
Πολλές φορές…
Πολλές φορές δεν σκεφτήκαμε ότι ο πλησίον είναι ο/η σύντροφος μας, ο πατέρας μας, η μητέρα μας, ο αδελφός μας, η αδελφή μας, ο φίλος ή φίλη μας…

Μπορεί να έχουμε ανάγκη την ύλη, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι ξεχνούμε την Αγάπη και ότι δεν την έχουμε ανάγκη…

Έχουμε ξεχάσει πως είναι η πηγή της δύναμής μας…
Έχουμε ξεχάσει πως είναι η τροφή της ψυχής μας…
Έχουμε ξεχάσει πως χωρίς αυτήν είμαστε σαν σώματα χωρίς ψυχή…
Έχουμε ξεχάσει…
Έχουμε ξεχάσει πως είναι να αγαπάς…

Δυστυχώς μέσα στην καθημερινότητά μας έχουμε χάσει την πραγματική της έννοια και την έχουμε αντικαταστάσει με κάτι άλλο ξένο και πέρα από αυτό που ουσιαστικά σημαίνει.
Αγάπη είναι σεβασμός…
Αγάπη είναι να βάζω τον διπλανό μου πάνω από τον εαυτό μου…
Αγάπη είναι ζωή…
Αγάπη είναι…
Αγάπη είναι η παρουσία του Θεού στη ζωή μας…
Αγάπη είναι θυσία που δεν την νιώθεις σαν θυσία. Ο Ιερός Αυγουστίνος είχε πει: ”Αγάπα και κάνε ό,τι θέλεις”, και συμπληρώνει πολύ σωστά και εύστοχα η Γερόντισσα Γαβριηλία:

γιατί αν αγαπάς δεν μπορείς να κάνεις κακό,
γιατί αν αγαπάς μόνο καλό μπορείς να κάνεις….
γιατί αν αγαπάς ανακουφίζεις τον πονεμένο…
γιατί αν αγαπάς γιατρεύεις τον πάσχοντα…
γιατί αν αγαπάς γίνεσαι σκεύος ζωής…
γιατί αν αγαπάς…
γιατί αν αγαπάς είσαι πραγματικά φύση και θέση ο αληθινός σου εαυτός.

Ας προσέξουμε τα λόγια του Αγίου Γέροντος Παϊσίου:

Οι περισσότεροι σήμερα γυρίζουν γύρω από τον εαυτό τους. Μόνον τον εαυτό τους σκέφτονται. Ας υποθέσουμε ότι βρέχει, γίνεται κατακλυσμός.

Θα δείτε, οι περισσότερες από σάς θα σκεφθούν μήπως έχουν ρούχα απλωμένα, να πάνε να τα μαζέψουν. Κακό δεν είναι αυτό, άλλα δεν θα πάνε πιο πέρα. Τα ρούχα και να βραχούν, πάλι θα στεγνώσουν.

Αυτοί όμως πού αλωνίζουν τι θα γίνουν; Πονάτε γι’ αυτούς, για να κάνετε καμιά ευχή; Ή πέφτουν κεραυνοί ζήτημα πέντε έξι ψυχές να θυμηθούν τους καημένους τους γεωργούς ή αυτούς πού έχουν θερμοκήπια.

Δεν σκέφτεται δηλαδή τον άλλον ο άνθρωπος, δεν βγαίνει από τον εαυτό του, άλλα γυρίζει συνέχεια γύρω από τον εαυτό του. Όταν όμως γυρίζει γύρω από τον εαυτό του, κέντρο έχει τον εαυτό του, δεν έχει τον Χριστό.

Είναι έξω από τον άξονα πού είναι ο Χριστός. Για να φθάσει να σκέφτεται τον άλλον, πρέπει ο νους του πρώτα να είναι στον Χριστό. Τότε σκέφτεται και τον πλησίον και μετά σκέφτεται και τα ζώα και όλη την φύση. Έχει τον σταθμό του ανοιχτό και, μόλις πάρει το μήνυμα, τρέχει να βοηθήσει.

Αν ο νους του δεν είναι στον Χριστό, δεν δουλεύει ή καρδιά του, γι’ αυτό δεν αγαπάει ούτε τον Χριστό ούτε τον συνάνθρωπο του, πόσο μάλλον την φύση, τα ζώα, τα δένδρα, τα φυτά. Έτσι όπως κινείσαι, πού να φθάσετε στο σημείο να έχετε επικοινωνία με τα ζώα, με τα πουλιά!

Αν πέσει κανένα πουλί από την σκεπή, θα το ταΐσετε. Αν δεν πέσει από την σκεπή, δεν σκέφτεσθε να το ταΐσετε. Εγώ βλέπω τα πουλιά· λέω «θέλουν τάισμα, τα καημένα»· ρίχνω ψίχουλα κλπ., βάζω και νεράκι να ποιούν. Βλέπω άρρωστα κλαδιά στα δένδρα· αμέσως σκέφτομαι να τα κόψω, για να μην κολλήσουν και τα άλλα. Ή χτυπάει μία πόρτα, ένα παράθυρο, πάει εκεί ο νους μου. θα ξεχάσω τον εαυτό μου, αν μου χρειάζεται κάτι, άλλα θα κοιτάξω την πόρτα, το παράθυρο, να μη σπάσει, να μη γίνει καμιά ζημιά.

Παρεμπιπτόντως σκέφτομαι για μένα. Και αν κανείς σκέφτεται και πονάει για τα δημιουργήματα, πόσο μάλλον θα σκέφτεται τον Δημιουργό τους! Αν δεν κινείται έτσι ο άνθρωπος, πώς να συντονισθεί με τον Θεό; Έπειτα, και όταν βγαίνετε έξω, ρίξτε καμιά ματιά γύρω. Μπορεί κάποιος έστω και από απροσεξία ή από κακότητα εύχομαι κανείς να μην κάνει κακό κάτι να πετάξει και να βάλει φωτιά· γι’ αυτό ρίξτε μία ματιά. Και αυτό στα πνευματικά ανήκει, γιατί και αυτό το βλέμμα έχει αγάπη.

Εγώ βγαίνω έξω από το Καλύβι, ρίχνω μία ματιά προς τα κάτω, μία ματιά προς την σκεπή, να δω μήπως μυρίζει καμένο. Άλλο αν έχεις τέτοια πίστη πώς, αν πιάσει φωτιά και κάνεις προσευχή, θα σβήσει ή φωτιά. Διαφορετικά, πρέπει να ενεργήσεις. Ή όταν ακούω κρότο, προσέχω να δω τι είναι· πυροβόλο; άσκηση κάνουν; φουρνέλο; Ένα και ένα ο νους μου πηγαίνει εκεί, για να κάνω κομποσκοίνι. Όποιος αδιαφορεί για τον εαυτό του, από αγάπη προς τους άλλους, το μεγάλο ενδιαφέρον του Θεού βρίσκεται μαζί του, και όλοι οι άνθρωποι ενδιαφέρονται γι’ αυτόν.”

Κλείνοντας δεν θα μπορούσαμε να πούμε τίποτε άλλο από το να επαναλάβουμε τα λόγια του Αγίου Γέροντα: ”Όποιος αδιαφορεί για τον εαυτό του, από αγάπη προς τους άλλους, το μεγάλο ενδιαφέρον του Θεού βρίσκεται μαζί του, και όλοι οι άνθρωποι ενδιαφέρονται γι’ αυτόν.”

Τσαβδαρίδης Χαράλαμπος

Πηγή: orthognosia

Το χέρι του παπά…

Ήρθε σήμερα το πρωί στο ναό μια μανούλα με την οκτάχρονη κόρη της. Στο αντίδωρο, γυρνά η μανούλα στο κοριτσάκι και του λέει “φίλα το χέρι του παπούλη” ενώ το παιδί παράλληλα με κοίταζε μ’ ένα αγουροξυπνημένο βλέμμα γεμάτο απορία.

“Φίλα το χέρι του παπούλη” συνέχισε η μητέρα να λέει επιτακτικά στην κόρη της. Τέλος πάντων, το κοριτσάκι φίλησε το χέρι του παπούλη -με το “έτσι θέλω”- πήρε αντίδωρο κι αναχώρησε με τη μητέρα του για το σπίτι.

Το να φιλά κανείς το χέρι του παπά δεν είναι κοινωνικό σύμβολο, ούτε ορίζεται στα πλαίσια του καθωσπρεπισμού. Το να φιλά κανείς το χέρι του παπά είναι πράξη λειτουργική, δηλαδή σχετίζεται απόλυτα με το Μυστήριο της Θείας Λειτουργίας που ο παπάς τελεί.

Όταν παίρνουμε αντίδωρο, ασπαζόμαστε το χέρι του ιερέα επειδή πριν από λίγο, ύψωσε με τα χέρια τον Άγιο Άρτο και Τον τεμάχισε σε κομματάκια ώστε να κοινωνήσουμε. Σ’ αυτό δε παίζει κανέναν απολύτως ρόλο ούτε η ηλικία του παπά, ούτε το αξίωμα –ή διακόνημα- μέσα στην Εκκλησία. Είτε ο παπάς είναι γέρος, είτε είναι νέος, είτε είναι ηγούμενος ή παντρεμένος, είτε είναι Πατριάρχης ή ιερομόναχος τον ίδιο Χριστό με τους άλλους λειτουργάει. Δεν είναι -φερ’ ειπείν- ανώτερος ο Χριστός ενός Πατριάρχη απ’ τον Χριστό του παπά στο χωριό που έχει βγάλει μονάχα το Δημοτικό.

Τον ίδιο Χριστό κοινωνάμε όλοι, την κοινή ιερωσύνη του Χριστού μοιραζόμαστε. Όλοι οι κληρικοί άλλωστε, ανεξαρτήτως αξιώματος κάποτε χειροτονήθηκαν. “Χειροτονούμαι” σημαίνει ότι κάποιος βάζει το χέρι του πάνω στο κεφάλι μου, όπως ακριβώς έκανε ο Χριστός στους Αποστόλους πριν την Ανάληψή Του.

Βλέποντας τον ιερέα της ενορίας μας κι αν δούμε ποιος επίσκοπος τον χειροτόνησε -ποιος δηλαδή τον έκανε παπά- κι από ‘κει ανατρέξουμε στο παρελθόν, ρωτώντας ποιος χειροτόνησε ποιον, τότε θα φτάσουμε στον ίδιο τον Χριστό που χειροτόνησε τους Αποστόλους. Ο ιερέας μας έλαβε την ιερωσύνη απ’ τα χέρια του Θεού. Αυτό σημαίνει ότι η ιερωσύνη δεν ανήκει στον παπά αλλά στον Χριστό που του την έδωσε.

Αν φιλάμε λοιπόν το χέρι του παπά τυπικά και διδάσκουμε το χειροφίλημα στα παιδιά μας στα πλαίσια του σαβουάρ βίβρ, τότε ο λειτουργικός χαρακτήρας χάνει την αξία του, τότε το να ασπάζεται κανείς το χέρι του ιερέα γίνεται απλώς ένας τύπος μέσα στους άπειρους που μας επιβάλλονται. Θυμάμαι έναν παλιό δεσπότη που όταν τελούσε χειροτονία, πρώτος αυτός φιλούσε το χέρι του παπά ή του διάκου που μόλις είχε χειροτονήσει για να διδάξει με την πράξη του τον λαό.

Προτού επιμείνουμε στα παιδιά μας ώστε ν’ ασπάζονται το χέρι του ιερέα, ας βρούμε έναν τρόπο κάπως να τους το εξηγήσουμε. Βέβαια, αν θέλουμε να μεταφέρουμε μια γνώση, πρέπει πρώτα απ’ όλα να την βιώνουμε κι εμείς, αλλιώς μάταια, γίνεται τύπος.

Ας έχει ο καθένας μας, αγώνα καλό μέσα στην Εκκλησία, απ’ τους τύπους στην ουσία.

Ιάσονος Ιερομονάχου

 

Ο «τακτοποιημένος» άνθρωπος

Ο «τακτοποιημένος» άνθρωπος πέφτει πολλές φορές στην παγίδα της αυτονόμησης από τον Θεό. Είναι εξαιρετικά επικίνδυνη η «νομιμότητά» μας όταν αποκόπτεται από την αναφορά μας στον Χριστό.

Έχουμε οικογένεια, την δουλειά μας, τις παρέες μας, «είμαστε εντάξει» νομίζουμε. Πάμε και την Κυριακή στην Εκκλησία ως καλοί χριστιανοί και ευυπόληπτα μέλη της κοινωνίας και νομίζουμε ότι «είμαστε εντάξει».
Κι όμως όλο αυτό που ζούμε είναι μία απάτη. Η απάτη της ειδωλοποιημένης ζωούλας μας.

«Μα γιατί κάνω κάτι κακό; Δουλεύω για την οικογένειά μου, γι’αυτούς νοιάζομαι, σπουδάζω τα παιδιά μου, φροντίζω τους οικείους μου». Κακό δεν είναι αυτό. Όμως δεν είναι αρκετό. Μπορεί όμως ακόμα και αυτό να γίνει εμπόδιο σωτηρίας.

Όποιος λέγει ότι σκοπός μου, αφού παντρεύτηκα είναι να κάνω πολλά παιδιά και να τα σπουδάσω ζει μέσα στην απάτη, είναι ακόμα χοϊκός, παραμένει δούλος της φθαρτότητας. Άκομα και τα παιδιά μπορούν να γίνουν έναν αντίχριστο γεγονός όταν μας γεμίζουν, μας αρκούν. Δεν είναι κακό λοιπόν να αγαπάς τα παιδιά σου, αλίμονο! Όμως καλό είναι να έχεις στο νου σου ότι τα παιδιά σου δεν θα σε σώσουν αλλά θα σωθείς μέσα από παιδιά σου, μέσα από την οικογένειά σου όταν τα προσεγγίζεις όλα αυτά ως πρόσωπα, καταστάσεις, γενονότα με αναφορά στον Χριστό. Σκοπός δηλαδή του γάμου όπως και το κάθε τι στην ζωή μας είναι ο Χριστός. Είναι φοβερό πόσο εύκολα μπορεί ο άνθρωπος να αντικαταστήσει τον Χριστό με υποκατάστατα.

Ο συνάνθρωπος βεβαίως είναι ο σύνδεσμός μου με τον Χριστό, όπως και όλη η Κτίση όχι όμως ο αυτοσκοπός της ζωής μου. Χριστιανός δεν είναι ο ανθρωπιστής, ο ακτιβιστής περιβαντολόγος, ο πολύτεκνος οικογενειάρχης. Απλά και μόνο επειδή επιτελεί ένα έργο δεν σημαίνει ότι ζει και χριστιανικά. Χριστιανικά ζει αυτός που κέντρο της ζωής του είναι ο Χριστός· κέντρο της οικογενειακής του ζωής δεν είναι τα παιδιά του, αλλά ο Χριστός, κέντρο του ανθρωπισμού του δεν είναι ο άνθρωπος αλλά ο Θεάνθρωπος στο πρόσωπο του συνανθρώπου, κέντρο του ακτιβιστή δεν είναι η φύση αλλά ο Χριστός ως δημιουργός της Κτίσης.

Όλα ανακεφαλαιώνονται στον Χριστό. Αυτός είναι η πηγή, ο δρόμος και ο στόχος της ζωής μας. Αλλιώς θα ζούμε περιμένοντας αναγνώριση για το κοινωνικό μας έργο, για την ήσυχη ζωή μας, για την προσφορά στο δημογραφικό πρόβλημα της χώρας μας, για τις επιτυχίες μας στο επάγγελμά μας, για την συμβολή μας στην τέχνη κτλ. θα ζούμε δηλαδή ως αυτοαπατημένοι μέσα στην πνευματική μοιχεία μας.

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Πηγή: imverias.blogspot.gr

Γιατί η αγάπη δεν γνωρίζει σύνορα

Του Αρχιμ.Παύλου Παπαδόπουλου

Δεν νοείται ζωή χωρίς σχέση. Και δεν εννοώ σαρκική. Αυτή είναι η πιο ανεπαρκής για να γεμίσει την ύπαρξη του ανθρώπου.

Σχέση προσώπων. Σχέση που θα βρει παλμό στις αθώες συντροφιές, εάν υπάρχουν. Σχέση που δεν θα κοντοστέκεται στις μικρότητες του εγωισμού.

Ο άλλος. Το πόσο δεθήκαμε μαζί του. Αυτό είναι το ζητούμενο.

Πόσο ποθήσαμε να τον δούμε, να τον ερωτευθούμε, να τον αγαπήσουμε. Όλοι συνδεόμαστε τελικά. Θέλουμε, δεν θέλουμε. Άνθρωποι, μα πάνω απ’όλα συνάνθρωποι. Επιλογή μας εάν είμαστε συνάνθρωποι καλοί ή κακοί.

Έχει δίκαιο ο ποιητής που λέγει: «…μέσα σε κάθε ζωή υπάρχει πάντα κάτι πιo βαθύ απ’ τον εαυτό της – η ζωή των άλλων».

Η σωτηρία δεν είναι ατομικό επίτευγμα. Σωτηρία χωρίς τους άλλους δεν υπάρχει. Διότι η Βασιλεία του Θεού είναι κοινωνία προσώπων δια Ιησού Χριστού.
Χωρίς συγχώρεση δεν μπορεί να υπάρξει σχέση και κοινωνία. Και χωρίς αυτά η ζωή χάνει το νόημά της.

Μπορούμε να πούμε ότι τελικά αναζητούμε τον εαυτό μας στον άλλο. Ατόφιο. Ολοκληρωμένο. Εκείνον τον εαυτό χωρίς το «εγώ» μας.

Δίψα ζωής σημαίνει δίψα για τον άλλον, για τον κόσμο ολάκερο.

Μόνο όταν ο τρόπος ύπαρξής μας γίνει μίξη ψυχών, συνάντημα με τους άλλους θα είμαστε σε θέση να πούμε ότι ζούμε, ότι θα ζήσουμε.

Και απαλλαγμένοι από την πλασματική μας αυθεντία θα δούμε επιτέλους το βαθύ νόημα της ζωής μας, το «μετά» του θανάτου.

Είναι τότε που κατανοείς επιτέλους ότι τελικά οι άλλοι είναι ο μοναδικός παράδεισος που μας δόθηκε.

Θυμήσου ότι ακόμα και οι ερημίτες ασκητές μοναχοί μπαίνουν στην ζωή των άλλων δια της προσευχής, δια της αγρυπνίας τους, δια της νηστείας τους, δια των δακρύων της μετανοίας τους.

Αν και ζούνε μόνοι μέσα στις ερημιές δεν χάνουν την κοινωνία με τους άλλους. Ενώνονται μυστηριακά με τους πάντες δια του Χριστού.

Δεν φοβούνται την μοναξιά, γιατί δεν είναι μόνοι. Μοναχοί αλλά όχι μονάχοι τους.
Γιατί η αγάπη δεν γνωρίζει σύνορα. Πάντα βρίσκει τρόπους να εκφραστεί…

Πηγή: vimaorthodoxias.gr

 

«Δεν αισθάνομαι την ανάγκη να εξομολογηθώ»…

Κάποτε πήγε κάποιος να εξομολογηθεί για πρώτη φορά στη ζωή του, επειδή αντιμετώπιζε ένα οικογενειακό πρόβλημα.

Είπε λοιπόν στον πνευματικό ότι δεν υπήρχε λόγος για αυτή την εξομολόγηση (αλλά ήρθε σ’ αυτόν εξαιτίας του οικογενειακού του προβλήματος) και ότι ποτέ του δεν είχε αμαρτήσει στο ελάχιστο.

Τότε ο πνευματικός έβγαλε το πετραχήλι του και του το έδωσε λέγοντας του: Θα ήθελα τότε εγώ να εξομολογηθώ σε σένα…

Η εξομολόγηση πριν από όλα είναι συνάντηση και συμφιλίωση. Είναι συνάντηση με τον Χριστό που ποτέ δεν μας στρέφει τα νώτα, αν κι εμείς φεύγουμε μακριά. Μερικές φορές μία τέτοια συνάντηση μπορεί να γίνει έμπνευση για ολόκληρη τη ζωή και να μας δώσει δύναμη και κουράγιο να διάγουμε το υπόλοιπο του βίου.

Μητροπολίτης +Άντονυ του Σουρόζ


Είναι δε τόσο δυνατό το αποτέλεσμα της εξομολογήσεως (κάθε φορά που προσερχόμαστε με ειλικρίνεια) που ο Όσιος Παΐσιος έλεγε σε μερικούς να φωτογραφηθούν πριν από την εξομολόγηση και μετά την εξομολόγηση, για να διαπιστώσουν και οι ίδιοι την καλή αλλοίωση, γιατί στο πρόσωπο ζωγραφίζεται η εσωτερική πνευματική κατάσταση.

Τα μυστήρια της Εκκλησίας κάνουν θαύματα. Όσο πλησιάζει κανείς στον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό, θεώνεται, και επόμενο είναι να ακτινοβολεί και να προδίδεται από την θεία Χάρη.

Πηγή: orthognosia

Είναι παγίδα

Μπορεί κάποιος να μιλάει για τις αμαρτίες του και να είναι υπερήφανος κι άλλος να μιλάει για τις αρετές του και να είναι ταπεινός. Να είμαστε ταπεινοί, αλλά να μην ταπεινολογούμε.

Η ταπεινολογία είναι παγίδα του διαβόλου, που φέρνει την απελπισία και την αδράνεια, ενώ η αληθινή ταπείνωση φέρνει την ελπίδα και την εργασία των εντολών του Χριστού.

Δεν γίνεται κανείς χριστιανός με την τεμπελιά, χρειάζεται δουλειά, πολλή δουλειά.

Γέροντας Εφραίμ

Πηγή: pemptousia

Από τη μία δεν πιστεύουμε σ’αυτά που λέγει η Εκκλησία και από την άλλη πιστεύουμε στα ζώδια!

Πολλοί πια είναι αυτοί που περιγελούν το Λαό της Εκκλησίας: “η επιστήμη έχει κάνει τόσα βήματα μπροστά, ο άνθρωπος πάει στο Φεγγάρι κι εσείς τρέχετε και προσκυνάτε έναν Θεό που δε μπορείτε να δείτε”. Λένε, λένε, λένε λόγια πολλά για τους χριστιανούς…

Ρωτάς κάποιον γιατί δεν πιστεύει στο Θεό κι εκεί που περιμένεις μιαν απάντηση ενός ανθρώπου που σκέφτεται, εκείνος απαντάει λέγοντας ότι δε θέλει να βλέπει μπροστά του τους παπάδες:

“Αδελφέ, δε σε ρώτησα για τους παπάδες, για το Θεό σε ρώτησα!”

Το να τα ρίξει λοιπόν κάποιος στους παπάδες είναι πανεύκολο. Το δύσκολο είναι να ψαχτεί. Κι η ζωή πια έχει τόσο έντονους ρυθμούς που δεν αφήνουν καθόλου χρόνο στο να ψαχτούμε. Προτιμάμε άλλα πράγματα ή καλύτερα πάμε όπου μας πάει η ταχύτητα των ρυθμών, χανόμαστε στα πίξελ της οθόνης, το μαζικό ρεύμα καθορίζει το σύνολο των κινήσεων και των αντιδράσεών μας.

Υπάρχει κόσμος που λέει οτι δεν πιστεύει στο Θεό και δεν έχει διαβάσει ποτέ του ούτε μια σελίδα απ’ το Ευαγγέλιο! Αν γυρίσει σήμερα κάποιος σε μια παρέα τριαντάριδων και πει οτι πάει στην Εκκλησία οι άλλοι θα τον κοιτάξουν με μισό μάτι λες και ζει στον Άρη ή θα του κολλήσουν την ταμπέλα του θεούσου ή της θεούσας. Απ’ την άλλη, το να πιστεύει κανείς στα άστρα και τα ταρώ δε δημιουργεί-όπως φαίνεται- και τόσο πρόβλημα… Μάλιστα, οι περισσότεροι τα αποδέχονται. Κι αν θέλουμε πειστήρια, ας κοιτάξουμε τις στήλες των αστρολογικών προβλέψεων στα περιοδικά μαζικής ανάγνωσης.

…προτού ρίξουμε τις ευθύνες αλλού, ας δούμε τις δικές μας ευθύνες. Ας διδάξουμε τους άλλους -όχι με λόγια που παράγουν θόρυβο- αλλά με την ήσυχη ζωή μας. Αυτό θέλει ο Χριστός, αυτό μας δίδαξαν κι οι Άγιοί μας.

αρχιμ. Ιάσων Κεσέν

Πηγή:imverias