Πως αποκτάται η καρδιακή πίστη

Αγίου Iωάννη της Kρονστάνδης

Εάν επιθυμείς να σου δώσει ο Θεός γρήγορα καρδιακή πίστη στην προσευχή, αγωνίσου με όλη την καρδιά σου να μιλάς και να κάνεις το κάθε τι ειλικρινώς και ουδέποτε να είσαι ψεύτικος στις δοσοληψίες σου με τους άλλους ανθρώπους. Εάν είσαι ευθύς και αληθινός με τους άλλους, τότε ο Θεός θα σου δώσει αμέσως αληθινή πίστη.

Αυτός που δεν είναι τίμιος στις δοσοληψίες με τους άλλους ανθρώπους, ο Θεός δεν τον δέχεται εύκολα, όταν προσεύχεται. Τον κάνει να αισθανθεί ότι είναι ανειλικρινής με τους άλλους και γι’ αυτό δεν μπορεί να είναι τελείως ειλικρινής με το Θεό.

H καρδιακή πίστη είναι απαραίτητη για τον άνθρωπο, διότι το φως της διάνοιας μας είναι πολύ περιορισμένο, αφού δεν μπορεί αυτή να περιέχει πολύ διανοητικό φως. O Kύριος ο Θεός μας είναι άπειρο Φως και ο κόσμος είναι μία άβυσσος της Παντοδυναμίας Tου και της Σοφίας Tου, διότι μόνο τόσο και όχι περισσότερο, μπορεί να περιέχεται από αυτά στη φθαρτή μας σάρκα.

O Xριστός εισέρχεται στην καρδιά με την πίστη και κατοικεί σ’ αυτή με ειρήνη και χαρά. Δεν ειπώθηκε χωρίς λόγο από το Θεό ότι «Aυτός είναι Άγιος και αναπαύεται εν τοις αγίοις».

Πηγή: isagiastriados

Φοβάσαι τον Θάνατο;

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Έχεις ακούσει για τον μακάριο διάκο Αββακούμ; Όταν τον οδηγούσαν οι Τούρκοι μέσω του Βελιγραδίου, στα δεσμά, για να τον καρφώσουν στον πάσσαλο, αυτός ο ιπποτικός Βόσνιος τραγουδούσε:

«Ο Σέρβος είναι του Χριστού, χαίρεται, τον θάνατο»! Αυτά τα λόγια ακούγονται εντελώς σύμφωνα με το πνεύμα του απόστολου Παύλου ο όποιος γράφει στους Φιλιππησίους:

«Συνέχομαι δε εκ των δύο, την επιθυμίαν έχων εις το αναλύσαι και συν Χριστώ είναι· πολλώ γαρ μάλλον κρείσσον· το δε επιμένειν εν τη σαρκί αναγκαιότερον δι’ υμάς» (Φιλιπ, 1,23-24).

Ο απόστολος δεν μιλά καν περί του θανάτου αλλά μόνο περί της μετάβασης απ΄ αυτή τη ζωή στην άλλη ζωή. Και χαίρεται περισσότερο εκείνη τη ζωή παρά αυτήν.

Ρώτησα πρόσφατα έναν υγιή γέρο:

«Τι θα επιθυμούσες από τον Θεό να σου δώσει περισσότερο στον κόσμο;» Έβαλε το χέρι στην καρδιά και απάντησε: «Τον θάνατο και μόνο τον θάνατο»!

«Πιστεύεις στη ζωή μετά από τον θάνατο;» «Ακριβώς λόγω αυτής της πίστης επιθυμώ όσο πιο γρήγορα τον θάνατο», είπε ο γέρος.Οι άπιστοι φοβούνται τον θάνατο, αφού θεωρούν ότι ο θάνατος είναι εξ ολοκλήρου καταστροφή της ζωής.

Πολλοί άνθρωποι που πιστεύουν πάλι φοβούνται τον θάνατο επειδή νομίζουν, ότι δεν ολοκλήρωσαν το καθήκον τους σ’ αυτόν τον κόσμο: Δεν έβαλαν τα παιδιά στον ορθό δρόμο ακόμα, ή δεν ολοκλήρωσαν oτι άρχισαν.

Ακόμα και κάποιοι άγιοι άνθρωποι είχαν φόβο την ώρα του θανάτου. Όταν κατέβηκαν οι άγγελοι να πάρουν τη ψυχή του αγίου Σίσογιε, αυτός ο αγγελικός άνθρωπος προσευχόταν, να τον αφήσουν ακόμα λίγο στη ζωή ένεκεν μετάνοιας και προετοιμασίας για την άλλη ζωή.

Οι άγιοι, λοιπόν, δεν φοβόντουσαν τον θάνατο αλλά την κρίση του Θεού μετά τον θάνατο. Και αυτός είναι ο μόνος δικαιολογημένος φόβος του χριστιανού, ο οποίος πιστεύει σταθερά στην άλλη ζωή και στην κρίση του Θεού.

Ενώ χωρίς την πίστη στην άλλη, την ουράνια ζωή, ο φόβος είναι το σχοινί γύρω από τον λαιμό, με το οποίο ο θάνατος τραβά τους καταδικασμένους στα έγκατά του. Η ζωή για τον άπιστο δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο άνεμος του θανάτου, ο άνεμος που σηκώνει και ρίχνει τη νεκρή στάχτη του ανακατεύει αυτή τη στάχτη και την ηρεμεί. Εάν ο άπιστος έως το τέλος σκεφτόταν λογικά, θα έπρεπε να πει ότι η ζωή στην πραγματικότητα δεν υπάρχει.

Γι’ αυτόν η μόνη του πίστη είναι ο θάνατος, μόνη αιώνια δύναμη ο θάνατος, μοναδικός Θεός, ο θάνατος. Για μας τους χριστιανούς, όμως, ο θάνατος είναι ολοκλήρωση ενός σχολείου, το σήμα για το τέλος της υπηρεσίας στον στρατό, και γέφυρα για την επιστροφή στην πατρίδα. Στην πραγματικότητα ο θάνατος δεν υπάρχει καθαυτός για εκείνους οι οποίοι πιστεύουν στον Χριστό.

Αυτός είπε στη Μάρθα -και τούτο το λέει και σε μας σήμερα- «εγώ είμι η ανάστασις και η ζωή. Ο πιστεύων εις εμέ, καν αποθάνη, ζήσεται- και πας ο ζων και πιστεύων εις εμέ ου μη αποθάνη εις τον αιώνα» (Ιωάν. 11,25-26),

Σε ποιον θα πιστεύουμε, εάν όχι στον Χριστό, αδελφέ Σταύρο; Στους ανθρώπους δεν μπορείς να πιστεύεις ούτε όταν λένε το όνομά τους, ακόμα λιγότερο όταν λένε: «Θα σε πληρώσω αύριο», και ελάχιστα όταν μιλούν για βαθιά και υψηλά πράγματα.

Εκτός του Υιού του Θεού κανείς δεν ξέρει τίποτα ούτε περί του θανάτου ούτε περί εκείνου που μας περιμένει μετά τον θάνατο. Αλλά Αυτός ήξερε και φανερώθηκε και έδειξε. «Κατεπόθη ο θάνατος εις νίκος» (Α΄Κορ. 15,54), κατά τα λόγια του αποστόλου. Τότε τι έχουμε να φοβόμαστε απ΄ εκείνο που κατεπόθη με την ανάσταση του Χριστού; Δεν συμβαδίζει ο φόβος του θανάτου για τους προσκολλημένους στον Χριστό, τον νικητή του θανάτου και Ζωοδόχο.

Όμως, ένας φόβος παραμένει, εντελώς αμετακίνητος και δικαιολογημένος. Είναι εκείνος ο φόβος, που τον αισθάνονταν και οι άγιες ψυχές στην όψη του θανάτου.

Τούτος είναι φόβος όχι από τον θάνατο αλλά από την ανετοιμότητα για εκείνη την αθάνατη ζωή. Ο φόβος από την ακαθαρσία της ψυχής μας. Αφού οι ακάθαρτοι δεν θα δουν τον Θεό, ούτε την πραγματική ζωή στους άγιους ουρανούς.

Ο Κύριος να είναι το θάρρος και η παρηγοριά σου.

Πηγή: hellas-orthodoxy.blogspot

Θαύμα της Παναγίας στο Σαραντάπορο της Λάρισας!

Θαύμα της Παναγίας η διάσωση
της Αρχιλοχία Βασιλικής Πλεξίδα από την πτώση του ελικοπτέρου
στο Σαραντάπορο της Λάρισας στις 19 Απριλίου 2017

Δήμητρα Παπαντωνίου, 7 Μαΐου 2017:

Καλησπέρα! Σήμερα βρέθηκα σε μια παρέα και ένα παλικάρι μας διηγήθηκε ένα θαύμα που θέλω να το μοιραστώ μαζί σας. Είναι στρατιωτικός στα ελικόπτερα και φίλος της Αρχιλοχία Βασιλικής Πλεξίδα που σώθηκε από τη μοιραία πτήση του ελικοπτέρου στο Σαραντάπορο.

Μας διηγήθηκε τα εξής:

Η κοπέλα (Αρχιλοχία Βασιλική Πλεξίδα) πίστευε βαθιά και είχε σχέση με τη Μονή της Παναγίας της Σερίφου την οποία ευλαβούνταν πολύ. Μάλιστα μετά την πτήση θα έπαιρνε άδεια και θα επισκεπτόνταν το μοναστήρι όπου γνώριζε καλά και κάποια μοναχή εκεί.

Όταν ἔχασαν τό σήμα του ελικοπτέρου κάποιες ώρες μετά, κάποιος που γνώριζε ότι η κοπέλα ευλαβούνταν την Παναγία της Σερίφου και πριν τους βρούνε, τηλεφώνησε στη Μονή και ζήτησε από τις μοναχές να προσευχηθούν γιατί είχαν ανησυχήσει.

Η μοναχή τούς είπε πως θα σωθεί μόνο η κοπέλα και όλοι οι άλλοι θα σκοτωθούν. Μέχρι εκείνη τη στιγμή κανείς δεν ήξερε τίποτα, το ελικόπτερο αγνοούνταν.

Έγιναν όλα όπως τα είπε η μοναχή. …Όταν άρχισε να πέφτει το μοιραίο ελικόπτερο εμφανίστηκε δίπλα στην κοπέλα μια γυναίκα με κόκκινα ρούχα. Ήταν η Παναγία.

Την έπιασε από την καρέκλα ξηλώνοντας όχι μόνο το κάθισμα αλλά και το πάτωμα του ελικοπτέρου με χειρουργική ακρίβεια (1200 πριτσίνια το συγκρατεί, για να το ξηλώσει ανθρώπινο χέρι θέλει μέρες εργασίας με εργαλεία, μας είπε το παλικάρι που έχει αυτή την ειδικότητα στο στρατό) το πέρασε εκτός του υπόλοιπου ελικοπτέρου (που έγινε θρύψαλα) χωρίς να ακουμπήσει πουθενά και το κατέβασε 20 μέτρα μακριά πάνω σε ένα πουρνάρι.

Μάλιστα την γύρισε πλάτη και την προέτρεψε να μην κοιτάει προς τα συντρίμμια για ευνόητους λόγους, να μη φοβάται, ότι όλα θα πάνε καλά και ότι θα έρθουν να τη βρούνε. Αυτός που έρχεται έρχεται για σένα, της είπε και έφυγε. Και ήταν ο υπάλληλος της ΔΕΗ που είχε πάει να ελέγξει γιατί είχε κοπεί το ρεύμα ο οποίος και τη βρήκε.

Μάλιστα, η κοπέλα ανέφερε ότι αισθανόταν ζεστασιά και ασφάλεια με την παρουσία της γυναίκας. Στο νοσοκομείο οι γιατροί είπαν ότι θα χρειαστούν κάποιοι μήνες για να γίνει καλά.

Η γυναίκα με τα κόκκινα ρούχα ξαναεμφανίστηκε και της είπε να μην ανησυχεί γιατί θα γίνει γρήγορα καλά, όμως θα πρέπει η κοπέλα να διαδώσει ότι έγινε για να δυναμώσει η πίστη του κόσμου. Γιατί η Ελλάδα θα περάσει κάποια δυσκολία και μόνο με την πίστη θα καταφέρουμε να την ξεπεράσουμε.

Η κοπέλα πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο και δεν έχει περάσει καν μήνας. Μάλιστα παρέλειψα να αναφέρω ότι της έκαναν και ψυχολογικά τεστ και είναι μια χαρά στο μυαλό της.

Δεν ήταν κάτι της φαντασίας της. Δεν εξηγείται επιστημονικά ή με τη λογική. Είναι απλά ένα μεγάλο ΘΑΥΜΑ! ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ!!!

Η Παναγιά μας να μας φυλάει όλους και να μας χαρίζει δύναμη! Αμήν!

Πηγή: orthognosia.blogspot

«Άκουσα πώς υπάρχει ένας άνθρωπος του Θεού…»

Είχα πάει σε ένα μοναστήρι και περίμενα το λεωφορείο. Δίπλα μου ήταν και δύο σύζυγοι ηλικιωμένοι. Κάποια στιγμή έβγαλα κάποια χαρτιά μου να ψάξω κάτι. Μαζί είχα και μία φωτογραφία του πατρός Αρσενίου.

Η κυρία με ρώτησε αμέσως:

Έχετε γνωρίσει τον πατέρα Αρσένιο;

Αγαπητέ μου, εγώ τον γνώρισα. Αυτός ο άνθρωπος με έσωσε, με έβγαλε από ψυχικό θάνατο…είχα παθήσεις των ενδοκρινών αδένων. Εδώ και χρόνια έμεινα σε νοσοκομεία και οίκους ευγηρίας σε ολόκληρη την χώρα.

Στο τέλος μου είπαν να πάω σπίτι διότι σε 2-3 μήνες θα πεθάνω…

Μια νοσοκόμα, πρίν την έξοδο από το νοσοκομείο, μου είπε:

«Ματαίως παίρνεις φάρμακα και ελπίζεις στους γιατρούς και νοσοκομεία. Πήγαινε και προσευχήσου στον Θεό… Άκουσα ότι υπάρχει ένας άνθρωπος του Θεού, Αρσένιος. Πήγαινε και κάνε προσευχή, μήπως και τον βρεις…»

Αλλά αυτή δεν πίστευε στον Θεό, θεωρούσε την πίστη μια βλακεία…

Μένοντας σπίτι και βλέποντας να πεθάνει σιγά σιγά είχε χάσει πάρα πολύ βάρος άρχισε να σκέφτεται με τρόμο τον θάνατο. Ξαφνικά σκέφτηκε ότι είναι αδύνατο ο άνθρωπος να πεθάνει και απλά να εξαφανίζεται. Πρέπει κάτι να γίνει μαζί του. Άρχισε να σκέφτεται με την ψυχή, η οποία είναι αθάνατη, ή οποία δεν μπορεί να δεχθεί τον θάνατο.

Έλεγε συνέχεια μέσα της: «Δεν γίνεται να μην υπάρχει Θεός. Δεν γίνεται να πεθάνω και να μην υπάρχω πλέον». Τα έλεγε σχεδόν με απελπισία.

Άρχισε να προσεύχεται με τα λόγια που ήξερε. Θυμήθηκε το όνομα του πατρός Αρσενίου και προσευχόταν: «Ποιος είσαι, πάτερ Αρσένιε; Βοήθησε με!» Δεν ήξερε ούτε εάν ζει η έχει πεθάνει, ούτε πού είναι.

Και την νύχτα εκείνη είδε ένα όνειρο:

«Ονειρεύτηκα ένα πατέρα σε άσπρο ράσο που μου είπε: Γυναίκα, θα σηκωθείς το πρωί, θα ανέβεις στο τάδε τρένο και είδε ακριβώς το τρένο στο τάδε βαγόνι, θα κατέβεις στο τάδε σταθμό, θα πας στο σταθμό των λεωφορείων και θα πάρεις το τάδε λεωφορείο… και είδα το λεωφορείο με τον οδηγό του… θα κατέβεις στο τάδε σταθμό, θα πάρεις αυτόν τον δρόμο και θα με βρεις σ΄αυτή την εκκλησία».

Είδε στο όνειρο όλη την διαδρομή. Και αποφάσισε να το κάνει… Το πρωί όμως ο άνδρας της είπε: «Τι κάνεις; Τρελάθηκες; Άρρωστη πως είσαι θέλεις να αλητεύεις, με τα όνειρά σου;»

Τελικά την άφησε: «Εάν θέλεις να πεθάνεις, να πεθάνεις!»

Σε ένα σταθμό, ένας ζητιάνος παρακάλεσε θερμά τον οδηγό να τον πάρει χωρίς να πληρώσει. Αλλά ο οδηγός του είπε: «Εάν δεν έχεις χρήματα, κάτω!» Η γυναίκα, αν και ξόδεψε μια περιουσία για τα φάρμακα, είπε στον οδηγό: «Άσε τον να ανεβεί διότι πληρώνω εγώ» και του έδωσε τα χρήματα για τα εισιτήρια.

Ο ζητιάνος ανέβηκε και την ευχαρίστησε. Μετά από λίγο όμως η γυναίκα παρατήρησε ότι ο ζητιάνος δεν ήταν πλέον στο λεωφορείο.

Όταν έφτασε στην εκκλησία είδε τον άνθρωπο από τον όνειρο, τον πατέρα Αρσένιο, ακουμπώντας ένα τοίχο της εκκλησίας.

Τον πλησίασε και της είπε: «Ε, βλέπεις ότι έφτασες, αφού το είχες πιστέψει;» και έπαιζε στα δάκτυλα με το εισιτήριο του λεωφορείου που έδωσε στον ζητιάνο..

Η καημένη γυναίκα έπεσε στα γόνατα.

Την πείρε μέσα, της διάβασε μία ευχή και της είπε ότι θα γίνει καλά, αλλά να αλλάξει την ζωή της.

Και άλλαξε ριζικά το υπόλοιπο της ζωής που της χάρισε ο Θεός διά μέσου του πατρός Αρσενίου.

Μια διήγηση περί του πατρός Αρσενίου Μπόκα.

Πρεσβύτερος Κυπριανός Νεγρεάνου

Η φιλοτιμία σημαίνει ευαισθησία.

Οι φιλότιμοι, επειδή ζουν σε μια κοινωνία που οι άνθρωποι διακρίνονται από την έλλειψη φιλότιμου, αυτοί προτιμούν να αδικούνται εκουσίως, γιατί αποβλέπουν στην εσωτερική ειρήνη και την ευλογία του Θεού. Έτσι, ο φιλότιμος άνθρωπος δείχνει το φιλότιμό του στους ανάποδους ανθρώπους.

Οι φιλότιμοι και οι ευαίσθητοι αδικούνται εκουσίως από τις παραχωρήσεις που κάνουν από αγάπη στους άλλους ή από την πονηριά των άλλων, αλλά ποτέ δεν περιμένουν ούτε επιδιώκουν να δικαιωθούν σ΄αυτή την μάταιη ζωή. Σε τούτη την ζωή οι φιλότιμοι τα πληρώνουν όλα, αλλά λαμβάνουν και την βοήθεια του Θεού και στην άλλη ζωή θα έχουν μεγάλο μισθό.

Ο φιλότιμος είναι ειλικρινής, είναι απλός και ταπεινός

Ο φιλότιμος άνθρωπος έχει ειλικρίνεια, δεν υπολογίζει τον εαυτό του, είναι απλός, έχει ταπείνωση. Όλα αυτά δίνουν ανάπαυση και στον ίδιο αλλά είναι και αισθητά και στον άλλο ‘έχει και επικοινωνία εσωτερική με τον άλλο και τον καταλαβαίνει.

Από το βιβλίο:”Το φιλότιμο”, οσίου Παϊσίου Αγιορείτου, έκδοση Ι. Μ. αγ. Κοσμά του Αιτωλού, Αρναία

Πηγή: agiameteora

Ο θάνατος του εγωκεντρισμού

Κάποτε ένας νέος είπε στον πνευματικό του:

«Πάτερ, κουράστηκα να προσπαθώ να είμαι κοντά στον Θεό και να αγωνίζομαι. Στο κάτω κάτω ποιος με διαβεβαιώνει ότι υπάρχει μετά θάνατον ζωή. Τουλάχιστον να ευχαριστηθώ την παρούσα».

Το “πε και το κανε” ο νέος αυτός και πέρασε πολλά χρόνια γλεντώντας και διασκεδάζοντας, κοιτάζοντας μόνο τον εαυτό του και την άνεσή του και αδιαφορώντας για το εάν γύρω του υπήρχαν συνάνθρωποί του με προβλήματα και πόνο.

Κάποια στιγμή όμως αρρώστησε βαριά, από καρκίνο, και οι γιατροί του έδιναν λίγες μόνο ελπίδες για να ζήσει.

Τότε τον εγκατέλειψαν όλοι: οι φίλοι του γιατί δεν μπορούσε πλέον να τους συντροφεύει στις διασκεδάσεις τους, τα παιδιά του γιατί τα ενοχλούσε το καταθλιπτικό περιβάλλον του νοσοκομείου, ακόμη και η γυναίκα του, γιατί βρήκε στο μεταξύ άλλον πιο υγιή σύζυγο…

Και όλοι αυτοί ενήργησαν έτσι γιατί σκέπτονταν όπως αυτός, κοιτούσαν δηλαδή μόνο το συμφέρον τους και την άνεσή τους και δεν τους ενδιέφερε τίποτε άλλο.

Ο μόνος που τον επισκεπτόταν στο νοσοκομείο προσπαθώντας να του δώσει λίγο θάρρος ήταν ο πνευματικός του.

Σε μια από τις επισκέψεις του λοιπόν αυτές, τού είπε ο πάτερ την ώρα που τον κοινωνούσε: αυτό που σου δίνω τώρα παιδί μου, είναι το Σώμα και το Αίμα από Κάποιον που δεν κοιτούσε μόνο τον Εαυτό του και που προτίμησε να σταυρωθεί, θυσιαζόμενος έτσι για όλους εμάς.

Πηγή: isagiastriados

Μην ξανακλάψεις έτσι, παιδί μου, επάνω στην εικόνα μου.

Το ακόλουθο γεγονός, εξιστόρισε τον Σεπτέμβριο του 2013, από μια ηλικιωμένη κυρία, η οποία προσκύνησε την Παναγία Βαρνάκοβα μαζί με τα  παιδιά και τα εγγόνια της.

Επάνω στην συζήτηση σχετικά με την προστασία της Παναγίας, είπε τα εξής συγκινητικά:

Με το Μοναστήρι εδώ της Παναγίας είμαστε συνδεδεμένοι οικογενειακώς. Οι γονείς μου πολλές φορές έβρισκαν εργασία εδώ, γιατί τα χρόνια εκείνη υπήρχε μεγάλη φτώχεια. Έτσι και εγώ, μόλις 16 χρονών κοριτσάκι, πήγα στην Αθήνα για να εργαστώ σε κάποιο σπίτι.

Εργαζόμουν σκληρά για την ηλικία μου, μακριά από την στοργή του σπιτιού μου. Κάποτε όμως, χωρίς αιτία, κάποιος άνθρωπος με την σκληρή συμπεριφορά του με πλήγωσε βαθειά. Τόσο πολύ πονούσε η ψυχή μου, ώστε το βράδυ που πήγα στο δωμάτιό μου, αγκάλιασα μια εικόνα ξύλινη που είχα της Παναγίας, γονάτισα πάνω στο κρεβάτι μου, έτσι όπως ήμουν ντυμένη, και άφησα τον πόνο μου να ξεχυθεί πάνω Της με δάκρυα και αναφιλητά. Ζητούσα την παρηγοριά και την βοήθεια της Παναγίας. Ο πόνος της ψυχής μου ήταν απερίγραπτος.

Σε μια στιγμή αποκοιμήθηκα για λίγο. Όταν συνήλθα, σκέφτηκα, αφού έμειναν λίγες ώρες ως το ξημέρωμα (σηκωνόμουν στις 5:00 κάθε πρωί), να πέσω μες στα σκεπάσματα να ξεκουραστώ. Όταν ανασηκώθηκα, κοίταξα την εικόνα της Παναγίας που είχα ακόμη στην αγκαλιά μου. Με πόνο, μαζί με κάποιο φόβο (δέος), είδα ότι είχε σχιστεί το ξύλο! Από την κορυφή του κεφαλιού της Θεοτόκου, κατέβαινε η σχισμή στο Πρόσωπό Της και κατέληγε στον ώμο Της! Πίστεψα πως εγώ έφταιγα, επειδή την πίεζα στο στήθος μου, και άρχισα πάλι να κλαίω με πολύ συντριβή και να Της ζητάω συγγνώμη.

Τότε  αυτό δεν θα το ξεχάσω ποτέ στην ζωή μου η Παναγία ζωντάνεψε στην εικόνα Της! Το βλέμμα Της ήταν γεμάτο συμπάθεια και αγάπη και κινήθηκαν τα χείλη Της λέγοντάς μου:

Μην ξανακλάψεις έτσι, παιδί μου, επάνω στην εικόνα μου. Μου ράγισες την καρδιά! Εγώ σ’ όλη σου την ζωή θα είμαι κοντά σου και θα σε προστατεύω.

Τότε κατάλαβα πως άνοιξε η εικόνα από την συμπόνοια της Παναγίας κι όχι από άλλη αιτία.

Η εμπειρία εκείνης της νύχτας μου έμεινε αλησμόνητη. Είναι γεγονός πως η Δέσποινα του κόσμου τήρησε την υπόσχεσή Της. Σε όλη την μετέπειτα πορεία της ζωής μου ήταν και είναι φανερή η προστασία Της».

Τι άλλο κανείς να προσθέσει, παρά να δοξάσει τον Θεό που μας χάρισε την κατά Χάριν Ουράνια Μητέρα μας;

Βιβλίο «Θεομητορικά Θαύματα της Παναγίας Βαρνάκοβας μετά παρακλητικού κανόνος» – Ιερά Μονή Παναγίας Βαρνάκοβας

Πηγή: istologio

Η ιστορία του σπουργιτιού…

Όλα ξεκίνησαν μετά από μια βροχερή νύχτα, όταν ένας Βρετανός βρήκε στο μπαλκόνι του ένα μισοπεθαμένο πουλάκι, που φαινόταν νεογέννητο. Μόλις ανέπνεε, καθώς το ράμφος του ήταν γεμάτο μυρμήγκια, και ήταν εντελώς τυφλό. Το μάζεψε και το έβαλε σε ένα κουτί, όπου πέρασε την πρώτη του νύχτα.

Το πρωί μικρά τιτιβίσματα, σχεδόν άψυχα, ακουγόταν στο δωμάτιο, όταν ο φιλόζωος σκέφτηκε ότι το πτηνό την είχε γλιτώσει. Αποφάσισε, λοιπόν, να το ταΐσει, αλλά μάταια. Δεν έτρωγε τίποτα. Τότε σκέφτηκε να το βάλει δίπλα στο τζάμι, ανοίγοντας λίγο το παράθυρο. Εκείνο τιτίβιζε διαρκώς, όσο πιο δυνατά μπορούσε, για τουλάχιστον 3 ώρες.

Μέχρι που ένα δεύτερο σπουργίτι έκανε την εμφάνισή του. Ήταν ο πατέρας του που από εκείνη τη στιγμή και μετά του έφερνε τροφή και το τάιζε, κάθε 10-15 λεπτά. Και αυτό συνεχίστηκε για 2 εβδομάδες.

Το σπουργίτι μεγάλωνε αλλά δυστυχώς ακόμα ήταν τυφλό. Η επόμενη κίνηση ήταν να επισκεφθεί ο Βρετανός τον κτηνίατρο, ο οποίος έριξε μερικές σταγόνες στα μάτια του πτηνού.

Αυτό ήταν, το σπουργίτι συνήλθε. Άρχισε σιγά σιγά να κρύβεται πίσω από τις γλάστρες.

O πατέρας του πια, εκτός από τροφή, προσπαθούσε να του μάθει να πετάει στο χαμηλότερο σημείο από το παράθυρο. Και μια μέρα τα κατάφερε. Από εκείνη τη στιγμή και μετά ο «ιδιοκτήτης» του σκέφτηκε ότι ήρθε η ώρα να ανοίξει τα φτερά του και να φύγει.

Και έτσι έγινε το ίδιο βράδυ. Μόνο που ο καιρός ήταν πάλι κακός και η ανησυχία μεγάλη. Τρεις μέρες πέρασαν χωρίς νέα του.

«Μέχρι που την τέταρτη μέρα το πρωί τον βρήκα να αποκοιμιέται στις γλάστρες», λέει ο ίδιος. Αυτό συνεχίζεται για 2 χρόνια μέχρι σήμερα. Το σπουργίτι ελεύθερο, έρχεται και φεύγει. Και ξέρει ότι ανάμεσα στις γλάστρες βρίσκει ασφάλεια και θαλπωρή!

Πηγή: xristianos

«Αποφάσισα να επιστρέψω τη κλεμμένη εικόνα. Τα μάτια της κλαίνε διαρκώς…».

Ι. Μ. Χρυσοπηγής – Ι. Μ. Καλυβιανής.
Μια ιστορία, που προσευχόμαστε να επαναληφθεί.
Του Ζαχαρία Καψαλάκη
 Όσο πλησιάζει η 15η του Αυγούστου, που όλος ο Ορθόδοξος Χριστιανικός κόσμος γιορτάζει την Κοίμηση της Θεοτόκου, οι καρδιές όλων μας είναι στραμμένες στην Ιερά Μονή Καλυβιανής, όπου και φέτος, μετά από 140 και πλέον χρόνια θα τιμήσει την Παναγία με τη θαυματουργή Της εικόνα να απουσιάζει.
Σήμερα θα αναφερθώ σε μια ιστορία μάλλον πρόσφατη, που αφορά ένα άλλο μοναστήρι του νησιού μας, την Ιερά Μονή Χρυσοπηγής και μια άλλη εικόνα της Παναγίας. Μια ιστορία όμως, που όταν την πρωτοδιάβασα, μου ήρθε στο νου η δοκιμασία την οποία περνά σήμερα η Ιερά Μονή της Παναγίας της Καλυβιανής, μετά την κλοπή της θαυματουργής εικόνα της Παναγίας.
Η Ιερά Μονή της Παναγίας της Χρυσοπηγής στις Μουρνιές Χανίων, είναι μια πολύ παλιά και ιστορική Μονή της Κρήτης, όμως με το πέρασμα των χρόνων το μοναστήρι ερήμωσε, η περιουσία της στη δεκαετία του 1920 πέρασε στο «εφεδροταμείο» και χάθηκε, ενώ στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής μετατράπηκε σε διοικητήριο των Ναζί.
Το 1976 το μοναστήρι μετατράπηκε με απόφαση της Ιεράς Συνόδου σε γυναικείο και συνεχίζει την παρουσία του μέχρι τις ημέρες μας.
Το τέμπλο του Ναού της Μονής κοσμούσε πάντα η εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Όμως κάποιο πρωινό οι λίγες μοναχές που προσπάθησαν να δώσουν ζωή στο εγκαταλελειμμένο μοναστήρι, βρήκαν την εικόνα της Παναγίας να λείπει από τη θέση της.
(Ο λόγος από δω και κάτω σε σχετικό έντυπο, από το οποίο διάβασα το γεγονός):
«Γέμισε η καρδιά τους θλίψη. Πώς έγινε τούτο το κακό; Να τη χάσουν μέσα από τα χέρια τους; Πιο βέβηλο χέρι τους άρπαξε τόσο άδικα την ελπίδα, την παρηγοριά, το στήριγμά τους, τη χαρά τους;
Ενημέρωσαν όλες τις σχετικές υπηρεσίες με επιστολές, αναφορές, δημοσιεύσεις. Κι έπεσαν στα γόνατα. Με προσευχές και αγρυπνίες. Το ‘μαθε κι ο κόσμος της κοντινής πολιτείας. Πόνεσαν οι πιστοί, σαν να ‘χασαν τον πιο πολύτιμο θησαυρό τους. Ενδιαφέρθηκαν κι εκείνοι. Άκαρπες οι προσπάθειες.
Ποιος όμως είπε πως η επίμονη προσευχή δεν κάνει θαύματα; Πέντε μήνες αργότερα έφθασε η πληροφορία πως η εικόνα της Παναγίας, η Κοίμηση της Θεοτόκου, με τη μεγάλη αξία και τη μεγαλύτερη Χάρη, βρίσκεται στην Ολλανδία, σε κατάστημα έργων τέχνης. Ο ουρανός είχε δώσει την πρώτη απάντηση στις θερμές ικεσίες των μοναχών. Μα η πίστη τους έπρεπε να δοκιμαστεί σε δυνατό καμίνι, για να λάμψει ο καθαρός χρυσός της.
Ο ιδιοκτήτης – συλλέκτης των σπανίων και πανάκριβων έργων, ζητούσε πολλά εκατομμύρια για να την επιστρέψει. Τουλάχιστον όσα είχε δώσει για να την αγοράσει. Να βρεθούν τόσα χρήματα ήταν αδύνατον. Οι επικοινωνίες μαζί του με όλα τα μέσα και όλους τους τρόπους, δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα. Δεν τον συγκινούσε τίποτε, αφού είχε δηλώσει πως κανένα σεβασμό δεν τρέφει στο πρόσωπο της Παναγίας. Η μεγάλη της υλική αξία τον ενδιέφερε κι τίποτε άλλο.
Οι προσευχές έγιναν πιο θερμές, πιο έντονες, ολονύχτιες. Για να κάνει ο Θεός το θαύμα Του και να συγκεντρωθεί το υπέρογκο ποσό. Μα το θαύμα ήρθε με άλλο τρόπο, απίστευτο και αδιανόητο.
Κατασυγκινημένες διάβαζαν οι μοναχές το γράμμα που ήλθε από την Ολλανδία. Δεν πίστευαν στα μάτια τους που ασταμάτητα δάκρυζαν από χαρά και ευγνωμοσύνη:
«Αποφάσισα να επιστρέψω στη Μονή την εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Δεν μπορώ να βλέπω το θλιμμένο πρόσωπό της. Όσες φορές περάσω μπροστά της αισθάνομαι να με κοιτάζει αυστηρά, ελεγκτικά. Κι όσο περνάει ο καιρός τα πράγματα χειροτερεύουν. Είναι δε 4 ημέρες τώρα που βλέπω τα μάτια της συνεχώς δακρυσμένα. Προβληματίστηκα αφάνταστα. Συγκλονίστηκα βαθιά κι ερμήνευσα όσα έγιναν, σαν ένα θαύμα του Θεού στη ζωή μου. Στη ζωή ενός έως τώρα άθεου, για ν’ αλλάξει πορεία ζωής. Λεπτομέρειες για την αποστολή και την παραλαβή της θα έχετε σε νεώτερη επιστολή μου…»
Δε χρειάστηκε να τη στείλει. Εκπρόσωπος της Τοπικής Εκκλησίας πήγε στην Ολλανδία, για να την παραλάβει και να τη συνοδεύσει. Ο ιδιοκτήτης της όμως είχε προλάβει και της είχε βγάλει αεροπορικό εισιτήριο α΄ θέσης, για να ταξιδεύσει σαν επιβάτης στη δική της θέση και όχι σαν αποσκευή. Μια μικρή μπάντα ειδοποιημένη και πληρωμένη από τον ίδιο, παιάνιζε στα αεροδρόμιο προς τιμή της Μεγάλης Κυρίας.
Έξω από την Μονή της, έγινε πάνδημη υποδοχή και μεγαλοπρεπή λιτανεία. Οι καρδιές όλων σκιρτούσαν από αγαλλίαση, καθώς μιλούσαν για τις θαυμαστές ενέργειες της Αγάπης της.
Την τοποθέτησαν στην ίδια θέση. Στο τέμπλο της βυζαντινής εκκλησίας που ήταν δική της εδώ κι εκατοντάδες χρόνια. Κι έμειναν ώρες κοντά της για να την υμνήσουν και να την τιμήσουν. Να συμπροφέρουν τη χαρά τους για το γυρισμό της. Να της αποθέσουν την ευγνωμοσύνη τους, που, χωρίς ποτέ να τους εγκαταλείψει, τους ξανάπαιρνε στην μητρική της αγκάλη και τους σκέπαζε με τη γλυκιά σκέπη της ελπίδα.
Πιστεύω ότι η παραπάνω ιστορία είναι επίκαιρη και στις ημέρες μας ακόμη πιο πραγματική.
Ας ευχηθούμε και ας προσευχηθούμε να επαναληφθεί σύντομα και στην περιοχή μας…

Κανένας Δεν Με Αγαπάει, Γι’ Αυτό Νιώθω Ένα Κενό Στην Ψυχή Μου. Τι Μου Συμβαίνει;

Οι σημερινοί άνθρωποι υποφέρουν πολύ και παθαίνουν πολλά, επειδή θέλουν να τους αγαπούν και όχι να αγαπούν.

Αλλά ο Κύριος είπε, «Να αγαπάτε ο ένας τον άλλο» (Ιω. 13:34), ακόμα και τους εχθρούς σας (Ματθ. 5:44), όχι να ζητάτε αγάπη από τους άλλους.

Τέτοια απαίτηση είναι εγωιστική, φίλαυτη.

Μη νοιάζεσαι, λοιπόν, αν σε αγαπούν.

Αγαπάς εσύ τον Χριστό και τους ανθρώπους;

Αν τους αγαπάς πραγματικά, δεν θα νιώθεις στην ψυχή σου κανένα κενό, αλλά, απεναντίας, πληρότητα ειρήνης και χαράς.

 Από το βιλίο: Γέροντος Ευστρατίου (Γκολοβάνσκι), Απαντήσεις σε ερωτήματα χριστιανών. Ιερά Μονή Παρακλήτου, 2012
Πηγή: orthodoxia